TrzyBiada.pl
30
MAR
0
1679
Lubię to
 
 
Gdy Noe i jego rodzina wyszli z Arki, wyrazili swą wdzięczność Boga przez złożenie Mu ofiary, Bóg zaś przyrzekł przez tęczę, jako znak, że nigdy więcej nie zgładzi ludzkości wodami potopu. Nigdy wcześniej nie widziano tęczy, a to z powodu, który jest w Biblii podany, że nigdy przedtem nie było deszczu. Co więcej, promienie słoneczne nie docierały wprost do ziemi, tylko przez powłokę wodną, z prawie takim samym efektem, jaki występuje w cieplarni.

Usunięcie powłoki spowodowało wiele zmian – deszcze, powodzie, susze, burze piorunowe, tornada, ekstremalne gorąco i zimno. Te rzeczy nie mogły zaistnieć pod powłoką. Upicie się Noego było również skutkiem tych zmian. Sok z winogron dotąd nie fermentował. Dlatego też Noe nie mógł przewidzieć skutków jego upajającego działania.

Wraz z opadnięciem wodnej powłoki przyszło skrajne gorąco zwrotnikowe i skrajne zimno obszarów polarnych, zanim tych skrajności nie złagodziły prądy oceaniczne.

Zmiana musiała być niemal natychmiastowa. Mamy na to dowody. Na północy Syberii znaleziono zachowaną w lodzie antylopę. W żołądku miała jeszcze zieloną trawę, co dowodzi, że śmierć nastąpiła nagle w czasie jedzenia. Znaleziono też mastodonta tkwiącego w lodzie wraz z pokarmem znajdującym się między zębami. To pokazuje, że na biegunach panował niegdyś równie łagodny klimat, jak w strefie umiarkowanej i że w jednej chwili przyszła taka zmiana, którą spowodować mogło jedynie przerwanie powłoki. Wielkie lodowce i ciężkie lody w regionie Arktyki, w ten sposób nagle ukształtowane, istnieją już od wieków. Nie cała woda zamieniła się w lód, ale jak ogromna fala pływowa niosła wielkie lodowce i głazy przez kontynent północnoamerykański i północno-zachodnią Europę, czego naukowcy zauważyli wyraźnie ślady. Lodowce przecięły wzgórza z taką siłą, że pozostawiły ślady na zawsze. Prądy równikowe, prąd zatokowy i prąd japoński roztopiły dotychczas znaczną ilość polarnego lodu.
 






 
 

 
 
Uczeni długo zastanawiali się, co mogło być podstawą greckiej mitologii. Obecnie, biorąc pod uwagę niezawodne Słowo Boże, dostrzegamy, że mitologicznymi bogami byli aniołowie, którzy materializowali się przed potopem, natomiast ich potomkowie, olbrzymi, byli półbogami. Bardzo możliwe, że taka sugestia wywoła powódź refleksji w myślących umysłach.

Egiptolodzy zdumieli się swymi odkryciami w grobowcach faraonów. W niektórych z nich zostały znalezione historyczne tabliczki, najwidoczniej wyliczające przodków faraonów wstecz aż do stworzenia – do pierwszego faraona, Adama. Jednak tabliczki te wykazują o wiele więcej generacji niż zapis biblijny i dlatego egiptolodzy tracą wszelką wiarę w sprawozdanie Księgi Rodzaju. Stają się oni "wyższymi krytykami", pomijają zapis Biblii i pokładają nadzieję w egipskich tabliczkach. Przyznają jednak, że tabliczki te różnią się i mniej lub bardziej sobie zaprzeczają.

Uznaje się, że najdokładniejszą jest TABLICA Z ABYDOS, znaleziona w grobowcu faraona Seti I, który to prawdopodobnie uczynił Józefa swym najwyższym ministrem i którego śmierć nastąpiła przypuszczalnie około 120 lat przed narodzeniem Mojżesza.

Główną wadą, jaką zarzuca się tej tablicy jest to, że nie jest ona tak długa jak niektóre z pozostałych. Niemniej jednak faraon Seti I z wielką troską przechował ją dla nas. W litej skale przebił szyb na głębokość 18 metrów. Na tym poziomie jego murarze wykuli kamienne schody, na których TABLICA Z ABYDOS jest przedstawiona. Jej dokładną kopię można obejrzeć w Muzeum Brytyjskim.

Sporym kosztem, nie bez trudności, uzyskaliśmy fotografię tej tablicy, którą tu prezentujemy. Naszym celem jest wykazanie, że ten najlepszy z egipskich zapisów w pełni potwierdza sprawozdanie Księgi Rodzaju.

Ta lista faraonów jest krótsza aniżeli inne, ponieważ pomija imiona bogów i półbogów. Jest to kompletny egipski zapis czysto ludzkiej linii władców sięgający wstecz aż do Adama. Co więcej, pominięcia pojawiają się tutaj w odpowiednim miejscu – w czasie potopu.
 

 
 
 
 
 
 
Tablica z Abydos w pełni zgadza się z Księgą Rodzaju i jest często potwierdzana przez historyków, greckiego Herodota oraz egipskiego Manetona. Przedstawia ona Adama jako pierwszego faraona, Noego jako dwudziestego, zaś osiemnastu, których wylicza pomiędzy nimi, z zadziwiającą dokładnością odpowiada tym z Księgi Rodzaju.

Żoną Meny była Szesz – po hebrajsku, Isza – kobieta. Jej pierwszym synem był Faraon II, po grecku Teta Khent – winowajca; po hebrajsku Kanighi, po łacinie Athos, po polsku Kain. Abla przedstawia tablica jako tego, który się nie opierał.

Tablica z Abydos wykazuje ten sam porządek, który zastosował Mojżesz (1 Mojż. 4-6), podając wpierw linię Kaina aż do Jabala, którym był Kakan. W tym czasie najwyraźniej bogowie i półbogowie zaczęli napełniać ziemię przemocą. Lista Seti pomija ich imiona. Wszyscy półbogowie zostali zniszczeni w potopie. Następnym w kolejności jest Noe z tytułem królewskim. Ponieważ jednak nie pochodził on z rodziny Kaina, opis tablicy z Abydos cofa się w tym miejscu, wspomina Abla i Seta oraz linię Seta dokładnie tak, jak w Księdze Rodzaju (bez tytułów), aż do Noego. Wszyscy oni, jako faraoni, mają królewskie owale, ale żadnych nadzwyczajnych tytułów. Po Noem (Nofru), Faraonie XX, linia biegnie przez jego syna Chama (Chamu Chufu). Inni synowie Noego zostali trafnie pominięci, jako że Sem i Jafet powędrowali do Azji i Europy, podczas gdy Cham udał się do Egiptu.

W taki cudowny sposób Biblia jest obroniona już choćby przez same inskrypcje, o których przypuszczano, że się jej sprzeciwiają. Mojżesz był "wyćwiczony we wszelkiej mądrości egipskiej". Poza tym był on prorokiem Jahwe, co poświadcza też Pan Jezus. Chociaż Mojżesz żył dwa tysiące lat po Adamie, to jednak historia tych tysiącleci zespoliła się bardzo blisko z jego czasami. Widać to na diagramie.
 
 
Linie życia narysowane w skali ukazują nakładanie się 930 lat Adama, 969 lat Matuzalema, 600 lat Sema, 180 lat Izaaka, 137 lat Lewiego, 137 lat Amrama i 120 lat Mojżesza. Długości okresów, w których kolejni mężowie żyli równocześnie wynosiły odpowiednio 243 lat, 100 lat, 50 lat, 40 lat, 58 lat i 31 lat.
 

 
 
Dodatek współczesny:

 



 
 
 
Po potopie lata płynęły i świat zaczął się zaludniać. Opowiadania przekazane przez Noego i jego synów zostały w mniejszym lub większym stopniu zapomniane, a tęcza obietnicy straciła wiele ze swego znaczenia. Utraciwszy zaufanie do Boga, ludzie rozpoczęli budowę wieży Babel, która wbrew Bogu miała uratować ich w przyszłości w wypadku jakiejś powodzi. Niestety, jakże byli krótkowzroczni, podobnie jak inni, którzy posiadają dużo światowej mądrości! Pismo Święte potępia taki brak wiary wśród chrześcijan oraz ich usiłowania chronienia siebie i swoich interesów bez uwzględniania w swoich rachubach Boga i Jego planu. Niektórzy dzisiaj ignorują Boga w ten sposób, mówiąc: Nie wierz w rzeczy obiecane przez Pana. Jeśli będziesz czekał na Boga aż zrobi coś dla ciebie, to nic nigdy nie będzie zrobione. Innymi słowy, żyjemy w czasach, gdy wiara w Boską wolę i Boski plan zdaje się zanikać.

Bóg rozwiązał powyższą kwestię przez pomieszanie języków i rozproszenie ludzi, by nie mogli ze sobą współpracować w kolejnych niemądrych przedsięwzięciach. Biblia odnosi się do tego, mówiąc: "Z jednego pnia wywiódł wszystkie narody ludzkie, aby mieszkały na całym obszarze ziemi, ustanowiwszy dla nich wyznaczone okresy czasu i granice ich zamieszkania, żeby szukały Boga, czy go może nie wyczują i nie znajdą".

Rozmaitość języków jest jedną z najbardziej znamiennych rzeczy na świecie – skuteczną barierą, która stała na przeszkodzie ludzkości do łączenia się by realizować swe własne cele, samolubne lub grzeszne. Opóźniło to nadejście wielkiego Dnia Gniewu.

Obecnie bariery językowe przełamują się i zauważamy tendencje ludzkości do ponownego zjednoczenia. Przez biednych i bogatych zakładane są związki zawodowe i trusty – każdy dla ochrony własnych interesów. Rządy królów i książąt stają się zagrożone przez rozwój wspólnego języka oraz inteligencji w masach. Gdyby te bariery zostały usunięte przed dwoma tysiącami lat, podobne skutki przyszłyby zbyt wcześnie w stosunku do Boskiego zamiaru, który kształtuje bieg wydarzeń na ziemi w przygotowniu do Królestwa Mesjasza, które ma błogosławić cały rodzaj ludzki.
 







 
 
 

Abraham stał się przyjacielem Boga poprzez okazanie swej wiary, kiedy w odpowiedzi na Boskie zaproszenie opuścił własny kraj i wędrował się do Chanaanu. Przez to posłuszeństwo stał się dziedzicem obietnicy: "W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie rodzaje ziemi". Święty Paweł wyjaśnia (Gal. 4:23,24), że żona Abrahama przedstawia to Przymierze, czyli Obietnicę. Bezpłodność Sary odpowiada długo opóźniającemu się przyjściu Chrystusa jako wypełnienie się obietnicy. Izaak jest obrazem na Mesjasza, dziedzica Obietnicy. Oblubienica Izaaka, Rebeka jest obrazem na wybrany Kościół, Oblubienicę Chrystusa i Jego współdziedziców Obietnicy.

Święty Paweł mówi, iż Agar wyobra Przymierze Zakonu zawarte z Izraelem przy górze Synaj, Ismael zaś – naród izraelski (Gal. 4:25). Tak jak Agar i Ismael zostali wydaleni, kiedy narodził się Izaak i niemalże zginęli, podobnie naród żydowski został przed osiemnastoma wiekami odrzucony od Bożej łaski i dziś prawie umiera z głodu. Tak jak anioł Boga wskazał źródło wody i Ismael ożył, podobnie obecnie Boże posłannictwo wskazuje Żydom źródło wody; ich syjonistyczne nadzieje ożywają.

Ofiarowanie Izaaka obrazowało ofiarę Chrystusa, konieczną dla niego, by stał się On duchowym nasieniem Abrahama z władzą błogosławienia świata.

Wysłanie sługi po Rebekę, oblubienicę Izaaka, zostało pięknie wyjaśnione, iż przedstawia dzieło, które wykonuje duch święty. Powołuje on Kościół, aby stał się Oblubienicą Chrystusa i Jego towarzyszem w wielkim dziele błogosławienia Izraela i wszystkich narodów ziemi (Dz. Ap. 3:19-26).

Powrót Rebeki i Eliezera przedstawia wędrówkę Kościoła w ciągu Wieku Ewangelii, mającą zakończyć się spotkaniem z Chrystusem, Oblubieńcom, który przyjmie swą Oblubienicę w czasie swojego drugiego przyjścia. Abraham przedstawia Boga Jahwe przez którego obietnicę nadejdzie czas błogosławienia wszystkich narodów ziemi. Obietnica ta od trzydziestu pięciu stuleci stanowi nadzieję Izraela (Gal. 3:29).
 
 
Dodatek współczesny:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Sodomici posiadali bardzo żyzną dolinę i w pewnej mierze uniknęli tej strony przekleństwa, która mówiła, że chleb musi być zdobywany w pocie czoła. Takie warunki sprzyjały samolubstwu i grzechowi, o które Biblia ich oskarża: "wzbiła się w pychę, miała dostatek chleba i beztroski spokój; (...) lecz nie wspomagała ręki ubogiego i biednego. (...) Były wyniosłe i popełniały obrzydliwości przed obliczem moim, dlatego usunąłem je" (Ezech. 16:49,50).

Bóg uznał za właściwe uczynić ze zniszczenia Sodomitów przykład losu grzeszników – śmierć, a nie wieczne męki, jak mówi święty Juda. Pan Jezus oświadcza: "Spadł z nieba ogień z siarką i wytracił wszystkich" (Łuk. 17:29).

Lecz Biblia uczy, że Sodomici nie zostali zniszczeni beznadziejnie – Boże miłosierdzie w Chrystusie obejmuje także Sodomitów, mimo że byli grzesznikami. Sam Pan Jezus, a wcześniej prorok Ezechiel, oświadczają, że podczas swego drugiego przyjścia w Jego Mesjańskim Królestwie przeprowadzi On próbę, czyli sąd, świata w ogólności – wszystkich tych, którzy nie mieli żadnej sposobności w obecnym życiu. Wtedy Sodomici będą mieć możliwość usłyszenia o Bożej łasce, przyjęcia jej i radowania się w niej.

Pan Jezus oświadczył, że w tej chwalebnej epoce warunki Sodomitów będą bardziej znośne niż warunki ludzi, którym głosił On w czasie swego pierwszego przyjścia. Wyjaśnia On także przyczynę tegoż, mówiąc, że gdyby Sodomitom dana była taka sama możliwość, jaką otrzymali ludzie z Chorazynu, Betsaidy i Kapernaum, to pokutowaliby w worach i popiele. Dlatego w przyszłym czasie próby "lżej będzie ziemi sodomskiej i gomorskiej" niż ludziom, którzy słyszeli Jego przesłanie i odrzucili je (Mat. 10:15; 11:21-24).

Proroctwo Ezechiela (16:49-61) jest najbardziej wyraźne. Zapowiada ono restytucję i błogosławieństwo dla Izraela, a przy okazji wspomina, że Sodomici otrzymają łaskę od Boga w tym samym czasie – pod Nowym Przymierzem, pod panowaniem Królestwa Mesjasza. "Rozległe jest Boskie miłosierdzie, rozległe niczym morze".
 







 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball