TrzyBiada.pl
24
GRU
0
1278
Lubię to
PRZEDMOWA

 
"Pieśń nad Pieśniami" to tytuł cudownego poematu lirycznego, stanowiącego jedną z ksiąg Starego Testamentu. Tytuł ten znaczy tyle, co pieśń najpiękniejsza, przewyższająca wszystkie inne. Jest to pieśń w najpełniejszym i najdoskonalszym znaczeniu tego słowa.
 
Chwilowe wątpliwości podniesione w II wieku naszej ery przez uczonych żydowskich, kwestionujących natchniony charakter tej Księgi, usunął definitywnie Rabbi Akiba. Nazwał ją "najświętszą spośród wszystkich świętych ksiąg żydowskich". Twierdził on, że oblubienicą jest naród żydowski, a oblubieńcem – Bóg. Patrz Jer. 2:2; 3:1; Oz. 2:19 itp. (Wybranie narodu – zaślubienie na Synaju – obietnice mesjańskie).
 
Po przyjęciu alegorycznego charakteru w wykładzie tej Księgi, odpadają wszelkie zarzuty przeciw jej natchnieniu, kierowane przez racjonalistów, widzących w niej sens tylko naturalistyczny.
 
Czytając "Pieśń nad Pieśniami" zauważamy najszlachetniejsze przymioty miłości ludzkiej – stałość uczuć pozbawionych elementów nieprzyzwoitych wobec osoby kochanej. Żar tej miłości jest ukazany w sposób przenośny, poetycki i piękny, nie dający się porównać z innymi utworami pozabiblijnymi.
Równoległym utworem w Piśmie Świętym, pod względem rodzaju i treści jest Psalm 45.
 
Przy czytaniu "Pieśni nad Pieśniami" trzeba jednak wznieść się wyżej nad miłość ziemską, tak pięknie w niej opisaną. Jest to bowiem poemat natchniony, głęboko symboliczny i w całości proroczy. Przedstawia on w sposób dostojny, w pełnym blasku i godności miłość wzajemną Chrystusa i Kościoła (Efez. 5:23-32).
Każda pieśń wyrażona jest zwykle w formie poetyckiej – "Pieśń nad Pieśniami" również.
 
Śpiewajmy tę Pieśń naszym duchem i zrozumieniem. Śpiewajmy ją przy akompaniamencie naszych Harf (Pisma Świętego) ku chwale Boga-Ojca i Jego Syna – najdoskonalszego Wyraziciela Jego Miłości! (1 Jana 4:8).
 

PIEŚŃ NAD PIEŚNIAMI

 
1:1 Najprzedniejsza pieśń [stworzona] –
               Pochodzi od Salomona.
       Niech twe usta mnie całują
2             I twą miłość okazują!
       Gdyż miłości twe cenniejsze,
               Niźli wino najprzedniejsze.
3     Twe olejki wonność mają;
               Wszystkie wonie przewyższają.
       Twoje imię [ukochany]
               Jak olejek jest rozlany,
       Stąd dziewczęta [gdy go czują]
               Miłość tobie okazują.
4      Pociągnijże mnie za sobą
               A pobiegniemy za tobą!
       Okaż królu łaski twoje –
               Wprowadź mię w komnaty swoje,
       Byśmy w tobie się cieszyli,
               Radowali – weselili!
       Twoja miłość niezrównana
               Będzie przez nas wspominana,
       Bo choć wina słodycz mają,
               Twej słodyczy nie zrównają.
       Twa, uprzejmym, miłość znana
               Wielce jest też oceniana!
5      Chociem czarna, pięknam stale,
               Córki miasta Jeruzalem!
        Jestem jak Kedarskie owe
               Namioty [Ismaelowe];
       Jak opony Salomona
               Pięknam [chociaż opalona].
6      Czemu na mnie tak patrzycie,
               Żem jest śniada – dziwicie się?
       Bez przyczyny to nie było,
               Bo mnie słońce opaliło.
       Synowie mej rodzicielki
               Zapałali gniewem wielkim,
       Bowiem chcieli, abym stała
               I ich winnic pilnowała.
       A ja byłam im uległa
               I winnicy mej nie strzegłam...
       Ciebie przeto zapytuję,
7             Którego bardzo miłuję,
       Gdzie się stada twe pasają
               I w południe spoczywają,
       Bym się błąkać nie musiała
               Kiedym stada twe szukała
       Przy tych, którzy pasąc sami,
               Twymi są towarzyszami?

8      Jeśli nie wiesz najpiękniejsza,
               Z wszystkich niewiast [najwdzięczniejsza],
       Wyjdźże śladem owiec trzody –
               Paś koźlątka twoje młode.
       Niech się pasą [jak należy]
               Przy szałasach trzód pasterzy.
9      Przyjaciółko! – tyś jak ona
               Jazda w wozach faraona!
10     Lica, zdobne klejnotami,
               A twa szyja łańcuchami!
11     Klejnotów ci naczynimy
               [Twą urodę podkreślimy] –
       Szczerozłote będą same
               Oraz srebrem nakrapiane.
 

 
 
12     Dopóki jest król u stołu
               [A biesiadni z nim pospołu];
       Mój szpikanard najcenniejszy,
               Zapach daje najpiękniejszy.
13     Jak w snopek mirra złożona,
       Na mych piersiach położona,
               Tak jest (wdzięczny – kochający)
       Miły mój spoczywający.
14             W Engaddy winnicach, onym
       Cyprysowym jest mi gronem
               Miły mój [ten niezrównany,
       Jedyny i ukochany].
 
 
15     Pięknaś przyjaciółko moja;
               Piękna jest uroda twoja!
       Oczy twoje są nadobne,
               Do gołębic są podobne!

16     O, jakżeś jest bardzo piękny
               Miły mój i jako wdzięczny!
       Łoże nasze ulubione,
               W zieleni jest położone.
17     Belki domów są cedrowe;
               Nasze stropy zaś jodłowe!
 
 
 
 
2:1 Jako róża jestem z owych
               Równin kwietnych Saronowych;
       Jam jak lilia jest [pachnąca].
               Przy dolinach wzrastająca nowych;

2      Tak jest moja ulubiona
               Wpośród dziewczęcego grona,
       Jako w cierniach wzrastająca
               Lilia – od nich się różniąca.

3      Jako jabłoń [ozdobiona] –
               Drzewem leśnym otoczona,
       Tak mój miły [z piękna znany]
               Jest pomiędzy młodzieńcami.
       To pragnienie tylko miałam,
               Bym spoczęła w jego cieniu;
       Owoc jego spożywałam,
               Słodki memu podniebieniu.
4      Wielka tego jest przyczyna,
               Że wprowadził mię w dom wina:
       Jak chorągiew była ona
               Miłość ku mnie objawiona.
5      Pokrzepiajcie mię plackami,
               Bo sił w sobie mało czuję;
       Posilajcie mię jabłkami,
               Bo od miłości choruję.
6      Jedna z jego rąk – lewica,
               Pod mą głową się znajduje,
       A zaś druga z nich – prawica,
               Tak mnie czule obejmuje.
7      Zaklinam was (sercem całym)
               Córki miasta Jeruzalem,
       Na gazele [biegać zdolne] –
               Na przepiękne łanie polne:
       Nie budźcie ze snu miłego –
               Snu nie przerywajcie jego.
       By go zbudzić – tego nie chcę –
               Niech śpi, dokąd sam nie zechce!
8      Usłyszałam głos miłego –
               Oto idzie! [już widzę go!]
       Nic są górskie wysokości –
               Skacze po nich bez trudności,
       [Radosnym się widać czuje] –
               Po pagórkach podskakuje!
9      Miły mój [zręczny – nadobny]
               Sarnie bystrej jest podobny –
       Jelonkowi też młodemu
               [Chyżo w górach skaczącemu].
       Oto stoi – jest za ścianą,
               [Patrzy za umiłowaną].
       Z okien w głąb się przypatruje
               I przez kraty obserwuje.
10     Miły mój [jakżem szczęśliwa!]
               Tak to do mnie się odzywa:
       "Przyjaciółko moja piękna
               Powstań z łoża, przyjdź [mi chętna]!
11     Albowiem minęła zima,
               Deszcze przeszły i ustały,
12     Kwiaty się już ukazały,
               Czas śpiewania się zaczyna.
       A synogarlic gruchanie
               W naszej ziemi jest słyszane.
13     Drzewo figowe niemało
               Niedojrzałych fig wydało,
       Winne krzewy zaś kwitnące,
               Są przepiękne – woń dające!
       Cenna jest mi przyjaźń twoja –
               Wstańże i pójdź – piękna moja!
14     Gołąbko moja w szczelinach
               Ciemnych i w skał rozpadlinach,
       Daj oglądać swe oblicze,
               Oraz głos swój daj mi słyszeć.
       Głos twój pełen jest słodyczy;
               Pełne wdzięku twe oblicze!
15     Lisom licznym nie folgujcie
               I lisiątka wyłapujcie,
       Bo szkód wiele wyrządzają,
               Gdyż winnice (ulubione,
       Od nich nie zabezpieczone)
               Już się kwieciem okrywają!
16     Mój ci jest mój miłowany,
               A ja należę do niego,
       Który pomiędzy liliami
               Pasie owce stada swego.
17   Dopóki dzień nie nadejdzie,
               Póki nocy cień nie przejdzie,
       Nawróć się umiłowany;
               Bądź jak sarna [szybkonogi],
       Bądź podobny jelonkowi
               Na gór szczytach – Beter zwanych!
 

 

3:1  Na mym łożu i nocnego
               Czasu, jam szukała tego,
       Którego ma dusza cała
               Tak bardzo umiłowała.
       Choć tak tęsknie go szukałam,
               Lecz go znaleźć nie zdołałam...

2      Wstanę przeto – nie uleżę –
               Całe miasto wnet obieżę –
       Ulice i place jego,
               Poszukiwać będę tego,
       Którego ma dusza cała
               Tak bardzo umiłowała.
       Choć tak tęsknie go szukałam,
               Lecz go znaleźć nie zdołałam...

3      Stróżowie mnie natrafili,
               Którzy po mieście krążyli.
       Kiedy z nimi się spotkałam,
               Zaraz pytanie zadałam:
       "Czy przez was nie był widziany
               Mój wielce umiłowany?"

4      Gdym się nieco oddaliła
               Od stróżów miasta onego,
       Zarazem znalazła tego,
               Któregom tak polubiła.
       Uchwyciłam go [stęskniona –
               On, jak zguba znaleziona!]
       Więc nie puszczę już miłego –
               [Dość już mam szukania tego!]
       Aż wprowadzę [mam przywilej!]
               W progi domu matki miłej –
       Bo komnaty [przystrojonej]
               Matki mojej ulubionej.

5      Zaklinam was [sercem całym]
               Córki miasta Jeruzalem,
       Na gazele [biegać zdolne] –
               Na przepiękne łanie polne:
       Nie budźcie ze snu miłego –
               Snu nie przerywajcie jego.
       By go zbudzić – tego nie chcę –
               Niech śpi, dokąd sam nie zechce!

6      Któraż to jest – [zapytuję],
               Co od puszczy postępuje?
       Z dala idzie, a jest ona
               W słupach dymu. Okadzona
       Zapachem mirry kojącym
               I kadzidłem woń dającym –
       Wszelkim wonnym proszkiem znanym,
               Aptekarskim nazywanym.

7      Oto łoże Salomona,
               A około niego stoi
       Bohaterów gwardia ona,
               Co niczego się nie boi.
       Sześćdziesięciu – mocni sami –
               Z Izraela są wybrani!
8      Wszyscy w miecze uzbrojeni
               I do boju zaprawieni.
       Miecz u boku jest każdego,
               Dla nocnego strachu złego.

9      Król Salomon [w owej dobie]
               Uczynił lektykę sobie.
       Z drzew Libanu była ona
               Bardzo pięknie uczyniona.
10     W słupach czyste srebro było,
               A oparciem złotem lśniło.
       Siedzenie lektyki owej
               Było miękkie – szarłatowe.
       Wnętrze miłością usłane
               Córek miasta Jeruzalem.

11     Wyjdźcie z radością – patrzajcie,
               Córki Syjonu świętego;
       Salomona podziwiajcie –
               Króla koronowanego!
       W dniu zaślubin, matka miła,
               Koroną go obdarzyła.
       Dokonała aktu tego
               W dniu radości serca jego.
 
 
 
4:1  Przyjaciółko piękna moja –
               Piękna jest uroda twoja!
       Zza zasłony, oczy twoje –
               Gołębicy oczu dwoje!
       Włosy twoje [falujące]
               Są jak stada kóz schodzące
2      Z gór Galaadu. Zęby twoje –
               Jak strzyżone owce w bieli,
       Które wyszły już z kąpieli,
               Mające bliźnięta swoje.
       Stada, owce zdrowe mają –
               Bezpłodnych nie posiadają.
3     Wargi twoje – wdzięk wymowy,
               Są jak sznur karmazynowy,
       A także i twoje skronie,
               Chociaż kryją się w welonie,
       Są jak sztuka wybornego
               Jabłka, granatem zwanego.
4      Szyja twoja jest jak ona
               Wieża zbrojna wystawiona
       Dawidowa, ze wszystkimi
               Przyrządami obronnymi.
       Na niej tysiąc tarcz i owe
               Zbroje wiszą mocarzowe!
5      Obie piersi także twoje
               Są jak bliźniąt sarnich dwoje.
       Które [znaczne będąc krasą]
               Między liliami się pasą.

6      Zanim nowy dzień nadejdzie,
               A cień (nocy) całkiem przejdzie,
       Na górę mirry ja wnijdę;
               Na wzgórze kadzidła przyjdę.

7      Przyjaciółko wierna moja,
               Piękna jest uroda twoja!
       [Podziwiam cię wielce w sobie:]
               Żadnej zmazy nie ma w tobie!
       O, oblubienico moja!
8              Ze mną będzie droga twoja.
       Pójdźże ze mną z gór Libanu;
                Spojrzysz ze szczytu Amanu,
        Z wierzchów Senir – Hermonowych,
                Z jaskiń lwów – z gór lampartowych.
9      Tyś me serce uchwyciła
               Ulubiona siostro miła.
       Jedno z oczu twoich było,
               Które serce me podbiło;
       Jeden także [piękny – lśniący]
               Łańcuch szyję twą zdobiący.

10     O, jak piękna miłość twoja,
               Ulubiona siostro moja!
       Twe miłości są zacniejsze,
               Niźli wino najprzedniejsze.
       Twych olejków zapach znany,
               Ponad wszystkie jest balsamy!
11    Wargi twoje słodycz mają,
               Świeżym miodem opływają.
       Miód i mleko w obfitości
               Pod językiem twoim gości.
       Zapach twoich szat [kochana]
               Jest jak woń Libanu znana.

12    Siostro moja, tyś jest onym
               Cudnym ogrodem zamknionym;
       Źródłem zamkniętym [nieznanym] –
               Zdrojem zapieczętowanym.
13     Szczepki twoje są jak owych
               Gaje jabłek granatowych
       Z wybornymi owocami;
               Nardu – cyprysu kwiatami;
14     Szpikanardu i szafranu,
               Kasji oraz cynamonu,
       Z drzewami także wszystkimi
               Kadzidło przynoszącymi!
       Aloesu z mirrą liczną –
               Obie z wonią balsamiczną,
       Ze wszystkimi przedniejszymi
               Rzeczami woń dającymi.
15     Pięknaś bardzo – mało tego –
               Źródłem tyś ogrodu mego,
        Zdrojem wód życie dającym,
               Wartko z Libanu płynącym.

16     Niech północny wiatr przybywa!
               Wiatr z południa niech się zrywa!
        By mój ogród przewiewały,
               By się wonie rozpływały.
        Niech mój miły [pragnę tego!]
               Przyjdzie do ogrodu swego;
        Niech spożywa [szczęście moje!]
               Wyborne owoce swoje.
 

 

5:1  Wszedłem do ogrodu mego
               [Tak bardzo pragnąłem tego!]
       Siostro moja miłowana –
               Oblubienico kochana!
       Zbieram mirrę wraz z wszystkimi
               Rzeczami woń dającymi.
       Jem też plaster z miodem moim;
               Piję wino z mlekiem swoim.
       Przyjaciele moi mili,
               Proszę, byście jedli, pili.
       Radość ze mną podzielajcie –
               Z obfitości korzystajcie!

2      Jać śpię, lecz me serce czuje
               [I uważnie nadsłuchuje];
       Słyszy głos miłego mego,
               Do wrót mych kołaczącego:

       "Otwórzże mi siostro moja,
               Przyjaciółko piękna moja,
       Gołębico wdzięczna moja
               I uprzejma także moja!
       Bowiem głowa moja cała
               Wodą rosy nawilżała,
       A kędziory nie chronione –
               Nocną wilgocią zmoczone".

3     "Suknię swą już odłożyłam,
               Czyż znów będę oblekała?
       Nogi swoje już umyłam,
               Jakożbym je zmazać miała?".

4      Miły mój [bez wątpliwości]
               Wsunął rękę w drzwi szczelinę.
       Na ten widok, me wnętrzności
               Zadrżały [w ową godzinę].

5      Wnet ze swego łoża wstałam
               Bym miłemu otworzyła,
       A oto z mych rąk kapała
               Mirra, co woń roztoczyła.
       Z palców ciekła w chwilę ową
               Na rękojeść zaworową.

6     Otworzyłam już miłemu
               [Do mnie tak kołaczącemu]
       Ale... cóż to jest – on zginął?!
               Odszedł od drzwi i je minął (...)

       Ja na jego głos omdlałam;
               Choć szukałam ja miłego,
       Lecz nie było śladu z niego...
               Nie ozwał się, choć wołałam.
7      Stróżowie mnie natrafili,
               Którzy po mieście chadzali;
        Pobili mnie i zranili;
               Płaszcz mi także zrabowali.
        Strażnikami murów byli,
               Co mnie płaszcza pozbawili.

8      "Zaklinam was [sercem całym]
               Córki miasta Jeruzalem,
       Gdybyście znalazły mego,
               Tak bardzo miłowanego,
       Powiedzcie mu to, co czuję,
               Że z miłości ja choruję".

9      "Czymże to twój miłowany
               Lepszy nad innych, nam znanych.
       O najpiękniejsza, nam znana –
               Z wszystkich niewiast wyróżniana?
       Cóż lepszego w nim znajdujesz,
               Że nas tak zobowiązujesz?",

10     "On, mój wielce miłowany,
               Twarz ma białą – jest rumiany!
       Dla mnie, wiedzcie, jest zacniejszy,
               Niż innych dziesięć tysięcy!
11     Głowa umiłowanego –
               Jak bryła złota szczerego.
       Włosy głowę ozdabiają –
               Kędzierzawy układ mają.
       Czarne są kędziory jego,
               Jak pióra kruka czarnego.
12     Oczy jego [zdobiąc lice],
               Są jak piękne gołębice –
        Gołębice, tak mi znane.
               Nad strumieniem wód będące,
       Jako w mleku wykąpane,
               Czyste – w mierze swej stojące.
13     A policzki jego śliczne
               Są jak grządki balsamiczne,
       Jako kwiatki wzrastające
               I przepiękną woń dające.
       A i wargi także tego,
               Przeze mnie miłowanego,
       Jako lilie są pachnące,
               Mirrą wciąż ociekające.
14     Ręce jego jak pierścienie,
               Co ze złota są zrobione,
       Wszelkim z Tarsis też kamieniem
               Drogocennym osadzone.
       A tors jego [bez wątpienia]
               Jak rzeźba z słoniowej kości;
       Drogocennego kamienia –
               Szafiru, ma w obfitości,
15     A golenie [mocne, zdrowe]
               Są jak słupy marmurowe;
       Na podstawkach postawione,
               Co ze złota są zrobione.
       Nie ze złota są zwykłego,
               Lecz szczerego – wybornego!
       Jako Liban wzniosły cały
               Jest, jak cedr okazały.
16    Usta słodkie ma kochany,
               A wszystek jest pożądany.
       Tak wielce mam kochanego,
               Przyjaciela jedynego;
       Więc go szukam – wiecie czemu,
               O, córki Jeruzalemu!"

17   "Gdzież więc poszedł on twój miły
               Najpiękniejsza z niewiast znanych,
       Byśmy kroki swe zwróciły,
               By był przez nas odszukany?
       My ci w tym dopomożemy;
               Z tobą szukać go będziemy".
 

 
6:1  "Do ogrodu zszedł najdroższy,
               Gdzie zagonki woń dające,
       Paść się w ogrodzie rozkoszy,
               By zbierać lilie pachnące.

2      Ja należę już do niego
               [Wielce umiłowanego];
       Moim jest mnie miłujący –
               Pośród lilii się pasący".

3      "Pięknaś przyjaciółko moja,
               Jako Tirsa wdzięczność twoja,
         Jako Jeruzalem [wieczne];
               Groźna, jak hufce waleczne.

4        Odwróć ode mnie swe oczy,
               Bo mnie one urzekają.
       Jak kóz stada twoje włosy,
               Które z Galaad wychadzają.

5      Piękne są też zęby twoje,
               Jako czyste owce w bieli,
       Które wychodzą z kąpieli,
               Mające bliźnięta swoje.
       Stada, owce zdrowe mają –
               Bezpłodnych nie posiadają.
6      A także i twoje skronie,
               Chociaż kryją się w welonie,
       Są jak sztuka wybornego
               Jabłka, granatem zwanego.

7      Żon królewskich jest sześćdziesiąt
               A założnic osiemdziesiąt;
       Bez liku jest panien onych,
               W króla stale zapatrzonych.
8       Wszak jest jedna niezrównana,
               Gołębica nieskalana.
       Matka tylko ją zrodziła –
               Wybranką ją uczyniła".

       Kiedy córki ją ujrzały,
               Błogosławioną nazwały.
       Żony też króla samego,
               Oraz założnice jego,
       Uznaniem ją obdarzyły
               I tak piękność jej chwaliły:

9      "Kimże jest ta [wdzięczna panna],
               Jasna jak zorza poranna,
       Jako księżyc piękna – lśniąca,
               Jak słońce promieniująca,

       Która jest jak [między nami]
               Groźne hufce z chorągwiami?"

10     I zstąpiłam do [pewnego]
               Ogrodu orzechowego,
       By widzieć początkujący
               Owoc w dolinie rosnący,
       By zobaczyć, czy krzew winny,
               W rozkwitaniu jest już czynny,
       Czy jabłonie granatowe
               Wypuszczają pączki nowe?

11     Pierwej niż się dowiedziałam
               [Czego się dowiedzieć chciałam],
       Dusza moja to sprawiła,
               Że mię [jakby] posadziła
       Na wóz [jam świadoma tego]
               Przedniejszych z ludu mojego.
12     Nawróćże się, nawróćże się
               Sulamitko [bądźże z nami];
       Nawróćże się, nawróćże się,
               Niech się tobie przyglądamy.
       Cóż widzicie w obozowym
               Sulamitki tańcu owym?
 
 
7:1 Twoje nogi podziwiamy
               Ozdobione trzewikami,
       Córko rodu książęcego!
               Bioder twoich opasania
       Jak naszyjnik [bez kłamania] –
               Dzieło mistrza najlepszego.

2     Pępek twój: – czasza okrągła,
               Aby napój mieścić mogła.
       Brzuch: – pszenicą napełniony
               Stóg – liliami okolony.

3      A i obie piersi twoje
               Są jak bliźniąt sarnich dwoje,
4      Szyja: – wieża wywyższona,
               Z kości słoniowej zrobiona.

       Oczy twoje [jasne – lśniące]
               Są jak stawy znajdujące
       Się w Cheszbonie koło bramy,
               A Bat-Rabbim nazywanej.

       Nos twój [dobre porównanie]
               Jest jak baszta na Libanie;
       Na Libanie wciąż stojąca –
               W stronę Damaszku patrząca.

5      Głowa twoja jest nadobna –
               Do Karmelu jest podobna.
       Twoje włosy [z piękna znane] –
               Jako szkarłat są widziane.
       Król, cię widząc, jest zyskany
               Twymi pięknymi lokami.

6      Jakżeś piękna – z wdzięku znana,
               O miłości niezrównana!
7      Postać twa, jak palma ona,
               A twe piersi – winne grona.

8      Z mego serca wyszło słowo:
               Wespnę się na palmę ową,
       Sięgnę szczytu, gdzie są owe
               Jej gałązki owocowe.
       Niech mi będą piersi twoje
               Jakoby gron winnych dwoje,
       Oraz nozdrza twoje tchnące,
               Jako jabłka woń dające.

9      Usta twoje są jak owe
               Wino miłe – wyborowe,
       Przez gardło przepływające,
               Wargi, zęby zwilżające.

10     Ja jestem miłego mego,
               A do mnie są chęci jego.

11     Przyjdź, miły, w pole wyjdziemy –
               W wioskach noc spędzać będziemy,
12     Wczesnym rankiem pośpieszymy
               I w winnicy obejrzymy
       Winorośle – czy kwiat mają,
              Czy już pączki otwierają,
       Czy granaty w kwiecie stoją;
              Tam okażęć miłość moją.

13     Mandragory woń wydały,
               A i przed naszymi drzwiami
       Wszelki owoc jest wspaniały –
               Nowy i stary zebrany.
       [O tobie miły myślałam] –
               Dla ciebie go zachowałam.
 
 
8:1  Obyś bratem był rodzonym,
               Przez mą matkę wykarmionym!
       Bym, na dworze cię spotkawszy,
               Pocałunkiem przywitawszy,
       Nie była za to zganiona
               I wielce zlekceważona.

2      Wiodła bym cię – wprowadziła
               W dom tej, co mnie urodziła,
       Bym nauki twe słuchała
               I wina ci udzielała
       Przyprawnego i moszcz z owych
               Jabłek moich granatowych.

3      Jedna z jego rąk – lewica,
               Pod mą głową się znajduje,
       A zaś druga z nich – prawica,
               Tak mnie czule obejmuje.

4      Zaklinam was [sercem całym]
               Córki miasta Jeruzalem:
       Nie budźcie ze snu miłego –
               Snu nie przerywajcie jego.
       By go zbudzić – tego nie chcę –
               Niech śpi dokąd sam nie zechce!

5      Kim jest ta, występująca
               Z puszczy, oraz wspierająca
       Się na swoim, jakże miłym?
               Pod jabłonią cię wzbudziłem;
       Tam cię twoja matka miła
               Poczęła i urodziła.

6      Przyłóż mię [o pragnę tego!]
               Jako pieczęć serca swego –
       Jako sygnet [wyrzeźbiony]
               Bo ramienia przytwierdzony.
       Bowiem miłość tak ogromna
               Jak śmierć nocna jest – [niezłomna!]
       Jak szeol znany z twardości,
               Tak i miłość w swej zazdrości.
       Żar jej, jako żar ogniowy –
               Jako płomienie Jehowy!

7      Wody w wielkiej obfitości
               Nie ugaszą tej miłości.
       Nie zdołają też [na wieki]
               Zatopić jej żadne rzeki.
       Choćby ktoś miał chęć do tego,
               By majątek domu swego
       Był za miłość darowany...
               Byłby pewnie pogardzany!

8     Siostrzyczkę też małą mamy,
               Choć jej piersi nie widzimy,
       Lecz się nad nią namyślamy,
               Co tej siostrze uczynimy
       W dniu tym, co się zbliża – czyli,
               Gdy o niej będą mówili.

9      Jeśli nasza siostra mała,
               Jak mur będzie mocno stała,
       Pałac na niej zbudujemy
               Ze srebra, lecz gdy jest drzwiami,
       Wtedy ją obwarujemy
               Cedrowymi tarcicami.

10     Jestem murem [mówię szczerze]
               A me piersi są jak wieże.
       Odkąd widział mnie – tak czuję,
               Jak ta, co pokój znajduje.

11     Miał winnicę król Salomon,
               Która była w Baal-Hamon.
       Stróżom dał, by pracowali
               I z owoców jej zysk dali,
       By z nich każdy, co tam stawał,
               Tysiąc srebrników mu dawał.

12     Lecz winnica moja własna
               Jest przede mną [moja ona!].
       Tysiąc srebrników [rzecz jasna]
               Niech będą dla Salomona,
       A ci, dwieście niechaj mają,
               Co owoców doglądają.

13     O ty, [panno ujmująca]
               W ogrodach zamieszkująca,
        Przyjaciele [znasz każdego]
               Nasłuchują głosu twego.
        [Proszę bardzo –] ozwij mi się –
               Niech cię i ja też usłyszę!

14     Pośpiesz się umiłowany,
               Bądź do sarny przyrównany.
        Jak jelonek bądź biegnący
               Na górach z ziół woń dających!
 








 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Syjonizm w proroctwie
Zaproszenie   [9 października 1910 roku pastor Russell otrzymał zaproszenie od Komitetu Organizacyjnego Walnego Zgromadzenia Żydów, by ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball