TrzyBiada.pl
30
MAR
0
1571
Lubię to
 

W końcu, po czterdziestu latach wędrówki po puszczy, Izraelici zostali przyprowadzeni nad Jordan, gdzie wskazano im miejsce, w którym pod przywództwem Jozuego mieli przekroczyć rzekę. W międzyczasie, Mojżesz, pobłogosławiwszy Jozuego, wstąpił na górę Nebo, na której umarł (5 Mojż. 4:21,22; 9:1; 32:48-52; 34:5,9).

Przy tej okazji miał miejsce zdumiewający cud, który pozwolił Izraelitom wejść do ziemi chananejskiej po korycie Jordanu – wody się zatrzymały. Wszystko zostało przez Pana tak dobrze zaplanowane w czasie, że gdy tylko kapłani niosący arkę zbliżyli się do wód, a ich stopy dotknęły brzegu, wody zaczęły opadać. W miarę jak wody opadały, kapłani postępowali dalej, w środku Jordanu zatrzymali się i czekali, aż wszystkie zastępy Izraelitów przekroczą rzekę (Joz. 3:3-17).

Niedowiarstwo zadrwiło z tego wydarzenia jako niemożliwego, jednak ostatnie odkrycia dowodzą, że taki cud istotnie miał miejsce oraz wskazują na środki, jakie Bóg przystosował do tego celu. Należy rozumieć, że z Boskiego punktu widzenia każdy cud jest czymś prostym. Ponieważ Bóg, nawet dokonując cudów, wykorzystuje na ogół zjawiska naturalne. Upewniono się obecnie, że wody Jordanu zatrzymały się kilka kilometrów powyżej miejsca przekroczenia rzeki, w miejscu zwanym Adam. Wielkie zbocze ześlizgnęło się tam do rzeki, wypełniając jej łożysko i powodując cofnięcie się wody, która uformowała małe jeziora. Stopniowo woda przecięła tę zaporę. To właśnie wtedy Izraelici przeszli przez Jordan "suchą stopą".

Pozaobrazowo przejście przez Jordan mogłoby wyobrażać fakt, że obecnie lud Boży przechodzi ze śmierci do życia dzięki wierze w krew Jezusa. Zaczęło się nowe życie, oni postępują przez wiarę, żyją przez wiarę i przez wiarę toczą dobry bój w imieniu Pana i pod Jego kierownictwem. Przy czym imię Jozue znaczy Jezus, Zbawiciel, Wybawca.

Odnośnie typów i proroctw z przeszłości Apostołowie mówią nam, że Zakon był cieniem lepszych rzeczy przychodzących później i że wszystkie te rzeczy zostały napisane jako specjalne instrukcje dla Kościoła (Rzym. 15:4; Żyd. 10:1).
 





 
 

 

Istnieje pewna podstawa dla biblijnego opowiadania o długim dniu Jozuego. Niektórzy badacze Biblii twierdzą, że język hebrajskiego tekstu uczy, jakoby w ów dzień panowała ciemność, a słońce nie świeciło w ogóle – rzecz szczególnie niezwykła w Palestynie. Nieprzyjaciele Jozuego byli czcicielami słońca, więc ciemność panująca tego dnia przepowiedziała im, że ich bóg słońca został zaćmiony. Ogromny kamienny grad występujący w opowiadaniu, który zabił tak wielu ludzi, zdaje się harmonizować z taką interpretacją – w dzień panowała ciemność zamiast jasności, a ukrycie się słońca i księżyca było w istocie niezwykłym zjawiskiem. Wykorzystał je Jozue do pomieszania szyków wroga, rozkazując słońcu i księżycowi, aby się zatrzymały! (Joz. 10:11-14).

Inne wyjaśnienie jest również logiczne. Zakłada ono, że słońce było widzialne przez cały dzień, a wieczorem ciężkie chmury odbijały promienie słoneczne niezwykle długo, aż do wschodu księżyca, tak że nie było ani chwili bez światła.

Obydwa wyjaśnienia są satysfakcjonujące. Jest zatem wcale niepotrzebne, aby ktoś potknął się w tym opowiadaniu o jakiś kamień obrażenia.

Triumf niewielkiego wojska Gedeona nad licznymi zastępami zilustrowało ostateczne zwycięstwo Chrystusa i Jego naśladowców nad zastępami grzechu. Rozbite naczynia reprezentują samofiarę pozwalającą światłu świecić – trąby, ewangeliczne przesłanie – miecz, Słowo Boże. O Gedeonie i jego braciach mamy wspomniane, że każdy z nich wyglądał jak syn królewski. Chrystus i Jego naśladowcy są wszyscy podobni do Boga w swoim charakterze (Sędz. 7:16-25; 8:18).

Córka Jeftego nie została ofiarowana na śmierć jako wypełnienie ślubu ojca. Przyjęła ona jedynie ślub dozgonnego panieństwa. Spędziwszy pewien krótki czas z innymi panienkami, jej przyjaciółkami, symbolicznie umarła dla świata. Biblia jest prosta i rozsądna, jeśli się ją rozumie (Sędz. 11:30-40).

Oba wydarzenia, zadanie klęski Madianitom przez hufce Gedeona oraz poświęcenie przez Jeftego córki Panu, aby na zawsze pozostała dziewicą, należą do okresu Sędziów. Pierwszym z nich był Jozue (Dz. Ap. 13:19,20).
 





 
 

 

Historia wyboru Dawida, pasterskiego chłopca, na króla Izraela jest nader interesująca, zarówno dla dorosłych, jak i młodych. Prorok Samuel, który dokonał namaszczenia, był specjalnie przez Pana kierowany. On sam został w młodym wieku poświęcony Panu. Gdy nadszedł czas, aby pomazał następcę króla Saula, wszyscy synowie Isajego przesunęli się przed jego oczami. Była to zacna rodzina i prorok o każdym kolejnym synu, którego ujrzał, sądził, że był tym właściwym, ale Bóg inaczej go pokierował. O Dawidzie, chłopcu, który był przy owcach, nie pomyślano do chwili, aż wszyscy inni zostali zlustrowani, bez rezultatu. Wtedy sprowadzono Dawida a Pan wskazał, że to właśnie on ma być namaszczony (1 Sam. 16:1-13).

Historia Dawida ma dla nas szczególne znaczenie, ponieważ jego imię znaczy umiłowany i ponieważ przedstawiał on Chrystusa – Jezusa i Jego wiernych braci, Kościół, szczególnych ulubieńców Boga, wybranych, którzy mają odziedziczyć Królestwo Mesjańskie.

Dawid został namaszczony wiele lat wcześniej, zanim został królem. Tak samo Chrystus otrzymał pomazanie duchem świętym przy swoim chrzcie, zaś Kościół został namaszczony w dzień Pięćdziesiątnicy, na długo przed ustanowieniem Mesjańskiego Królestwa. Próby i testowania Dawida miały go przygotować do sprawowania urzędu króla. Podobnie też próby i trudności Kościoła, Głowy i Ciała, przyposabiają go i przygotowują do Królestwa.

W obrazowym Izraelu urząd kapłański był ściśle oddzielony od urzędu królewskiego, ale w Chrystusie oba te urzędy są połączone. Zostało to zilustrowane w podwójnym urzędzie Melchizedeka, który był kapłanem na swym tronie, czyli królewskim kapłanem. Podobnie Chrystus, Głowa i Ciało, będzie antytypowym królewskim kapłaństwem, aby panować przez tysiąc lat. Zgadza się to z oświadczeniem świętego Piotra: "Wy jesteście (...) królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym". Pozostaje to w harmonii ze stwierdzeniem, iż ci, którzy mają udział w pierwszym zmartwychwstaniu, będą królami i kapłanami Bogu i królować będą z Chrystusem tysiąc lat (1 Piot. 2:9; Obj. 5:10; 20:6).
 






 
 
 
 
Król Saul był pierwszym z królów Izraela. Był wysoki, o głowę i ramiona przewyższał swych braci i z ludzkiego punktu widzenia był właściwie ideałem. Cechowała go również znaczna mądrość. Faktycznie to z jej powodu spotkało go niepowodzenie. Przeoczył on fakt, że jego królestwo różni się od innych królestw i usiłował rządzić według sposobów innych królów. W przypadku Izraela Bóg zadeklarował, że On Sam będzie królem, a osoba zasiadająca na tronie ma być w rzeczywistości Jego przedstawicielem i ma być we wszystkim przez Niego prowadzona. Ponieważ Dawid w sercu pragnął czynić te wszystkie rzeczy i był bardzo skruszony, ilekroć uświadomił sobie swój błąd, został nazwany "mężem według serca Bożego". Jego serce było prawe.

Namaszczenie Dawida utrzymywane było w tajemnicy, niemniej jednak Saul zaczął zauważać, że Boża łaska była z Dawidem i że lud izraelski miłował go, zwłaszcza po tym, gdy uwolnił go od Goliata i gdy wygrał wiele bitew. Król Saul samolubnie pragnął, aby na tronie zasiadał zawsze ktoś z jego rodziny, dlatego uporczywie dążył do zgładzenia Dawida. Uczynił go wyjętym spod prawa i przy każdej okazji próbował go zabić, i w taki sposób udaremnić Boży zamiar.

Dawid, wprost przeciwnie, choć dwukrotnie miał w swych rękach życie Saula, nie odebrał mu go. Okazał się w tym mężem według serca Bożego. Bóg sprawił, że został namaszczony i miał dać mu tron. Dopóki nie nastał czas Boga, Dawid musiał czekać. Oszczędzając życie króla Saula, Dawid działał zgodnie z Pańską wolą: "Nie tykajcie pomazańców moich, a prorokom moim nie czyńcie nic złego". Król Saul był Bożym pomazańcem i tylko Bóg mógł go zdetronizować i przekazac tron Dawidowi w Jego własnym czasie. Tak też uczynił.

Jakże wartościowe byłoby to dla nas wszystkich, gdybyśmy nauczyli się tej lekcji cierpliwości i oczekiwania na Pana, aby kierował nami według Jego własnego czasu i według własnego sposobu. Takiego ducha był Pan Jezus: "Nie moja [jako człowieka] wola, lecz twoja [boski Ojcze] niech się stanie" (Łuk. 22:42).
 







 
 
 
 
Król Saul, nigdy zdawał się nie wnikać w ducha rozkazów Pańskich. Zawsze manifestował samowolę. Nawet wtedy, gdy otrzymywał specjalne instrukcje przekazane mu przez proroka Samuela, uchylał się od ich wypełniania i bywał strofowany.

Jedno z niepowodzeń spotkało Saula wtedy, gdy wezwany aby wytracił i wypędził Amalekitów, nie okazał się w pełni posłuszny. Oszczędził wtedy króla itd. Wielu pomyślało sobie, że to dziwne, iż Bóg wydaje takie rozkazy jak ten i inne, podobne. Najbardziej zadowalające wyjaśnienie jest tego rodzaju, że cały świat jest pod wyrokiem śmierci i nie ma większej różnicy, czy ludzie umierają skutkiem epidemii, głodu lub miecza. Jest powiedziane, że nieprawość Amalekitów osiągnęła pełnię, tak jak u Sodomitów. Wyrokiem było więc zniszczenie.

Gdyby zgładzeni ludzie mieli iść, jak to kiedyś rozumieliśmy, na wieczne męki, byłoby to czymś najokropniejszym. Jakże jednak zmienia się punkt widzenia na tę kwestię, gdy rozumiemy, że Bóg przygotował dla Amalekitów i dla Sodomitów zmartwychwstanie, zagwarantowane przez śmierć Chrystusa. Jak już widzieliśmy, Sodomici otrzymają przywilej powrotu do "ich pierwotnego stanu" i do ludzkiej doskonałości. Podobnie wszyscy, którzy w obecnym życiu nie poznali Boga, otrzymają taką sposobność podczas panowania Mesjasza.

Innym przykładem tej linii rozumowania jest armia Sennacheryba, którą anioł Pański wytracił w ciągu jednej nocy, prawdopodobnie przez burzę piaskową (2 Król. 19:35,36).

Podczas wieków ciemnych, gdy Biblia była niedostępna dla mas, nagromadziło się wiele rażących błędnych pojęć o Bożym charakterze i błędnych nauk biblijnych. Biblie były bardzo drogie i tylko nieliczni je posiadali; poza tym niewielu umiało czytać. Nie wiedzieli oni, że czczenie "bóstwa" wiecznych mąk jest wielbieniem Molocha, co Bóg szczególnie potępiał. Wschodzące światło Nowego Wieku ukazuje nam Boski charakter pełen miłości i oświetla Biblię, czyniąc jej nauki najbardziej rozsądnymi (Przyp. 4:18).
 



 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball