TrzyBiada.pl
30
GRU
0
1235
Lubię to
"Żon królewskich jest sześćdziesiąt                       6:7-9
          A założnic osiemdziesiąt;
Bez liku jest panien onych,
          W króla stale zapatrzonych.
Wszak jest jedna niezrównana,
          Gołębica nieskalana.
Matka tylko ją zrodziła –
          Wybranką ją uczyniła.
Kiedy córki ją ujrzały,
          Błogosławioną nazwały.
Żony też króla samego,
          Oraz założnice jego,
Uznaniem ją obdarzyły
          I tak piękność jej chwaliły:
"Kimże jest ta [wdzięczna panna],
          Jasna jak zorza poranna,
Jako księżyc piękna – lśniąca,
          Jak słońce promieniująca,
Która jest jak [między nami]
          Groźne hufce z chorągwiami?"


Tylko wielkiego króla stać było
          Na posiadanie dużego haremu
Żon i założnic. To dotyczyło
          Króla z przeszłości znanego każdemu.
To był Salomon, król dobrze nam znany
          Z historii i z Pieśni ponad Pieśniami.     1 Król. 11:3
Bóg to dozwolił, by tak się stało,
          By król, tych niewiast, miał tak niemało,
Albowiem króla i niewiast licznych
          Sprawa, posiada sens symboliczny.
Król wzorem jest Pana – to jest nam znane,
          A te niewiasty (z pewnością śliczne)
Są to kościoły i sekty liczne,
          Które imieniem są Jego zwane.                   Izaj. 4:1
Wielkie proroctwo Izajaszowe
          Mówi, że w on dzień (w czasy końcowe)
Uchwyci się siedem niewiast jednego
          Męża i będą tak mówić do niego:
"My chleb swój własny jadać będziemy,
          Swoim odzieniem się odziejemy,
Tylko niech zwą nas twoim imieniem,
          Byś raczył odjąć od nas pohańbienie".
Siedem tych niewiast – nie tajne nikomu,
          To mistycznego są Babilonu
Kościoły wszystkie i sekty rozliczne,
          Które Chrystusa za męża mają,
Lecz doktryn własnych chleb swój jadają.
          One na zewnątrz są bardzo śliczne,
Jego też szaty nie potrzebują,
          Gdyż sprawiedliwość swą posiadają.
Lecz Jego imię chętnie przyjmują,
          Bo pohańbienia się obawiają,
Że nie są one Kościołem prawdziwym,
          Ale fałszywym...
Prócz żon królewskich – założnic też jego
          I panny liczne są wymienione.
To Głupie Panny z grona licznego,
          Bowiem czystego serca są one.
Pan jednak świadczy, że z grona tego
          Niewiast, powyżej już wymienionych,
Jedna jest godna miłości Jego –
          Jak gołębica wśród niewiast jest onych.
A gołębica to symbol czystości,
          Oraz pokoju, który dotyczy
Kościoła Pana, bowiem w nim gości
          Duch nieskalanej Oblubienicy,
Oni wraz z Panem wciąż jedno byli,                      Jan 17:23
          Jak Ojciec z Synem czasu każdego;
Na wyróżnienie tym zasłużyli
          Spośród tych "niewiast" grona licznego.
To "jedynaczka" prawdziwie była
          I nieskalana w swojej czystości,
Aby z Chrystusem odziedziczyła
          Dar chwały, czci oraz nieśmiertelności.
Nie ziemska jest matka Kościoła tego,
          Ale przymierze zaprzysiężone –          1 Moj. 22:16-18
(Dawno już temu jest uczynione –                         Żyd. 6:13
          Za Abrahama, sługi Bożego).
To Sary przymierze (jakże nam znane!)
          Wolnemu ludowi za matkę jest dane.         Gal. 4:27

Gdy żony wszystkie i założnice,
          Wybrankę króla zauważyły
(Uprzejmą jego i gołębicę),
          Ceniąc jej piękność, szczerze chwaliły.
Widząc zalety – jej urok wspaniały,
          Błogosławioną wszystkie ją zwały.
Córki, co w tekście są wymienione,
          Żony królewskie i założnice,
To wszyscy, co w wielkim są Babilonie,              Obj. 17:1-6
          Choć między nimi są pewne różnice.
Nominalnymi są dziećmi Bożymi,
          Które są więcej, lub mniej związane
Z panującymi rządami ziemskimi
          I więcej, lub mniej są tym pokalane.
Gdy przyjdzie właściwy czas w Bożym Planie,
          A dzieci Syjonu nominalnego
Będą dokładnie zorientowane,
          Że wywyższenia czas ludu Bożego
(Czas synów Bożych się objawienia)            Rzym. 8:18,19
          Stał się już faktem, to bez wątpienia
Uznają wreszcie, że droga ona
          Przez nich obrana
I chwała im dana
          Jest sprawiedliwa, bo zasłużona!
Będą pytały
          I podziwiały
Oblubienicę chwałą odzianą –
          Jak zorza widzianą
W brzasku przecudnym dnia ogromnego, Dz. Ap.17:31; 2 Piot. 3:8
          Dniem Tysiąclecia w Piśmie zwanego.        Obj. 20:4

Oblubienica będzie sławiona,
          Bo piękna jak księżyc będzie też ona.
Księżyc przedstawia nam Zakon wspaniały,
          Bo sprawiedliwy – Boży jest cały.
Za sprawiedliwą będzie uznana
          I czystą w ich oczach, wybranka Pana.
Już w życiu ziemskim ich wypełniany
          Był zakon święty, przez Boga dany,
Bo sprawiedliwość Boża Zakonu                          Rzym. 8:4
          W nich się spełniła (niech każdy słucha,
Gdy Paweł mówi, nie tajne nikomu!),
          Bowiem chodzili w myśl zasad Ducha.

Będzie w ich oczach promienna, lśniąca
          I jako słońce w krąg jaśniejąca.
Jak to się zgadza ze słowem Pana,
          Że Jego "panna" umiłowana
Jest jak pszenica do gumna zebrana,                 Mat. 13:43
          Bo sprawiedliwi (pszenica owa)
W myśl Jego słowa,
          Jak słońce lśnić będą w królestwie swego
Ojca w niebiesiech mieszkającego!
          (Kto do słuchania ma uszy niech słucha –
Nie z ciała ta mowa jest, ale z Ducha!).

I w Objawieniu naszego Pana                                  Obj. 1:1
          Jest ta nauka akceptowana:
Znak wielki na niebie jest ukazany –                      Obj. 12:1
          Niewiasta w słońce odziana była
I księżyc był też pod jej stopami –
          Korona z dwunastu gwiazd głowę zdobiła.
Kościół korzysta ze światła jasnego,
          Z ksiąg Ewangelii pochodzącego,
Bo Ewangelia słońcem jest cnemu,
          W niej Kościołowi ukazanemu.
Słońce jest źródłem światła jasnego,
          Księżyc zaś nie ma światła swojego,
Ale odbija, co z słońca nań pada.
          Stąd porównanie uczynić wypada:
On jest symbolem Zakonu Bożego,
          A w tym jest sedno (z całą pewnością).
Że Zakon cieniem jest dobra przyszłego,              Żyd. 10:1
          A Chrystus – prawdą, rzeczywistością!         Kol. 2:17
A głowy niewiasty wspaniała korona,
          Która z dwunastu gwiazd była złożona,
To apostołów dwunastu jest onych,
          Nauczycieli od Boga natchnionych.
Jeśli więc Kościół za życia ziemskiego
          Jest Ewangelii słońcem odziany,
Przyznać musimy, że nic dziwnego,
          Iż w końcu żniwa obdarowany
Będzie udziałem
          W słońcu wspaniałym,
Co przywilejem Chrystusa całego
          Jest, Głowy i Ciała uwielbionego.
I będą Słońcem Sprawiedliwości                            Mal. 4:2
          Dla utrapionej grzechem ludzkości. 
A na promieniach Słońca owego
          Wnet spłynie zdrowie dla świata całego.
I spełni się Zakon z wielką ścisłością,
          Bo Chrystus jest Prawdą – Rzeczywistością! (...)
Jak mądra była "niewiasta" wspaniała
          Gdy na "księżycu" stopami stała! (...)
Taką to "pannę" będą widziały
          "Niewiasty" z Pieśni wielce zdziwione
I będą świetność jej podziwiały,
          Bo cnoty Kościoła uwielbionego,
Czasu słusznego,
          Zostaną wszystkim już objawione.

Ona też będzie przez nich widziana
          Jak z chorągwiami hufiec waleczny.
W tymże symbolu jest ukazana
          Armia, co toczy on bój odwieczny.
Bój to jest wielki Kościoła cnego,
          Lecz go zaczyna od siebie samego... Przyp.16:32; 25:28
Albowiem w ciele swym grzech znajduje,           Gal. 5:19-21
          Który go smuci, więc go ruguje
Z ciała swojego na ile może –
          A wie, że z łaski Pan mu pomoże...
Dążeniem ciała ujarzmionego
          Jest się wydobyć ze stanu martwego.
Który jest stanem za martwy uznany,
          Przy poświęceniu ciała swojego
Na służbę Panu, od chrztu wodnego.
          Lecz chociaż akt ten był dokonany,
Nowa natura na ile możności
          Ma czuwać i mieć się wciąż na baczności,
By wpływ do końca był utrzymany
          A "człowiek stary" był pokonany,                   Efez. 4:22
By w dobrym boju wiary i męstwa,                            Kol. 3:9
          Otrzymać w końcu nagrodę zwycięstwa. 
Nowego zmysłu bój z własnym ciałem
          Jest słusznie "dobrym bojem" nazwany, 1 Tym. 1:18
Bo przeciw słabościom jest skierowany
          Ciała, co grzeszne – niedoskonałe
Jest w gruncie rzeczy –
          Któż temu zaprzeczy?
Taki bój wiary jest bez wątpienia
          Dziełem wyłącznie Nowego Stworzenia,
Bo jak od Pawła o tym już wiemy,
          "Nie wzrokiem, lecz wiarą postępujemy".   2 Kor. 5:7
Jest w innym sensie też bojem wiary,
          Bo któżby walczyć z "człowiekiem" mógł "starym",
Ze skłonnościami –
          Pożądaniami,
Gdyby nie wiara w obietnice Boże,
          Co pomoc w tym boju stanowić może?
Paweł, przykładem był boju dobrego –
          Oto znamienne są słowa jego:

"Lecz swoje ciało karać ja wolę,                           1 Kor. 9:27
          Które bez przerwy podbijam w niewolę,
By będąc zwiastunem innym [zbawionym]
          Sam nie był [od łaski tej] odrzucony".
Ten dobry bój wiary (pewniśmy tego),
          Bronieniem jest wiernym Słowa Bożego,
Co między innymi (tak, bez wątpienia)
          Bronieniem Bożego jest także imienia
(Tu imię Boże charakter znaczy –
          Tak jest, nie inaczej !)
Bez względu na cenę i wrogów bez liku
          I zapaśników,
Wierzeń, teorii fałsz tylko głoszących
          I błędnie naukę przedstawiających
O wielkiej radości,
          Że przyjdzie z pewnością dla całej ludzkości.
Co była głoszona przez Pana samego
          I apostołów, natchnionych sług Jego.
Paweł apostoł bohaterował –
          Żołnierkę w obronie Prawdy sprawował
I wszyscy, co po nim następowali,
          W obronie Prawdy bój wielki staczali.
Prawda przedstawia Boga samego,
          Oraz Chrystusa – Syna Bożego,
Stąd, wciąż o Prawdę walczący żołnierze,
          Za godło – sztandar ją uważają;
Tego sztandaru, wiernie i szczerze,
          Do samej śmierci wciąż bronić mają.

Kościół z mocami walczy ciemności,                Efez. 6:10-17
          Co się znajdują na wysokości,
A mając zbroję przygotowaną
          Walczy o wiarę raz świętym daną.                      Judy 3
Walczy z szatanem i z demonami,                            Ps. 91:13
          Lwem symbolicznym, z różnymi "bestiami",    Obj. 13
Które przemożny wpływ wywierają                           Obj. 20:4
          I ducha klęski przyczyną się stają...
Walczą, albowiem myśl ich nakłania,                  Fili. 3:10,11
          By zdobyć pierwszego moc zmartwychwstania.

Lecz, choć w tym życiu armia ta mała
          Bój o swe życie potężny staczała,
Gdy go zakończy, nie spocznie przecie,
          Bowiem jest tyle grzechu na świecie...
Więc w Tysiącleciu, u boku Pana,                    Obj. 19:11-14
          Walka ta będzie kontynuowana,
Aż wszyscy wrogowie sprawiedliwości,        1 Kor. 15:25-28
          Ze śmiercią włącznie (bez wątpliwości),
Zniszczeni będą, a władza Pana
          Pod stopy Ojcu będzie podana,
Aby na koniec był uwielbiony
          Bóg w dziele onym.

Groźne zastępy Kościoła są cnego
          I niebezpieczne dla zła wszelkiego.
Wiernie przy Panu – Wodzu stojące
          I Prawdy – chorągwie swe podnoszące.    Izaj. 13:1,2
Już są przez nas zrozumiane
          Słowa kiedyś powiedziane
Przez niewiasty wymienione,
          Pięknem panny zachwycone:

"Kimże jest ta [wdzięczna panna],
          Jasna jak zorza poranna,
Jako księżyc piękna – lśniąca,
          Jak słońce promieniująca,
Która jest jak [między nami]
          Groźne hufce z chorągwiami?"

"I zstąpiłam do [pewnego]                                       6:10-12
          Ogrodu orzechowego,
By widzieć początkujący
          Owoc w dolinie rosnący,
By zobaczyć, czy krzew winny
          W rozkwitaniu jest już czynny,
Czy jabłonie granatowe
          Wypuszczają pączki nowe?
Pierwej niż się dowiedziałam
          [Czego się dowiedzieć chciałam],
Dusza moja to sprawiła,
          Że mię [jakby] posadziła
Na wóz [jam świadoma tego]
          Przedniejszych z ludu mojego.
Nawróćże się, nawróćże się
          Sulamitko [bądźże z nami];

Nawróćże się, nawróćże się,
          Niech się tobie przyglądamy.
Cóż widzicie w obozowym
          Sulamitki tańcu owym?"


Kościoła umysł często się skłania
          Do wyższych wartości przypominania.
On myśli o tym, co jest prawdziwe,                           Fili. 4:8
          Co jest poczciwe, co sprawiedliwe.
Przemyśla o tym, co tchnie czystością,
          Co jest przyjemne,
Co jest chwalebne – cnotliwe, cenne,
          Pochwały godne. To z przyjemnością
W swym sercu piastuje –
          Tym ustawicznie się rozkoszuje.
On chce się cieszyć z serca każdego,
          Które choć wzrostu jest dość trudnego
(Orzecha, później dojrzewającego),
          Które by owoc wykazywało
Doktryn (krzew winny, wino dający)
          I dzieła okupu – granatu (choć mało)
W pokornym duchu (w dolinie rosnący).
          Lecz sprawa przedwczesna ta się być zdała,
Bo pochwyconą jakoby została
          Panna w tej Pieśni przez tych, co ją znają
I wielce piękność jej oceniają.

I Kościół będzie też oceniany –
          Ze wszystkich stron będzie też oglądany,
Jak oglądana Sulamitka była,
          Gdy w tańcu korowód swój zatoczyła.

Jak widać z Pieśni tej nad Pieśniami
          Taniec był wówczas praktykowany.
Był on zwyczajem powszechnie znanym
          I na weselach też stosowanym.
Za pośrednictwem tańca owego,
          Pięknie, z artyzmem wykonanego,
Przeżycia wewnętrzne ukazywano;
          Entuzjastycznie też oceniano
Ich wykonawców. I śpiewy były,
          Które tym tańcom towarzyszyły.
W czasie weselnych uroczystości,
          Wśród zaproszonych na ucztę gości,
Oboje młodzi, lub młoda pani
          Wykazać miała się zdolnościami
I tanecznymi,
          I śpiewaczymi,
Na oczach wszystkich podziwiających,
          Na tym weselu się radujących.
 

 
W kontekście Pieśni ponad Pieśniami
          W alegorycznym sensie rozumianym,
Tańcząca panna wśród świadków owych,
          Uosobieniem wartości duchowych
Oblubienicy jest Chrystusowej
          W czynności owej.
Taniec był według melodii granej
          Lub też śpiewanej.
Tancerka posłuszna rytmowi jest temu
          Na instrumentach wygrywanemu.
"Taniec" Kościoła Chrystusowego
          Jest według "rytmu", lecz odgórnego.
Im lepiej w głos Boży wsłuchuje się dusza,
          Tym piękniej się taki w tym "tańcu" porusza.
Kto lepiej się według "rytmu" stosuje,
          Tym więcej zalet swych okazuje.

Dzięki tańcowi wykonanemu,
          Panna ze wszystkich stron była widziana,
A jej uroda znana każdemu,
          Dzięki "rytmowi" spotęgowana
Była na oczach świadka każdego
          W nią patrzącego.

"Twoje nogi podziwiamy                                                  7:1
          Ozdobione trzewikami,
Córko rodu książęcego!
          Bioder twoich opasania
Jak naszyjnik [bez kłamania] –
          Dzieło mistrza najlepszego".


Autor podaje opis piękności
          Oblubienicy pięknie tańczącej.
Nie bez przyczyny (bez wątpliwości)
          Zaczyna opis od nóg się wdzięczącej
Panny i od trzewików, do głowy onej.
          Porządek ten jest uzasadniony,
Bowiem tancerka, co wykonuje
          Taniec, w ruchomej się ona znajduje
Pozycji, a linia bioder i kibić cała,
          Najpierwej się w oczy wszystkim rzucała.
Świadkowie na nogi jej pierwej patrzyli
          I od nich począwszy, urodę chwalili,
Nogi jej, przez nich tak podziwiane,
          Na pamięć przywodzą proroctwo nam znane;
Izajasz mówi o nogach owych
          (– Nie innych wprawdzie, lecz Chrystusowych):

"O jako piękne są nogi tego,                                  Izaj. 52:7
          Co wieść radosną na górach zwiastuje,   Rzym. 10:15
Co jest zwiastunem pokoju (błogiego),
          O dobrych rzeczach lud informuje –
Zbawienie ogłasza ludowi wszystkiemu
          (Odkupionemu);
Poselstwo ("nóg") Syjon też informuje:
          "Bóg twój króluje!"

To nogi przecież są Chrystusowe –                    1 Kor. 12:12
          Ostatnie członki to Ciała są Jego,
Które są piękne, jak nogi owe
          U Sulamitki, co czasu dawnego
Uwagę wszystkich na sobie skupiły,
          Albowiem w tańcu przepiękne były!
To piękne są nogi Kościoła Pańskiego,
          Który mistycznym Ciałem jest Jego.
Czy nogi Chrystusa, czy Oblubienicy,
          Jednychże przecie nóg to dotyczy.

One poselstwo opowiadają
          Po górach (królestwach) świata całego;
One radosną wieść rozgłaszają:
          Zbawienie, które z Okupu Pańskiego
Spłynie na ludy całego świata,
          Które w pokoju sam Chrystus zbrata
W Królestwie, co Syjon tak bardzo raduje,
          Że panowanie Pan obejmuje,
Na miejsce wielce zdeprawowanego,                     Obj. 18
          Babilonu od łaski odrzuconego.                 lzaj. 52:11

Przepiękne nogi Sulamitki były,
          Bo w rytmie muzyki korowód wodziły
I piękne są nogi Kościoła Pańskiego,
          Bo zgodne z rytmiką są Słowa Bożego.
Ono poucza jak stąpać mają,
          A gdy to czynią, piękne się stają.
Do "tańca" "nóg" tych pomocną zda się
          Prawda na czasie" (...)                                  Mat. 24:45

Ci, którzy nogi jej oglądali
          W tańcu chodzące,
Trzewiki także jej podziwiali.
          To także dla nas jest wiele znaczące.
Trzewiki, co nogi tańczącej zdobiły,
          "Gotowość Ewangelii pokoju" znaczyły.     Efez. 6:15
Kto "jeśli można" żyje w pokoju                          Rzym. 12:18
          Z ludźmi wszystkimi,
Taki mniej zazna trudu i znoju,
          I więcej zdziała słowami swymi.

Ci, co się tańcem jej zachwycali,
          Córką książęcą ją nazywali.
To bez znaczenia też mowa nie była,
          Albowiem panna, tak wszystkim miła,
Obrazem Kościoła jest Boga żywego                1 Tym. 3:15
          I córką też Jego.                                                Ps. 45:11

I opasania bioder tańczącej,
          Panny się w tańcu mile wdzięczącej,
Są jak naszyjnik – kolia wspaniała,
          Co ręką mistrza zrobiona została.
I to jest także nie bez znaczenia.
          Albowiem Paweł apostoł nadmienia,
Że członki Ciała Chrystusowego                           Efez. 4:16
          (W ciele i biodrach ukazanego)
Przystojnie wszystkie są ułożone,
          Oraz spojone
We wszystkich stawach (to piękno stanowi),
          Gdy jeden członek (w miarę możności)
Drugiemu członkowi
          Posiłku dodaje (w duchu miłości).
Jako naszyjnik (wraz z klejnotami)
          Opasań bioder robota była –
I ci, przez Pana umiłowani                                  Mal. 3:16,17
          (Z serc których wiara ogromna biła
Ku Panu, w którego bojaźni trwali –
          O sprawach Jego wciąż rozmawiali)
Będą w dniu Boga Wszechmogącego
          Własnością (klejnotami) cennymi Jego.
To opasanie (wraz z klejnotami)
          Robotą mistrza dobrego było,
A poruszane tańca ruchami
          Widać nadzwyczaj pięknie się lśniło.
Bóg jest tym Mistrzem (pewniśmy tego),
          Bo doskonałe są dzieła rąk Jego.            5 Moj. 32:4
Przez Pawła jesteśmy też nauczeni,
          Że czynem Jego                                              Efez. 2:10
(To znaczy Boga, Stwórcy samego)
          W Chrystusie Jezusie jesteśmy stworzeni.

"Pępek twój: – czasza okrągła,                                     7:2
          Aby napój mieścić mogła.
Brzuch: – pszenicą napełniony
          Stóg – liliami okolony".


Pępek jest śladem po pępowinie,
          Przez którą życie od matki płynie
Do płodu jeszcze nie zrodzonego –
          W łonie się matki znajdującego.
Przymierze Sary, jak Paweł naucza
          Jest matką Głowy i Ciała Chrystusa.
Gdy członek Ciała jest poświęcony,
          Z Przymierzem Sary jest "pępkiem" złączony.
A każdy członek, przez zmartwychwstanie,
          Od matki – Sary odłączon zostanie.
Ów sznur pępkowy – sznurem jest wiary,
          Co "dziecię" łączy z Przymierzem Sary,
Bo wszystkie dobra Nowego Stworzenia
          Wiarą zdobyte są, bez wątpienia,              2 Kor. 1:24
A obietnice w przymierzu dane
          Przez wiarę tylko są przyjmowane.
Wiarą chodzimy – nie przez widzenie –                2 Kor. 5:7
          Takie Pawłowe jest orzeczenie.
Abraham, mężem Sary będący,
          Jest przecież ojcem wszystkich wierzących. Rzym. 4:11
I z Abrahama, przez Sarę zrodzony
          Był bowiem Izaak, syn obietnicy,         Gal. 3:16, 26-29
Który jest typem ustanowionym,
          Co Głowy i Ciała Chrystusa dotyczy.
Panna tańcząca, tak podziwiana,
          Nie była naga, lecz przyodziana.
Na wysokości jej pępka była
          Ozdoba, która uwagę zwróciła
Tych, co w zachwycie na nią patrzyli.
          Ci jako czaszę zauważyli
Coś, co w pośrodku jej brzucha było
          I oczy wszystkich na to zwróciło.
Co wówczas pępek jej przykrywało,
          Symbolem samego pępka się stało!
Czasza okrągła – jak widać – była
          Do wina – napoju przystosowana;
W tymże symbolu także tkwi siła –
          Do przemyślenia jest nam podana.
Pępek tej panny symbolem jest wiary,
          Który ma związek z Przymierzem Sary.
Czasza, jak widać była pojemna
          I wiara także Kościoła Pańskiego –
Pełna obietnic Boga samego,
          Jest, w gruncie rzeczy, nadzwyczaj cenna!
Gdy w wiernych Pańskich się ona znajduje,
          Na wielką pochwałę też zasługuje.

Brzuch także był piękny tancerki onej,
          Albowiem swoiście był określony
Przez tych, co taniec jej oglądali –
          Do stogu pszenicy go przyrównali!
Widocznie szata, co brzuch jej kryła,
          Do stogu pszenicy podobna była,
Co okolony był także liliami,
          Jak oni mówili rozradowani.
To suknia jej była tak piękna – wzorzysta,
          Rzecz oczywista!
Stóg on pszeniczny i brzuch tańczącej,
          Zdolność trawienia symbolizują
Twardych pokarmów, co się znajdują
          W Biblii ten pokarm zawierającej.
Ma to też związek z symbolem znaczącym,
          Do pięknych zębów się odnoszącym,      Pieśń 4:2; 6:5
Bowiem są "twarde pokarmy" one,                     Żyd. 5:13,14
          "Zębami" zmiażdżone a w "brzuchu" strawione! 6:1,2
Piękna jest zdolność Kościoła Pańskiego
          Do twardych trawienia prawd Słowa Bożego;
Ta zdolność, dojrzałość już znamionuje.               Efez. 4:13
          Stąd dziecię Boże tak uzdolnione –
Liliami skromności też ozdobione,
          Gdy piękny "taniec" ten wykonuje,
Cóż więc dziwnego,
          Że inni to widząc cieszą się z tego?
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
TRZY WIZYTACJE KRÓLA
Pierwsze wydanie drugiego tomu Wykładów Pisma Świętego pt. "Nadszedł czas" ukazało się w 1889 roku. ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball