TrzyBiada.pl
29
GRU
0
1462
Lubię to
"Otworzyłam już miłemu                                       5:6
          [Do mnie tak kołaczącemu]
Ale... cóż to jest – on zginął?!
          Odszedł od drzwi i je minął (...)
Ja na jego głos omdlałam;
          Choć szukałam ja miłego,
Lecz nie było śladu z niego...
          Nie ozwał się, choć wołałam".

Jest też przypowieść Pana naszego,
          Także tycząca tematu tego;
Ma ona związek z panienką oną
          Tak zawiedzioną...
Chociaż inaczej tę rzecz ujmuje,
          Lecz w głównych punktach dobrze pasuje:

"Królestwo niebios czasu owego                   Mat. 25:1-13
          [To znaczy czasu już końcowego]
Do panien dziesięciu jest porównane,
          Które czujnością powodowane,
Wziąwszy swe lampy [na przyświecanie]
          Na oblubieńca wyszły spotkanie.
 


 
Wśród tychże panien [tak się złożyło]
          Pięć mądrych oraz pięć głupich było.
Albowiem głupie, choć lampy zabrały,
          Oliwy zapasu do nich nie miały.
Mądre inaczej sobie poczęły –
          Do lamp oliwy w naczynia swe wzięły.
Gdy oblubieniec oczekiwany
          Odwłaczał z przyjściem już czas niemały,
Oczekiwaniem znużone panny,
          Zdrzemnąwszy się wszystkie pozasypiały.
Wtem o północy stało się wołanie:
          Oto oblubieniec! – wyjdźcie na spotkanie!
Wszystkie się panny ze snu zerwały
          I lampy swoje przygotowały.
Do mądrych rzekły głupie czasu tego:
          Dajcie nam trochę oleju waszego
[Pełne są przecież naczynia wasze] –
          Widzicie, że gasną już lampy nasze! (...)
 


 
 
Odpowiedziały mądre: Nie damy!
          Albowiem tak dużo [oleju] nie mamy,
By dla nas i dla was dość wystarczyło.
          Dobrze by było,
Abyście chyżo się pośpieszyły
          I u handlarzy sobie kupiły.
A gdy kupować odeszły one,
          Przyszedł pan młody, a wtedy śmiele
Gotowe weszły z nim na wesele,
          I drzwi natychmiast były zamknione.
Nadeszły panny i tamte jeszcze –
          Puść nas, o panie – mówią do niego.
Zaprawdę [– mówi do grona tego –]
          Powiadam, nie wiem kim wy jesteście.
Czuwajcież tedy [radę słyszymy],                          1 Tes. 5:4
          Bowiem nie znacie dnia ni godziny".          Jan 16:13

Przypowieść Pańska wyżej streszczona
          Z przepiękną Pieśnią harmonizuje;
Choć na dwie klasy wskazuje ona,
          Lecz i na pannę ową wskazuje,
Która rozsądku dosyć nie miała,
          Albowiem słabo reagowała
Na oblubieńca tęskne wołanie.
          Gdy wreszcie wstała
I mirrę mądrości już otrzymała,
          Za późno było już na spotkanie...
Jak głupie panny, choć olej zyskały,
          Lecz dużo straciły,
Gdyż się spóźniły
          I przywileju tego nie miały,
Jak panny mądre, co uśmiechnięte,
          Wraz z oblubieńcom wszystkie wstąpiły
Na owo wesele, bo godne były,
          Po czym drzwi były dla drugich zamknięte.
Panna pod wpływem zawodu tego
          Przyznała, że mdlała na tęskny głos jego.
I klasa owa, bez wątpliwości,
          Też przyznać miała, że ducha miłości,
Wiary, nadziei nie posiadała,
          Bo posłuszeństwa nie okazała.
Poszukiwania także czyniła
          Panna spóźniona, oraz wołała,
Ale ze smutkiem tylko stwierdziła,
          Że dotąd znaleźć go nie zdołała.
Choć wszystko czyniła co mogła, ale
          Ten ulubiony nie ozwał się wcale.
I Pan nadziei nie miał dać temu
          Wyłonionemu Gronu Wielkiemu,
By mogło stać się Oblubienicą,
          Której członkowie z Nim współdziedziczą.
Wszak On powiedział czasu pewnego,
          Że wielu będzie co będą chcieli
Wejść, lecz nie wejdą z powodu tego,
          Że możliwości nie będą mieli,
Bo niezawodnie będą w dni one
          Przez gospodarza drzwi wejścia zamknione. Łuk. 13:24,25
Nie każdy co mówi stale: "Panie, Panie!"              Mat. 7:21
          Do tego Królestwa wejść będzie w stanie.
Słowa te mówi Ten, który zawiera,                            Obj. 3:7
          A gdy On zawrze, nikt nie otwiera.

"Stróżowie mnie natrafili,                                                5:7
          Którzy po mieście chadzali;
Pobili mnie i zranili;
          Płaszcz mi takie zrabowali.
Strażnikami murów byli,
          Co mnie płaszcza pozbawili".


Powyższe słowa nam ukazują
          Cierpienia klasy Grona Wielkiego,
Bowiem strażnicy nominalnego
          Chrześcijaństwa takich to obserwują,
Którzy umysły swoje skłaniają
          Ku głębszym prawdom i opuszczają
Systemy błędu. Tych prześladują,
          Albowiem słowa ich jadowite
Jak strzały z łuku na tych kierują –
          Słowa krzywdzące, jawne i skryte;
Nimi to biją i rany zadają –
          Do prześladowań lud poduszczają.
Strażnicy murów, to świeccy władcy –
          Do takich czynów są oni zdolni;
Bo klerykalni ich liczni doradcy
          Szczują wciąż na nich, a oni powolni,
Rad ich słuchają
          I obdzierają
Z płaszcza honoru i reputacji –
          Bez żadnej racji.
Jako obdarli i pozbawili
          Płaszcza panienkę, która wołała
I oblubieńca swego szukała.
          Takie trudności miała mieć ona
Spóźniona klasa Wielkiego Grona.

"Zaklinam was [sercem całym]                                 5:8,9
          Córki miasta Jeruzalem,
Gdybyście znalazły mego,
          Tak bardzo miłowanego,
Powiedzcie mu to, co czuję,
          Że z miłości ja choruję!
Czymże to twój miłowany
          Lepszy nad innych, nam znanych,
O najpiękniejsza, nam znana –
          Z wszystkich niewiast wyróżniana?
Cóż lepszego w nim znajdujesz,
          Że nas tak zobowiązujesz?"


Wspomniane córki miasta owego,
          Jeruzalemem chlubnie zwanego,
Dzieci Królestwa symbolizują
          (Lecz bez wątpienia
Nie rzeczywiste, ale z imienia),
          Które też mówią że Go miłują,
A każda z nich liczy,
          Że jest też z klasy Oblubienicy.
Do tych się zwraca lud Grona Wielkiego
          Z zaprzysiężeniem, by powiedziały
Gdyby spotkały
          Tej klasy tak wielce miłowanego,
Że społeczności żądną się stała
          I pragnie ujrzeć nareszcie twarz Jego,
Pomimo tego,
          Że opieszałą się pierwej być zdała.
Więc lud z imienia pyta zdumiony,
          Czemu jest Chrystus przez nich ceniony
Aż tak wysoko? Byli zdziwieni,
          Bowiem nie byli przyzwyczajeni,
Aby w ich gronie, miłości siła
          Do Pana Jezusa tak wielka była.
Lecz szybko pojmują,
          Że między nimi jeszcze się znajdują
Ludzie, co wyższą mądrość posiadają,
          Lecz ich opuszczają...
Za najpiękniejszą jest przez nich uznana,
          Klasa duchowa, Wielkim Gronem zwana.

"On, mój wielce miłowany,                                       5:10,11
          Twarz ma białą – jest rumiany!
Dla mnie, wiedzcie, jest zacniejszy,
          Niż innych dziesięć tysięcy!
Głowa umiłowanego –
          Jak bryła złota szczerego.
Włosy głowę ozdabiają –
          Kędzierzawy układ mają.
Czarne są kędziory jego,
          Jak pióra kruka czarnego".


Taka odpowiedź dana jest temu
          Według imienia ludowi Bożemu
Przez klasę wielką ludu Bożego,
          Nie według ciała, lecz prawdziwego
Który mądrością powodowany
          Świadczy o Panu, by był poznany
Lepiej przez takich, co go pytają,
          Bowiem pojęcie zbyt słabe mają
O Zbawicielu poszukiwanym –
          Przez on Lud Wielki opowiadanym.

Miły Zbawiciel Grona Wielkiego,
          Na twarzy biały jest oraz rumiany,
Lecz nie cielesny to wygląd jest Jego,
          Bo On w symbolach jest ukazany.
Zwykle twarz biała
          Pochodzenie szlachetne znamionowała,
Gdy cerę białą rumieńce zdobiły,
          Dowodem siły i zdrowia były.
Złączenie dwu barw tych, bez wątpliwości,
          Było dowodem największej piękności.
I to dla panny przyczyna była,
          Że ponad innych go wyróżniła,
Choćby ich było i dziesięć tysięcy
          (I jeszcze więcej!).
Dostojna postać Pana naszego
          Jest i szlachetne też urodzenie;
Synem jest przecież Boga samego,
          Zasługującym na uwielbienie.
On, Słowem Bożym jest w Piśmie zwany,
          I Bogiem także Jan Go mianuje,                   Jan 1:1-3
Lecz z Bogiem Ojcem nie jest zrównany –
          Nie czuł się równym i się nie czuje.                Fili. 2:6
Ojciec początku nie ma żadnego,                Ps. 90:2; 106:48
          Logos zaś pierwszy był Przezeń stworzony;
Synem jest Ojca Jednorodzonym,
          A wszystko inne stworzył przez Niego.
"On jest obrazem niewidzialnego                       Kol. 1:15-17
          Boga i Ojca Wszechmogącego.
On pierworodnym wszelkiego stworzenia –
          (Jak Paweł twierdzi) jest bez wątpienia.
W Nim bowiem wszystko stworzone zostało,
          Co się na niebie i ziemi stało,
Byty widzialne
          I niewidzialne,
Czy Trony mocne, czy Państwa wszelkie,
          Nadziemskie Władze – Zwierzchności wielkie,
Przez Niego stworzone są i dla Niego
          (Jakże Apostoł pewnym był tego!).
On jest przed wszystkim co było stwarzane;
          Na Nim jest wszystko ugruntowane".
On jest początkiem stworzenia Bożego –              Obj. 3:14
          Pierwszym i ostatnim – Alfą i Omegą! Obj. 1:11; 22:13
Chociaż przez świat ten był odrzucony,                   Jan 1:10
          Świat jednak Przezeń był uczyniony.
Ci, którzy twierdzą że życie Jego,
          W Betlehem tylko początek swój miało,
Że przedtem życia nie miał żadnego,
          Tacy pojęcia zbyt mają mało
O Bożym Planie zbawienia ludzkiego
          I o nauce Słowa Bożego.
Kto w Słowo wierzy w serca szczerości,
          Wolny od takich jest niedorzeczności
I zgubnych teorii, przez ludzi zmyślonych,
          Którzy choć Panu cześć dawać się zdają,
Lecz Słowo Boże tym znieważają
          I Apostołów upoważnionych,
Co zdania są tego,
          Że Jezus był Synem Boga Najwyższego,  Łuk. 1:32
A Ojciec jest większym nad Syna swego.           Jan 14:28
          On na świat posłał, gdy przyszła godzina,1 Jan. 4:9
Jednorodzonego swojego Syna,
          Aby przez świętą ofiarę Jego,
Świat mógł dostąpić żywota wiecznego.
          Jak wielka miłość Ojcowska była,
Co to uczyniła! (...)
          Był wielce bogaty Zbawiciel nasz drogi,    2 Kor. 8:9
Lecz byśmy byli ubogaceni –
          Od śmierci zbawieni,
Stał się ubogim...
          To łaska i Pana Jezusa była,
Co Jego ubóstwem nas wzbogaciła...
          By nas odkupić z grzechu strasznego
Opuścił swoją duchową chwałę,
          Którą miał przedtem u Ojca swego,
O której pojęcie mamy tak małe...
          "To Słowo – Logos ciałem się stało            Jan 1:14
I tu na ziemi wśród nas mieszkało,
          I widzieliśmy już chwałę Jego,
Jako u Syna Jednorodzonego,
          Od Boga Ojca, co było zawdy
Pełne i łaski, pełne i prawdy".
          On to uczynił, bez wątpliwości,                 Żyd. 12:2
Dla wystawionej sobie radości.
          Chciał być posłuszny Ojcu swojemu
W warunkach grzechu i upodlenia;
          On chciał dostarczyć Okupu Jemu
Na konto rodu ludzkiego zbawienia.
          Boska natura też, obiecana,
Była w umyśle Chrystusa Pana,
          Jak również widok miał przewspaniały,
Że wielu synów przywiedzie do chwały;               Żyd. 2:10
           A w myśl Bożego rozporządzenia
Miał stać się Głową Nowego Stworzenia.            Kol. 1:18

"Nim nie władnęło takie drapiestwo,                    Fili. 2:6-8
          By równym być Bogu – ale jestestwo
Swoje wyniszczył... a chwałę oną
          Zmienił na postać sługi zniżoną,
Co do posługi jest tylko sposobny;
          On do człowieka stał się podobny.
A choć stworzony przed wieków wiekiem,
          Znalezion został ziemskim człowiekiem.
Tak się poniżył... że w służbie owej,
          Aż się do śmierci zniżył krzyżowej..."
 

 
Choć Pan człowiekiem był na tej ziemi,
          Lecz nie zapomniał stanu pierwszego;
Między sprawami wymienionymi.
          Słowa modlitwy dowodem są tego:

"Ja Cię na ziemi tej uwielbiłem;                          Jan 17:4, 5
          Co mi zleciłeś – to dokończyłem.
Ojcze! Uwielbij mię chwały tym działem,
          Który przed świata początkiem już miałem".

Pismo nam świadczy, że nie ma żadnego
          Człowieka na ziemi doskonałego,
Albowiem wszyscy z Adama zrodzeni,                Rzym. 5:12
          Są wraz z Adamem też potępieni.
Z rodu Adama nie było żadnego,                           Hiob 14:4
          Który by okupem mógł być za niego.         Ps. 49:8-10
Tylko bezgrzeszny, bez żadnej winy
          Mógł do okupu się tego przyczynić,
Bo sprawiedliwość Boża doskonała
          Ofiary życia pełnego żądała.
Nikt z ludzi nie miał życia pełnego,
          Oprócz Jezusa sprawiedliwego.

Słuchajmy co mówi uczeń nam znany
          Przez Pana Jezusa umiłowany:                Jan 21:7, 20

"Wiecie, iż On się objawił [dlatego],                        1 Jan 3:5
          By nasze grzechy
[Dla naszej pociechy]
          Zgładził, a grzechu w Nim nie masz [żadnego]".

Oto nauka przez Pawła nam dana,
          Co świętość podkreśla Chrystusa Pana:

"Takiego zaiste nam mieć przystało                       Żyd. 7:26
          Arcykapłana [co cierpiał niemało],
Świętego, niewinnego, nieskalanego,
          Od grzesznych ludzi odłączonego
I ponad niebiosa wywyższonego".
 

 
Chrystus – Baranek niepokalany,                   1 Piot. 1:18-20
          Niewinny i czysty jest ukazany
Przez Boga samego;                                          Jan 1:29-34
          On krwią swą zgładził grzech świata całego.
Krwią Jego dla Boga jest także kupiony                  Obj. 5:9
          Kościół, i z świata jest odłączony.
Czymże się srebra i złoto być zdają?
          One wartości dla nas nie mają,
Bowiem wykupić nas nie są w stanie
          Z marności przez ojców nam przekazanej.
Lecz nas wykupił Baranek nam dany;
          Przed świata początkiem był przewidziany.
W czasach ostatnich był objawiony
          Ze względu na nas, grzechem splamionych.

Gdyby Pan Jezus, człowiek wspaniały,
          Święty, niewinny i doskonały,
Pozostał takim do dzisiejszego
          Dnia (co z całą pewnością
Nie byłoby dla niego niemożliwością)
          Nie miałby wtedy On wdzięku takiego,
Jaki posiada przez wzgląd na daną
          Krew Jego za ludzkość grzechem znękaną
I Oblubienicę... albowiem ona,
          Czerwienią krwi Jego jest oczyszczona.

Dostojne przeto jest pochodzenie
          Syna Bożego...
I nieskalana też czystość Jego...
          I miłościwe krwią odkupienie...
Tak, jak dostojna i biała była,
          Czerwienią rumieńców też ozdobiona
Twarz wielce miłego, którego zgubiła
          Panna urodą jego olśniona.
Nie ma na świecie Jemu równego –
          Nie znajdzie nigdzie Zbawcy takiego!
Zacniejszy On jest nad dziesięć tysięcy
          Innych (a nawet więcej!).
 

✽ ✽ ✽
 
 
Kto przelał swą na krzyżu krew?                           P.B.T. 331
Chrystus Pan! Chrystus Pan!
Kto zgasił słuszny Boży gniew?
Chrystus Pan! Chrystus Pan!
Kto zbawił mnie, kto zbawił świat?
Chrystus Pan! Chrystus Pan!
 

Kto będzie rządzić tysiąc lat?
Chrystus Pan! Chrystus Pan!
Kto nam naukę Prawdy dał?
Zbawca nasz! Zbawca nasz!
Kto na nas Ducha swego zlał?
Zbawca nasz! Zbawca nasz!
 

Kto przyszedł spełnić Boski Plan?
Zbawca nasz! Zbawca nasz!
Kto nam obiecał Boski stan?
Zbawca nasz! Zbawca nasz!
Kto czyta w sercach swoich sług?
Jezus sam! Jezus sam!
 

Kto nas powiedzie w nieba próg?
Jezus sam! Jezus sam!
Kto podał nam swą zbawczą dłoń?
Jezus sam! Jezus sam!
Kto nam uwieńczy chwałą skroń?
Jezus sam! Jezus sam!
 
 
 
Złoto w czasach najdawniejszych
          Niezrównaną cenę miało,
Stąd też rzeczy najcenniejszych
          Godnym symbolem się stało.
Gdy zaś szczere złoto było,
          Mocny symbol stanowiło.
Już w Namiocie Zgromadzenia
          Szczerozłote sprzęty były,
Symbol lepszych (bez wątpienia)                            Żyd. 10:1
          Rzeczy przyszłych stanowiły.
Sprzęty Dziedzińca dużego
          Z miedzi były uczynione,
Stąd inne znaczenie tego
          Miejsca jest, albowiem one
Stany dwa nam przedstawiają
          Tych, co Bogu służyć mają.
Stan "Dziedzińca", to stan wiary:
          (Lecz jeszcze nie poświęcenia,
Ani z Ducha też spłodzenia),
          Lecz ta wiara jest tej miary,                            Rzym. 5:1
Która pokój serca daje –
          Błogosławieństwem się staje.
Jest też wstępem do owego                                    Rzym. 5:2
          Stanu dalece wyższego,
Który przez Pana nad pany
          W Namiocie jest ukazany,
Namiot w sobie miał dwa działy:
          Miejsce Święte – obszerniejsze,
Zaś to mniejsze z dwóch – Najświętsze.
          One to nam przedstawiały
Stan tych, co są poświęceni
          I z Ducha także spłodzeni.
To stan wyższy – bez wątpienia –
          To już Nowe są Stworzenia!                            Gal. 6:15
Ci z "Dziedzińca" (z miedzią jego),
          Choć się wiarą odznaczają,
Lecz z zakresu są ziemskiego
          I wielce się odróżniają
Od tych, którzy wielkie męstwo,
          Oraz większe posłuszeństwo
Bogu swemu okazują,
          Bowiem w ślad wstępują Pana.
Do "Namiotu" ci wstępują;
          Tymże łaska większa dana
Jest, albowiem poświęceni,
          Z Ducha Bożego spłodzeni,
Wyższą nadzieję już mają,
          Niebieskich się rzeczy stają                             Żyd. 3:1
Z Panem ich uczestnikami,
          Bo naturą Boską znaną,
W szczerym złocie ukazaną
          Mieli być obdarowani.
Pan z nich pierwszy wszedł do tego
          Stanu najdoskonalszego –
Miejscem Najświętszym zwanego.
          Przy chwalebnym zmartwychwstaniu
Przeszedł On w stan nieśmiertelny –                1 Tym. 6:16
          Z ziemskiego w nieskazitelny,                  1 Kor. 15:50
Boskiej natury, co Panu
          Była dawno obiecana,
Oraz w złocie ukazana
          Najczystszym, co z wielką siłą
Miejsce Najświętsze zdobiło.
          Ten stan tak wspaniały Pana
I nagroda wielka Jego
          W głowie pięknej ukazana
Jest tak pilnie szukanego
          Miłego, którego miła
Panna tak to określiła:
          "Głowa jest miłego mego
Jak bryła złota szczerego".

W dawnej już starożytności,
          Kiedy włosy krucze były,
Dowód mocny stanowimy
          Niepospolitej piękności.
Kiedy cera była biała,
          A rumieńce twarz zdobiły,
I gdy włosy krucze były –
          Uroda to doskonała!
Szczegół dalszy jego głowy
          I urody się tyczący,
Jest też dosyć zagadkowy –
          Wielce zastanawiający.
Kędzierzawe włosy głowy
          Przedstawiają poświęcenie,
Które na Ojca życzenie
          Pan uczynić był gotowy.
Pan od świata odłączony,
          Ojcu tylko poświęcony
W myśl Zakonu był Bożego,
          Według ślubu czynionego
W myśl przepisów dawno danych,
          Tak w Zakonie określanych:

"Przez czas cały ślubu swego,                              4 Moj. 6:5
          Nazarejstwem też zwanego,
Brzytwa nie ma dotknąć głowy
          Jego, aż będzie skończony
Okres czasu dla Jehowy
          Dobrowolnie poświęcony.
Świętym będzie (jak jest w Słowie);
          Włos zapuści na swej głowie".

Tym sposobem poświęcenie
          We włosach jest ukazane,
A w kędziory układane
          Włosy mogą mieć znaczenie
Piękniejszego poświęcenia
          Chrystusa, Pana naszego,
Albowiem On, bez wątpienia,
          Wzorem jest dla ludu swego.
Włosy jak kruk czarne były;
          To z Boskiego jest zrządzenia.
Symbol mocny stanowiły –
          Aż do śmierci poświęcenia.
Wierność tu jest ukazana –
          Aż do śmierci gorzkiej Pana (...)
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball