TrzyBiada.pl
27
GRU
0
2441
Lubię to
"Drzewo figowe niemało                                  2:13
          Niedojrzałych fig wydało,
Winne krzewy zaś kwitnące,
          Są przepiękne – woń dające!
Cenna mi jest przyjaźń twoja
          Wstańże i pójdź – piękna moja!"
 
 
Drzewo figowe w nauce Pana
          Naród żydowski reprezentuje,
Bowiem przypowieść przez Niego dana,
          Takie znaczenie nam sugeruje:

"Był pewien człowiek, który zasadził               Łuk.13:6-9
          W winnicy swojej drzewo figowe
Lecz gdy przychodził pod drzewo owe,
          Owoców nigdy nie widział na nim.
Więc do winiarza tak rzekł swojego:
          Oto trzy lata do drzewa tego
Przychodzę, lecz ono nie owocuje;
          Wytnij je, bo próżno miejsce zajmuje.
Lecz winogrodnik rzekł panu swemu:
          Rok czasu jeszcze daj drzewu temu,
Aż je okopię – gnojem obłożę;
          Tak zasilone, owoc dać może.
Jeśli owocu znów nie da tobie,
          Wytnij je sobie".

Oto cud wielki Pana naszego,
          Tyczący także drzewa figowego:

"Potem, wracając dnia następnego             Mat. 21:18-20
          Do Jeruzalem ranka owego,
Poczuł łaknienie,
          A idąc drogą, skierował spojrzenie
Na blisko stojące drzewo figowe,
          Więc, łaknąc, podszedł pod drzewo owe.
Lecz zaraz potem jasne się stało,
          Że ono, prócz liści, nic więcej nie miało,
Więc rzekł do niego:
          Na wieki owocu nie wydasz już swego!
I uschło owo
          Drzewo figowe...
Widząc uczniowie, zdumieni byli
          Cudem tak wielkim i tak mówili:
O, jakże szybko się słowo spełniło,
          Że drzewo figowe życie straciło!"

Oto są słowa – jakże nam znane –
          W chwili tragicznej wypowiedziane
Przez Pana naszego,
          Nawiązujące do drzewa owego.
Wielka też rzesza ludu tam była,                Łuk. 23:27-31
          Która Mu w drodze towarzyszyła,
Oraz niewiasty, które płakały
          I narzekały...
I zwrócił się Jezus do niewiast onych,
          I tak rzekł do nich:                             Łuk. 22:53

"Córki Jeruzalemskie [w godzinę tę ciemną]
          Nie płaczcie nade mną,
Ale nad sobą, oraz małymi
          Dziećmi waszymi.
Albowiem ucisku dni idą ponure,
          "Gdy rzekną: Szczęśliwe żywoty są, które
Bezpłodne były i nie rodziły,
          Także i piersi co nie karmiły.
I rzekną górom: Na nas padnijcie,
          Oraz: pagórkom: Wy [też] nas przykryjcie,
 
 
Albowiem, jeśli te wydarzenia
          [Złe – bez wątpienia]
Na drzewie zielonym są [powiem w tym względzie],
          Na drzewie suchym cóż tedy będzie?"

Do tego drzewa, aluzja Pana
W wielkim proroctwie jest nam podana:
 
 

"A od drzewa figowego                              Mat. 24:32, 33
          Uczcie się przez porównanie:
Gdy pęcznieje gałąź jego
          I liść się ukaże na nim,
Z tego pewni już jesteście,
          Że jest bliskie lato wreszcie.
Także i wy, gdy ujrzycie
          Wszystko com rzekł, należycie,
Poznawajcie w takiej porze:
          U drzwi jest Królestwo Boże!"               Łuk. 21:31

Przez nas powyżej zacytowane
          Słowa Chrystusa, Pana naszego,
Zmierzają wszystkie do punktu jednego
          Albowiem drzewo w nich ukazane,
Naród żydowski reprezentuje,
          Lecz każdy cytat tu przytaczany,
Z coraz to innej strony ujmuje
          Problem żydowski w historii znany.
To był Pan Jezus, co razu pierwszego
          Przyszedł do Żydów – narodu swego
I obserwował naród wybrany,
          Który do tego był zgotowany,
By owoc przyniósł sprawiedliwości,
          By strzegąc wiernie Zakonu Bożego,
Miłując Boga oraz bliźniego,
          Mógł dawać wyraz swej pobożności.
 
 
Tenże Izrael przez Pana wybrany,
          Poprzez trzy lata obserwowany
Był przez Mesjasza, Syna Bożego,
          Który chciał widzieć owoce jego.
Tak przez trzy lata obserwowany
          Naród żydowski, był rozpoznany
Wystarczająco, lecz próba ona,
          Na rok następny była przedłużona,
Bowiem w połowie roku czwartego,
          Skończyć się miała lustracja jego.
To z miłosierdzia było mu dane,
          Bo jeszcze dalej Pańskie staranie
Było cierpliwie kontynuowane,
          Aby ten naród przy Jego staraniu
Dał owoc Panu,
          Tak, jako owe
Drzewo figowe,
          Co przez trzy lata owocu nie dało,
Lecz okopane –
          Gnojem okładane
Było, aby się wreszcie "zrehabilitowało"
          I owoc dało.
Lecz naród żydowski, pomimo starania,
          Nie przyniósł plonu dla swego Pana.
Wzgardził swym Królem, co go miłował:
          Leczył, pouczał, cieszył, strofował.
A choć pospólstwo "Hosanna" wołało
          I swoje szaty na drodze Mu słało,
Gdy na oślęciu jadąc, witany,                     Mat. 21:1-15
 
 
Wstępował w stolicy wspaniałe bramy,
          Ci, za dni kilka Go oskarżali –
"Ukrzyżuj, ukrzyżuj Go!" zawołali...
 

 
Gdy do kościoła wstąpił Bożego,
          Precz wygnał wszystkich handlarzy z niego,
Bo w domu Ojca handel czynili,
          W jaskinię zbójców go przekształcili.
A starsi tylko obserwowali...
          Zębami zgrzytali... W radę wchodzili,
By Go zabili... I widział Jezus, że naród Jego
          Do swego upadku zmierza ostatniego,
A choć był piękny z samego wejrzenia,
          Lecz był zepsuty już od korzenia,       Mar. 11:20
 



 
Bo blichtr zewnętrzny – zewnętrzna chwała,
          Z systemu tego tylko została.
Nie przyniósł owocu dla Pana swego,
          Który go łaknął, gdy przyszedł do niego.
Więc uschnąć musiał... jak uschło one
          Drzewo figowe słowem uderzone
Pana naszego,
          W dniu odrzucenia systemu tego.       Zach. 9:9-12
Choć naród żydowski był odrzucony,
          Lecz swej zieleni nie był pozbawiony.
Najlepszym dowodem twierdzenia takiego
          Są słowa tekstu cytowanego,
W którym ta prawda jest ukazana,
          Że odrzucenie Chrystusa Pana –
Jego tortury – droga krzyżowa –
          Były czynione,
Gdy drzewo jeszcze było zielone,
          Bo "zieleń" owa
Stopniowo niszczała,
          Aż całkowicie ustąpić miała.
Definitywnie to dawno się stało –
          W upadku Bar-Kochby swe miejsce miało.
Upadek powstania roku Pańskiego
          Sto trzydziestego i jeszcze piątego
Kres wreszcie położył tak nieszczęsnemu
          Państwu żydowskiemu.
Śmiertelna to była Żydom zadana
          Przez Rzymian rana!
Ta armia ostatnią im klęskę zadała;
          Judea prawie pustynią się stała...
 
 
 
Od dnia owego
          Tak nieszczęsnego
Stolicą dla Żydów stał się świat cały,
          A własne ich serca świątynią być miały...
Lecz Pan powiedział (radujmy się z tego!),
          Że suche gałązki drzewa owego
Staną się miękkie, soczyste, nabrzmiałe –
          Listki wypuszczą do życia nowego.
Chociaż z początku są wątłe, małe,
          Lecz to są zwiastuny Królestwa Bożego!
To "drzewo figowe", prócz porównania,
          Do głębszych refleksji nasz umysł nakłania.
Świadkami bowiem jesteśmy wielkiego
          Ruchu wśród Żydów świata całego.
Ruch ten się wzmagał mimo trudności,
          Od świtu Pańskiej już obecności.
To symptom wieku jest już nowego –
          To restytucji przyszła godzina,
Bowiem odnowa świata całego;
          Od tego narodu już się zaczyna.
Naród, stopniowo wracał do swego
          Kraju tak dawno opuszczonego.
Lecz to nie jego w tym dziele jest siła,
          Albowiem Pańska moc to sprawiła,       Jer. 16:15-18
Że to karanie, choć długie było.
          Lecz zgodnie z Planem już się skończyło.

Takie poselstwo, sam Pan ogłasza,
          Z księgi proroczych słów Izajasza:       Izaj. 40:1,2

"Cieszcie, cieszcie wy lud mój – mówi Bóg wasz Jehowa;
          Jeruzalem cieszcie serca – głoście jemu te słowa,
Że wziął karę w dwójnasób z ręki Pana swojego,
          Za swych przodków wsze grzechy
[To jest źródłem pociechy!]".

Lecz lud wybrany, nie prędzej wróci
          Całkiem do łaski Boga swojego,
Aż on duch łaski nie wróci do niego
          I swe rozliczne grzechy porzuci,
A nade wszystko, gdy ujrzy przyczynę
          Owej niełaski i rozproszenia,
Aż pozna wreszcie swych ojców winę,
          Co spadła na dalsze ich pokolenia.
Kiedy "ukrzyżuj Go" wściekle wołali                Mar. 15:13
          I śmierci przyczyną Mesjasza się stali,
Gdy w strasznej próby wołali czasie:
          "Krew Jego na nas i dzieci też nasze!" (...) Mat. 27:25

Jakże to wielka pociecha jest nasza,
          Płynąca z proroczych słów Zachariasza:

"Na dom Dawida Ja wówczas wyleję;         Zach. 12:10-14
          Na mieszkających też w Jeruzalemie,
Ducha modlitwy, że od tej chwili
          Ujrzą nareszcie kogo przebili.             Jan 19:31-37
I płakać będą tam żalem takim,
          Jako się płacze nad jedynakiem.
Gorzko zapłaczą jako nad onym
          Płacze się synem pierworodzonym.
A dnia onego będzie kwilenie
          Po całym mieście Jeruzalemie.
Z żalem zapłaczą, jak w Hadad-Rimmon,
          Jako na polu walki Megiddon.
W płaczu rozpłynie się ziemia cała;
          Każda rodzina będzie płakała.
Ród Dawidowy zapłacze się cały,
          Osobno niewiasty ich będą płakały.
Zakwili osobno Natana rodzina,
          Niewiasty osobno zaś będą się trzymać.
Mężczyźni osobno zapłaczą Lewiego –
          Osobno niewiasty zapłaczą też jego.
Semeja zapłacze osobno ród cały –
          Niewiasty osobno zaś będą płakały,
A każda rodzina, co jeszcze została,
          Będzie z osobna też wówczas płakała.
Niewiasty z pokoleń, co jeszcze zostały,
          Osobno też będą naówczas płakały".

Po onej wielkiej ducha odnowie,
          Co restytucją narodu się zowie,
Narody wszystkie świata całego
          Przyjdą do Boga izraelskiego,
Bo Odeń przyjdą czasy dla świata
          Przez wszystkich proroków przepowiedziane,
Bowiem Pan wszystkie narody zbrata
 
 
 
 
W jednym dążeniu, bo będą im dane
          Instrukcje, które oświecą każdego,
Przez starożytnych świętych podane.                         Żyd. 11
          Oni powstaną do dzieła tego
Jak w Planie Bożym jest przewidziane.
          Ci, książętami dla całej ludzkości           Ps. 45:17
Będą, by rządzić w sprawiedliwości,
          By każdy człowiek był oświecony –
Do stanu pierwszego przyprowadzony,
          Do stanu w Adamie utraconego
Ale w Chrystusie przywróconego.               1 Kor. 15:21,22

Taką to radość sam Pan ogłasza
           Przez Micheasza:

"Ale się stanie w dni ostateczne,                     Mich. 4:1,2
           Że utwierdzona będzie [na dni już wieczne]
Domu Pańskiego góra,
           A która
Stać będzie mocno ponad górami
           I wznosić się będzie nad pagórkami,
A wszystkie narody ku niej [co siły]
           Będą dążyły.
I pójdzie wiele narodów pragnących,
           Takoż mówiących:
 
 
Pójdźmy, a wstąpmy na górę Pana,
          Do domu Boga Jakubowego,
By Jego nauka była nam dana,
          Byśmy chodzili ścieżkami Jego!
Bo Prawo wyjdzie z góry Syjonu,
A słowo Pańskie z Jeruzalemu".
 

...Więc "drzewo figowe"
           "Wiosną" ruszone
Wydało w dni owe
           "Figi zielone".
To znak dla onej,
           Tak ulubionej,
Która przez Pana
           Przywoływana
Była do Niego,
           W świcie drugiego
Przyjścia Pańskiego,
           Jak to już znamy
Z Pieśni nad Pieśniami.
 
 

Macice winne
          Także są czynne:
Pozakwitały –
          Woń swą wydały.
 
 
 
 
Przeto słuchajmy
          Nauki Pana –
Zrozumiewajmy,
          Jaka jest dana
Myśl co do tego
          Krzewu winnego,
Bo w tu podanej,
          Jakże nam znanej
Już przypowieści,
          Piękna się mieści
Nauka Jego,
          Dla dobra naszego:

"Ja jestem krzewem prawdziwym winnym; Jan 15:1-8
          Mój Ojciec winiarzem jest [w pracy czynnym].
Każdą latorośl, co we mnie tkwi stale,
          Odcina, gdy plonu nie daje wcale.
Lecz która widocznie owocną się stała
          Oczyszcza, by więcej owocu dawała.
Wy już czystymi się [przed Nim] staliście,
          Albowiem słowa me przyjęliście.
Dla latorośli niemożliwością
          Jest wydać owoc wprost, z samej siebie,
Jeśli nie będzie trwać w winnym krzewie.
          I wy tak samo [z całą pewnością –
Jasne to przecie!],
          Jeżeli we mnie trwać nie będziecie.
Jam jest krzew winny [jasne jak słońce!],
          Wy – latorośle wyrastające.
Kto we mnie mieszka [swym sercem całym]
          I Ja w nim mieszkam także nawzajem,
Ten wiele owocu przynosi [to wiecie] –
          Beze mnie czynić nic nie możecie.
Kto nie zostaje ze mną w łączności,
          Odrzucon będzie [bez wątpliwości]
I uschnie tak, jako latorośl ona
          Już odrzucona...
Taką zbierają
          I ku spaleniu w żar ognia wrzucają...
A jeśli we mnie pozostaniecie
          I słowa moje w was strzec będziecie,
Prosić możecie
          O co zechcecie,
A prośba ona
          Będzie spełniona.
To się przyczyni [pewienem tego]
          Ku większej chwale Ojca mojego,
Gdy owoc obfity Mu przyniesiecie
          I gdy się uczniami moimi staniecie".

Nauka powyższa Chrystusa Pana
          Dla pouczenia naszego jest dana,
Bo winna macica rozkwitająca
          Wiosną, aromat wydawająca,
Jak Pieśń przecudnie sygnalizuje –
          Krzew on prawdziwy reprezentuje.
We wtórej Pańskiej już obecności,
          Kiedy już nastał czas wielkiej radości,
Z serc poświęconych hymny się wznoszą
          I więcej Ojcu owocu przynoszą.    Gal. 5:22
Owoc serdecznej jest to miłości,
          Wesela, pokoju, nieskwapliwości,
Dobrotliwości, wiary, cichości,
          Dobroci oraz wstrzemięźliwości.

Znakami czasów powodowana,
          Powstać ma piękna, umiłowana,
By pójść do Tego, co ją miłuje
          I głosem prawdy ją przywołuje.
Tak więc "ocucić ma się już śpiąca           Efez. 5:14
          I wstać z umarłych" (u wieku końca)
Piękna królowa w złoto ubrana –       Ps. 45:10,11,14
          Córką Wielkiego Króla nazwana,
I pójść ma wreszcie do swego miłego,
          Oraz zapomnieć narodu swego".

"Gołąbko moja w szczelinach                2:14
          Ciemnych i w skał rozpadlinach,
Daj oglądać swe oblicze,
          Oraz głos swój daj mi słyszeć,
Głos twój pełen jest słodyczy;
          Pełne wdzięku twe oblicze!"
 
 
Kościół prawdziwy, przez Pana swego,
          Jest gołębicą w Pieśni nazwany,
Bowiem w przymioty on, ptaka tego,
          Jest dość wyraźnie sytuowany.
Ona łagodność ma przysłowiową
          I Kościół też ma zaletę ową,
Gdyż gołębica przez Pana samego                    Mat.10:16
          Za wzór jest dana ludowi Jego,
By jej niewinność naśladowali,
          Gdy będą prawdę opowiadali.
Symbolem jest ona bez zmazy czystości,
          I Kościół też ma ją, bez wątpliwości,
Bowiem to pierwszy element jest, który             Jak. 3:17
          Przewodzi przymiotom mądrości z góry.
Pan go oczyścił w swojej miłości                     Efez. 5:26
          Przez wodę prawdy, więc trwa w czystości.
Bezbronna, bezradna i bojaźliwa
          Jest gołębica nam ukazana.
Gdy jest przez wroga napastowana
           (Jakże to często w życiu jej bywa!),
Ucieczka wtedy jest, bez wątpienia,
           Jedynym sposobem jej ocalenia.

Król Dawid także czasu dawnego                    Ps. 55:5-8
          Zapragnął skrzydła mieć gołębicy,
Aby mógł uciec do kraju innego,
          Gdy chcieli zabić go gwałtownicy.
Pan uczni pouczał za przyjścia pierwszego,       Mat. 10:23
          Że gdy ich będą prześladowali
Z powodu głoszenia poselstwa Jego,
          Do miasta drugiego by uciekali.
Ptak – gołębica w skrytości skały
          Wysokiej gniazdo swoje buduje,
Bo tego miejsca masyw wspaniały
          Stan bezpieczeństwa jej gwarantuje.
Cóż to za skała, co dla Kościoła
          Miejscem schronienia jest bezpiecznego?
Odpowiedź na to nie trudna jest zgoła,
          Bowiem to Okup jest Pana jego.
Chrystus jest skałą dla ludu Bożego;
          Bezpieczny spoczynek w skrytościach jest Jego.
To jest Opoka przez Piotra wyznana –          Mat. 16:13-18
          Na niej się Kościół buduje Pana.
Ten Kościół przez Pana jest budowany;
          Nie zniszczą go nawet i śmierci bramy!
 
 

Na Opoce wieków tam,                       P.B.T. 251
Ewangelii Kościół wzrósł
I nakazał Zbawca Sam,
By ten Kościół światło niósł,
Nauczając ziemski krąg
Światłem prawdy z świętych ksiąg.

I Opoka wieków trwa
Niewzruszona w mocy swej,
A nie zwalczy siła zła,
Śmierć i grzech Opoki tej,
Bo krzyż na Opoce tkwi,
Niosąc światu łaskę krwi.

Gdy umiera dusza ma –
Ciało w ziemski idzie pył.
Skryje mnie Opoka ta,
Abym w Panu wiecznie żył.
Przez krew świętą Swoich ran,
Grzechy moje zmazał Pan.

Na Opoce wieków stać
Pragnę, póki życie me.
Stwórco! racz spoczynek dać,
Przyjmij wierne dziecię Twe,
Przez zasługę Pańskich cnót
Przyjmij do niebiańskich wrót!

Już teraz wiemy, że gołębica
          Przez Salomona nam ukazana,
To jest on wierny, Chrystusa Pana
          Kościół prawdziwy, czysta dziewica.
Miejsce spoczynku Kościoła tego
          To Chrystus – Skała i Okup Jego!

Pan pragnie widzieć oblicze Kościoła –
          Głosu jest jego także spragniony,
Bowiem jest głos tych, których powołał,
          Do Jego głosu upodobniony,       Ps. 45:3
A i oblicze Kościoła Jego
          Jakże przyjemne jest też dla Niego,
Bo ich oblicza, w Niego wpatrzone,
          Do Niego zostały upodobnione. Dz.Ap. 4:13; 6:15
Ale i w chwale (nic tego nie zmieni)
          Mieli do Niego być podobnymi.

Słuchajmy w tym względzie cennych pouczeń,
          Których udziela Jan, Pański uczeń:

"Patrzcie, jak wielką nas obdarował         1 Jan 3:1,2
          Ojciec swą łaską – jak umiłował,
Że nas mianował
          Dziećmi Bożymi,
Dziećmi swoimi...
          Świat, ten obecny, nie zna nas dlatego,
Że nie znał i Jego...
          Ale najmilsi, umiłowani!
[Choć nie poznani]
          Teraz jesteśmy dziećmi Bożymi,
Lecz nie jest jawne czymże będziemy,
          To tylko wiemy,
Że gdy się zjawi,
          Nas przed się stawi.
Podobni wówczas Jemu będziemy,
          Kiedy na zawsze z Nim się złączymy,
Jako jest – takim Go wówczas ujrzymy".
          Summa summarum – wychodzi z tego,
Że piękne oblicze Kościoła Pańskiego,
          Nie samo z siebie jest uczynione,
Lecz jest od Niego uzależnione.
          Takich pięknymi On tylko mianuje,
Kto w życiu wiernie Go naśladuje.
          Kto Doń podobny w teraźniejszości,
Będzie podobny także w przyszłości.
          Takich to właśnie On przywołuje;
Do takich tylko tęsknotę czuje,
          Jako Salomon czuł w Pieśni onej
Bo ulubionej (...)
 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball