TrzyBiada.pl
31
GRU
0
1715
Lubię to
"Usta twoje są jak owe                                                     7:9
          Wino miłe – wyborowe,
Przez gardło przepływające,
          Wargi, zęby zwilżające".


Usta Kościoła poświęconego                     Patrz kom. do 4:3
          Rozkoszą wielką też są dla Pana,
Albowiem w sercu Kościoła Jego
          Moc Ducha Świętego też jest rozlana,         lzaj. 61:1
Jako rozlana w Nim pierwej była
          I do głoszenia Go uzdolniła
Wieści radosnej o bliskim zbawieniu,                  Mar. 1:14
          Co niesie szczęście światu całemu.
Kościół się stara mieć serce w czystości,
          Albowiem słowa pamięta Jego,
Że usta to mówią czasu każdego,
          Co w sercu znajduje się w obfitości.         Mat. 12:34
Sprośna też mowa – mowa plugawa,                      Kol. 3:8
          Oblubienicę wstrętem napawa.                   Efez. 4:29

Kościół Pański – panna luba
          Pouczenie zna Jakuba:

"Niech niewielu z was, o bracia,                           Jak. 3:1-12
          Będzie nauczycielami,
Wiedząc, że to sąd oznacza
          Większy, który otrzymamy.
Każdy wiedzę tę posiada,
          Że upadłym jest i małym;
Gdy kto w słowie nie upada,
          Ten jest mężem doskonałym,
Co jest zdolny [takich mało!]
          Trzymać w ryzach całe ciało.
 
 
Jeśli koniom [które mamy]
          W pyski wędzidła wkładamy,
Aby nam powolne były
          [I gdzie chcemy, tam chodziły],
To tym samym [jako wiemy]
          Całym ciałem kierujemy.
Oto nawet okrętami,
          Które z ogromu są znane,
I potężnymi wiatrami
          Ustawicznie miotane,
Ster maleńki tam kieruje,
          Gdzie mu sternik nakazuje.
 
 
 
Tak i język, choć jest małym
          Członkiem i nieokazałym,
Lecz się pyszni z wielkich rzeczy
          [Któż jest w stanie temu przeczyć?].
Mały ogień [w każdej porze]
          Wielki las podpalić może.
Język bowiem jest płomieniem
          [Rzec możemy z przeświadczeniem).
Język jest (bez wątpliwości]
          Światem niesprawiedliwości.
Między członkami naszymi
          Jest tym, co wciąż ujmę czyni
Ciału całemu, bo kala,
          Oraz ognia krąg rozpala
Wokół żywota naszego
          Z 'gehenny' zaczerpniętego
[A 'gehenna' słowo znaczy
          'Śmierć powtórna' – nie inaczej].                Obj. 20:14

Zwierząt rodzaj różnoraki,
          Latające także ptaki,
Gadziny się płazające,
          Stwory w morzu mieszkające,
Przez człowieka ujarzmione
          Są [jak wszystkim jest to znane],
Lecz języka szkodliwego
          Nikt ujarzmić nie jest w stanie;
To jest zło nieopisane
          Pełne jadu śmiertelnego.
Nim to Pana wysławiamy –
          Ojca nim błogosławimy;
Nim też ludzi przeklinamy –
          Bliźnich przeto nim krzywdzimy,
Co są podobieństwem swego
          Boga, będąc tworem Jego.
Z jednych ust błogosławieństwo
          Wychodzi, oraz przekleństwo.
Nie tak ma być, bracia moi
          [Tak wam czynić nie przystoi!].
Czy my sami nie twierdzimy,
          Że ze źródlanej szczeliny
Nie wytryska słodka woda
          Oraz gorzka? [Jeszcze dodam:]
Czy możliwe, bracia moi,
          Aby drzewo figowcowe
Oliwkami obrodziło,
          I czy myśleć tak przystoi,
Aby figi wyborowe
          Drzewo winne przynosiło?
[Stąd wypływa pouczenie,
          Bo zbyt mocne jest stwierdzenie:]
Słone źródło [w żadnej porze]
          Słodkiej wody dać nie może".

Oblubienica – Kościół – panienka
          I Judy słowa także pamięta:

"Ci są szemracze utyskujący –                                  Judy 16
          W pożądliwosciach swoich chodzący.
Usta ich harde wciąż mówią słowa;
          Dla zysku pochlebna ich zawsze jest mowa".

Ona pamięta, że usta stworzono,                      Rzym. 10:10
          Aby chwaliły Pana w szczerości,
Albowiem sercem gdy uwierzono,
          To dzieje się ku sprawiedliwości,
Lecz gdy ustami jest to wyznane,
          To ku zbawieniu jest przyczytane.
A gdy się modli – modli się szczerze,
          Bo Pańskie słowa do serca bierze:

"Lud ten się usty zbliża swoimi                            Izaj. 29:13
          Do mnie, a wargi cześć mi oddają,           Mar. 7:6,7
Lecz są ode mnie oddalonymi,
          Bo słowa z serc ich nie wypływają,
Bojaźni, którą mnie obdarzyli
          Z przykazań ludzkich się nauczyli",

Nauka psalmu Dawidowego
          Uwagi nie uszła Kościoła Pańskiego,
Bo Piotr apostoł psalm ten cytuje,
          Gdyż w nim nauka się cenna znajduje:

"Albowiem kto swój żywot miłuje                      Ps. 34:13,14
          I chce oglądać dni dobra przyszłego,      1 Piot. 3:10
Ten niechaj prędko swój pohamuje
          Język, by nie był już sługą złego,
By usta jego czystymi się stały
          I żadną zdradą się nie kalały".

Oto jest klasa Stadka Małego
          Na Górze Syjon ukazanego:

"Potem spojrzałem:                                              Obj. 14:1-5
          Na górze Syjon Baranka ujrzałem;
Przy Nim widziałem także stojące
          Sto i czterdzieści cztery tysiące.
Imię Baranka na czole każdego
          Jest napisane i Ojca też Jego.
I usłyszałem głos z nieba samego,
          Głos był szczególny, szum wydający,
Głos wielu wód się rozlewających
          I także gromu jakoby wielkiego.
Cytrystów głos się rozlegający
          Słyszałem także na cytrach grających.
 
 
Pieśń jakby nowa [nie wszystkim znana]
          Przez nich przed tronem była śpiewana
I przed czterema też zwierzętami,
          I przed starcami.
Nikt nie mógł tej pieśni nauczyć się więcej,
          Prócz stu czterdziestu i czterech tysięcy
Tych, którzy z ziemi
          Są wykupieni.
Ci są, co nigdy się z niewiastami
          Nie pokalali, bo są pannami.
To ci są, którzy wciąż naśladują
          Baranka gdzie idzie [w ślad Jego wstępują]. 1 Piot. 2:21
Kupieni są z ludzi [z nich są wybrani],
          Bogu i Barankowi pierwocinami.
W ustach ich zdrady nigdy nie było –
          Są więc bez skazy [słuchać jest miło]".

W psalmie Dawida myśl poruszona,
          Przez Kościół – pannę jest wielce ceniona:

"Ku Panu prośba jest i ma tęsknota,                   Ps. 40:2-4
          Na me wołanie skłonił uszy swoje.
Wyciągnął z dołu i lgnącego błota;
          Na skale stawił – wzmocnił nogi moje.
I włożył w usta moje pieśń nową,
          Cześć należącą się Bogu naszemu.
Ci, co usłyszą, wielce się zatrwożą,
          A potem ufnie zwrócą się ku Niemu".

Cóż więc dziwnego, że Kościół Pana –
          Oblubienica umiłowana,
Gdy jest przez Pismo tak pocieszona
          I pouczona,
Że "usta" wdzięczne posiada ona?
          Jej mowa wielce jest budująca –
O sprawach Bożych pouczająca.
          Duch, co w niej mieszka, usta nakłania
Do wysławiania                                                     Ps. 149:5,6
          Boga i Syna, i dzieła Jego,
Lecz mało tego,
          Bo ona "śpiewa" pieśń Mojżeszową,      Obj. 15:2-4
Oraz przepiękną pieśń Barankową,
          Jakoby nową.
 

 

I pieśń Mojżesza, sługi Bożego,                        2 Moj. 14:31
          Była śpiewana czasu dawnego,
Gdy armia egipska z zacietrzewionym,
          Twardym satrapą lud ciemiężącym,
Była jak kamień w morze wrzucony,
          Bo zagrażała uciekającym
Synom Jakuba – ludowi Pańskiemu,
          Po strasznych plagach wyzwolonemu
Przez Boga samego,
          Co jest obrazem na wyzwolenie
Stworzenia całego.
          Albowiem biedne ludzkie stworzenie
Marności grzechu jest całe poddane,           Rzym. 8:19-22
          Lecz mu zbawienie jest obiecane,
Co od oblicza przyjść miało Pańskiego         Dz.Ap. 3:18-22
          I przez proroka przewidzianego,
Który w Mojżeszu jest ukazany
          I jest Chrystusem przepowiedzianym.

Chrystus zaśpiewa pieśń z ludem całym
          Po Tysiącleciu Jego wspaniałym,          Obj. 20:7-10
Gdy szatan będzie na zawsze zniszczony     Mat. 25:41-46
          Wraz z armią grzeszącą –
Wodzowi swemu towarzyszącą,
          A rodzaj ludzki wyswobodzony
Wejdzie w wiek przyszły dobra wiecznego,
          Dla owiec Pańskich zgotowanego.       Mat. 25:34-40

Lecz ta pieśń chwały z wyswobodzenia
          I restytucji ludzkiego stworzenia,
Teraz przez Kościół jest już śpiewana,
          Bo mu sposobność teraz jest dana,
Przed czasem jeszcze wyswobodzenia
          Ludzkiego stworzenia.
Pieśń Barankowa, też jest śpiewana
          Przez Kościół – Pańską Oblubienicę,
Bowiem nauka w Biblii podana
          Jest bardzo piękna, a tajemnice
Jej znamienite,
          W symbolach, figurach i typach skryte
Są w rymach i rytmach poukładane
          I harmonijnie "wyśpiewywane".
Pieśń ta wskazuje, że co w Zakonie
          I przez proroków było podane,
W Baranku Bożym jest wypełnione
          I w wielkim, zakrytym do czasu, planie,
Co jest przez Boga skonstruowany,
          A przez Baranka przewidzianego
Jezusa Chrystusa, Syna Bożego,
          Jest ustawicznie wykonywany.
Rzec też możemy tu bez wahania,
          Że Pieśń Baranka – Pieśń Tajemnicy,
Pieśnią górnego jest powołania,
          I Głowy Chrystusa wraz z Ciałem dotyczy!
Temat szczególny jest pieśni owej,
          Bowiem Małżonki on Barankowej           Obj. 19:7,8
Dotyczy, z dawna już przewidzianej,
          A w pięknej Rebece nam ukazanej.      1 Moj. 24:15
Pieśń nad Pieśniami – księga wspaniała –
          Symbolem Pieśni Baranka się stała,
Bowiem Salomon i panna jego,
          I miłość wzajemna –
Cnota tak cenna,
          Symbolem Chrystusa są zupełnego.
Nowy Testament (bez mała) onej
          Klasie tajemnej jest poświęcony.           Kol. 1:26,27
Choć tajemnica przez wieki ją kryła,
          Przez Ewangelię jasną się stała,        2 Tym. 1: 9,10
Lecz się już chwila ta przybliżyła,
          By tajemnica się dokonała.
A gdy się ona                                                             Obj. 10:7
          Całkiem dokona
Nie będzie nigdy już powtórzona! (...)

Gdy o tak pięknych sprawach "śpiewają"
          Usta Kościoła miłowanego,
Jako wyborne wino się stają
          Dla Pana, w królu ukazanego.
 
 
 
On się "ustami" jej rozkoszuje,
          Lecz wino one
Tu wymienione
          Także nas bardzo interesuje.
Ten pocałunek, to znak miłości –
          On jest symbolem ducha jedności,
Który jest między Chrystusem Panem,
          Oraz Kościołem umiłowanym.
Kościoła usta umiłowane
          Stwierdzają łączność z Chrystusem Panem.
To jest komunia (– tak pożądana!),
          Ustami Pawła wypowiedziana:

"Błogosławieństwa kielich [podany],            1 Kor. 10:16,17
          Który [rokrocznie] błogosławimy,
Czy społecznością nie jest uznany
          Krwi Chrystusowej [jako wierzymy]?
Na domiar tego –
          Chleb, który łamiemy,
Czy społecznością nie uznajemy
          [W przenośni] Ciała Chrystusowego?
Bo chlebem jednym [tę wiarę mamy]
          Wielu jesteśmy i jednym ciałem;
Jednego wszyscy [jak zrozumiałem]
          Jesteśmy chleba uczestnikami".

To jest społeczność w cierpieniu owym,
          W cierpieniu chlubnym, bo Chrystusowym, Kol. 1:24
Co jest nam w winie tym ukazane,
          Które z gron wielu jest wytłaczane (...)
Uczniowie z Panem krew (życie) oddają
          I w społeczności kielicha z Nim trwają.
Krew Jezusowa z krwią uczniów Jego
         To jeden kielich Przymierza Nowego.
 
 
Lecz Pan powiedział, że picie z tego
          Kielicha smutku, cierpień, trudności,
Do czasu będzie [ku naszej radości],
          Bo kiedy przyjdzie Królestwo Jego
Ojca, to nowy pić będzie ze swymi
          Uczniami, radość z Nim dzielącymi.
Nie będzie wina smutku, cierpienia,
          Ale radości i ukojenia.                                  Mat. 26:29
Gdy z Nim cierpieli, są świadomymi,                  Rzym. 8:17
          Że z Nim też będą uwielbionymi.
A kiedy z Panem swym umierali,                   2 Tym. 2:11,12
          W żywocie lepszym z Nim będą trwali.
Jeśli w tym życiu z Panem cierpieli,
          Wiecznie królować z Nim będą mieli.         Obj. 20:6

Gdy to Kościoła usta mawiają
          I tę "komunię" z Panem stwierdzają,
Czy to w cierpieniu, smutku, trudności,
          Czy to w nadziei lepszej przyszłości,
Dla Pana winem wybornym się stają
          I Jego usta przyjemnie zwilżają,
Jak jest ujęte w słowach podanych,
          Przez Salomona wypowiedzianych:

"Usta twoje są jak owe
          Wino miłe – wyborowe,
Przez gardło przepływające,
          Wargi, zęby zwilżające".

"Ja jestem miłego mego,                                               7:10
          A do mnie są chęci jego".


Kościół się wciąż z faktu raduje tego,
          Że Pan jego własnością jest, wzajem on Jego.
Kościół też przyczyną radości jest Pana,
          W nim bowiem Mu pomoc od Ojca jest dana.
Jak kiedyś pomocą niewiasta się stała,
          Gdy z żebra Adama stworzona została.
Zdolności Adama – przymioty wrodzone,
          Przez Boga zostały też podzielone.
Przymioty mężczyzny i żony też jego –
          Zalety to łączne człowieka jednego.
Pragnienie ku sobie ich wzajem ciążyło,
          Albowiem tych dwoje, jedno stanowiło.
Za jedną istotę są traktowani                     1 Moj. 1:26,27; 5:2
          Przez Boga, stąd jednym człowiekiem są zwani.
Adam był głową – Ewa zaś ciałem;
          Chrystusa są oni obrazem wspaniałym.  Efez. 5:30-32
Adam jest wzorem Adama Wtórego,                  1 Kor. 15:45
          Ewa jest wzorem Kościoła Pańskiego,      2 Kor. 11:3
Cóż więc dziwnego, że chęci Pana,
          Oblubienica umiłowana
Chętnie przyjmuje (...) lecz chęci Jego
          Wyłącznie rodzaju są duchowego.
Kościół jest piękny w duchu, pokorze,             Ps. 45:12,14
          Więc serce Pańskie podbić on może.
Pan wielki dowód dał swej miłości,
          Gdy krwią odkupił go z nieprawości.
Krew, która z boku Pana spływała,                     Jan. 19:34
          Dla wtórej Ewy życiem się stała,
Jak z boku twardo śpiącego Adama,            1 Moj. 2:21,24
          Ewa – małżonka jest jemu dana.
Pan wiele daje dowodów miłości
          Oblubienicy (bez wątpliwości).
On wciąż się stara, by Jego miła
          Bez tych dowodów nigdy nie była.
Wszak Kościół, Pańska Oblubienica,
          To członki Ciała są przecie Jego –
(Choć to dla świata jest tajemnica)
          Miłością darzy członka każdego.
Nikt w nienawiści ciała nie miewa,                     Efez. 5:29
          Lecz je starannie żywi, ogrzewa.
Kto miłość żonie swej okazuje,
          Siebie miłuje:
Tak też z Kościołem Pan postępuje.

Jakąż głębię mają znane
          Słowa w Pieśni zapisane
Sulamitki rozmarzonej,
          Chęcią króla ucieszonej:

"Ja jestem miłego mego,
          A do mnie są chęci jego".

"Przyjdź, miły, w pole wyjdziemy –                       7:11,12
          W wioskach noc spędzać będziemy.
Wczesnym rankiem pośpieszymy
          I w winnicy obejrzymy
Winorośle – czy kwiat mają,
          Czy już pączki otwierają,
Czy granaty w kwiecie stoją;
          Tam okażęć miłość moją".


To Kościół – Pańska Oblubienica
          Marzy o przyszłej swej działalności
Ze swoim Panem, z którym w przyszłości
          (Jak z dawien dawna już obietnica
O tym mówiła) królować miała,
          Bo współdziedziczką wraz z Nim się stała.
Ona nasieniem Abrahamowym
          Jest, które będzie upoważnione
W czasie właściwym – w czasie już nowym,
          By błogosławić już odkupione
Narody wszystkie świata całego
          W czasie Królestwa Chrystusowego.

Oto radosne są słowa onej
          Wieści dla wszystkich błogosławionej,
Która wiernemu Abrahamowi
          Była podana przez Boga samego
(Przed wyjściem jeszcze z Ur Chaldejskiego),  Dz.Ap. 7:2,3
          Która podstawę nadziei stanowi:

"Tak to rzekł Pan do Abrama:                              1 Moj. 12:1-3
          Wyjdź z twej ziemi [zamieszkania],
Od rodziny [miłowanej];
          Z domu także ojca twego
Do ziemi [tobie nieznanej],
          Którąć wskażę [czasu tego].
Uczynię cię w naród wielki
          [Uzna ciebie naród wszelki],
Będę tobie błogosławił
          [Ty mię w zamian będziesz sławił].
Staniesz się błogosławieństwem
          [Gdy się wsławisz posłuszeństwem].
Błogosławić wielce będę
          Tobie to błogosławiącym;
Na przekleństwa się zdobędę,
          Tobie [wciąż] przeklinającym.
W tobie błogosławionymi
          Będą wsze narody ziemi".
 
 

 
 
Pan był wielce zachwycony                                1 Moj. 22:1,2
          Posłuszeństwem Abrahama,
Bowiem syn jednorodzony,
          Co mu dany był od Pana,
Izaak, syn obietnicy
          (Z wolnej, a nie służebnicy)
Na ołtarzu był złożony
          I miecz był już podniesiony,
By zabity był w ofierze
          Bogu, jak ofiarne zwierzę.
Taka próba była dana
          Dla wiernego Abrahama,
Czy posłuszny będzie swemu
          Panu Bogu Jedynemu
I czy wierzy w owe słowa,
          Które wyrzekł Bóg Jehowa
Na Abrahama wahanie:                                   1 Moj. 21:9-12
          "W Izaaku [nie dotyczy
Wcale syna niewolnicy]
          Będzie nasienie nazwane".
Jeśli z syna jedynego
          Będzie nasienie nazwane,
Więc wynika jasno z tego,
          Że żyć będzie jemu dane,
Aby dorósł i miał żonę,
          Oraz dzieci z niej zrodzone.
Silna wiara Abrahama
          Próbę tę przezwyciężyła,
Więc zdecydowaną była,
          By życzenie Stwórcy Pana
Względem śmierci syna jego
          Zrealizowane było,
Więc go przyjął wiary siłą
          Jako zmartwychpowstałego.                 Żyd. 11:17-19
Bóg powstrzymał rękę jego                          1 Moj. 22:10-13
          Przez anioła posłanego,
Bowiem próba Abrahama,
          Co nań dopuszczona była,
W oczach widzącego Pana
          W tym się miejscu zakończyła.
Baran był mu ukazany,
          Głową w cierniu uwięziony –
Przez Pana był zgotowany,
          Więc na ołtarz był złożony.
 


 
 
Pan zaś wiarą zachwycony
          Abrahama w próbie onej,
Przez anioła posłanego
          Takie słowa rzekł do niego:                1 Moj. 22:15-18
"Przysięgam i obiecuję –
          Samym sobą gwarantuję
[To wyrocznia jest Jehowy],
          Ponieważ byłeś gotowy
I co chciałem uczyniłeś,
          Iż syna nie oszczędziłeś –
Syna twego jedynego
          [Ściśle według słowa mego],
Błogosławić będę tobie,
          A [jak tego życzysz sobie]
Twe nasienie rozmnożone,
          Będzie wielkie – niezliczone!
Jak gwiazdy nieba wielkiego,
          Jak piasek brzegu morskiego.
Grody wrogów [któż je zliczy?]
          Twe potomstwo odziedziczy!
 

 
Będą błogosławionymi
          W twym potomstwie ludy ziemi".
Dwa miejsca, wyżej zacytowane,                    Żyd. 6:13-18
          Dotyczą dawnej już obietnicy,
Przysięgą Boga gwarantowanej,
          Która zbawienia świata dotyczy.
Lecz obietnica zaprzysiężona,
          Choć dana była Abrahamowi,
Przezeń nie była odziedziczona,
          Albowiem dana jest Kościołowi,
Abyśmy przez te dwa wydarzenia,
          Mocną zachętę do pochwycenia
Mieli nadziei, przed nami leżącej –
          Do nas, "nasienia", wciąż należącej.
Jedną z tych rzeczy, to obietnica
          Abrahamowi już uczyniona,
Przysięga, do drugiej się rzeczy zalicza,
          Przez Siebie samego zaprzysiężona,
Abyśmy w wierze nie byli chwiejnymi,
          Ale na Bogu utwierdzonymi.

Cóż więc dziwnego, że Kościół Pana
          (Oblubienica, z Pieśni nam znana)
Wygląda czasu przewidzianego
          Błogosławienia rodzaju ludzkiego?
Ona to pragnie, by razem z Panem
          Jej było dane,
By wyszli w pole, co jest symbolem
          Świata ludzkości (świat jest tym polem), Mat. 13:38
Który jest skuty w okowy nocy
          I potrzebuje od nich pomocy.
Bo jakaż nadzieja światu została,
          Skoro systemy świata całego                Dan. 2:44,45
Nie dają dobra upragnionego....                         1 Tes. 5:3
          Tylko w Chrystusie nadzieja wspaniała
Jest Bożym lekarstwem dla świata ludzkości,   Dz.Ap.17:31
          Bez wątpliwości! (...)                                         Mat. 6:10
Kiedy ucisku noc ciemna minie,                            Izaj. 21:12
          A ranek nastanie Dnia Tysiącletniego,
Zstąpi z Kościołem Pan w szczęsnej godzinie
          I zacznie się Era Wieku Nowego,
To Jeruzalem będzie już Nowe,                          Obj. 21:2,10
          Oblubienicą także nazwane,
Co zstąpi z góry pięknie przybrane,
          W czas Restytucji, w czas wielkiej Odnowy.
Będzie też wtedy ustanowiony                                  Obj. 21:3
          Przybytek Boży między wszystkimi
Ludźmi. Nie będzie też w czasie onym
          Smutku, boleści (co radość czyni!).
Zaraz w zaraniu Wieku Nowego,
          Chrystus i Jego Oblubienica
Wstaną, by ujrzeć czy ludzka winnica
          Ma już zalążki kwiatu swojego.
Czy już się pączki serc otwierają
          I czy do Boga się przybliżają,
Czy też jabłonie granatowcowe
          (Co są symbolem na dzieło owe
Okupu – dzieła Chrysusowego
          I charakteru odrodzonego)
Kiełkują w sercach biednej ludzkości.
          Jej to pomaga w wielkiej miłości
Oblubienica – Matka wspaniała,
          Co w dziele przyszłym będzie wspierała –
Wychowywała
          Każdego członka rodu ludzkiego
Z wielkiej miłości do Pana swego.
          Wie bowiem, że takie ludzkości służenie
Najlepszym miłości jest objawieniem
          Panu swojemu (...)
Tak przez nią bardzo miłowanemu,
          Jak o tym proroczo kiedyś świadczyła
Oblubienica, królowi tak miła:

"Przyjdź miły, w pole wyjdziemy –
          W wioskach noc spędzać będziemy.
Wczesnym rankiem pośpieszymy
          I w winnicy obejrzymy
Winorośle – czy kwiat mają,
          Czy już pączki otwierają,
Czy granaty w kwiecie stoją,
          Tam okażęć miłość moją".
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball