TrzyBiada.pl
30
MAR
1
1759
Lubię to
 

Zauważyliśmy już, że upadli aniołowie w czasie potopu zostali pozbawieni możliwości materializowania się. Odtąd starali się oni w inny sposób wpływać na ludzkość. Niewielu komunikowało by się z nimi, gdyby znali ich prawdziwy charakter, dlatego podają się oni za naszych zmarłych przyjaciół i krewnych. Jako tacy usiłują komunikować się z żyjącymi poprzez "media", ludzi, którzy zostali zwiedzeni, inaczej bowiem nie służyliby jako media demonów (Izaj. 8:19; 5 Mojż. 18:9-12).

W dawnych czasach media te nazywano czarownicami, magikami, czarnoksiężnikami. Mieli oni "ducha czarnoksięskiego", czyli byli zaznajomieni z duchami, które były nieposłuszne za dni Noego.

Bóg przestrzegł Izrael przed tymi złymi duchami i ich mediami. Nakazał On, żeby nie dozwalano takim mediom żyć w ziemi izraelskiej. Wśród narodów nie pozostających pod Boską opieką mogły one działać, ale Boży przedstawiciel, Saul, otrzymał rozkaz, aby wszystkich takich wytracać.

Kiedy król Saul utracił społeczność z Bogiem, który odmówił mu dalszej możliwości porozumiewania się, zwrócił się on o poradę do czarownicy z Endor. Poprosił ją, aby obudziła proroka Samuela, który w międzyczasie umarł. Złe duchy dość łatwo podały się za Samuela, a czarownica przekazywała królowi wiadomości w jego imieniu, Samuel bowiem umarł i nie mógł ani udzielić, ani odebrać żadnej informacji. Król Saul niczego nie widział; otrzymał jedynie odpowiedź od czarownicy, która twierdziła, że widziała i słyszała Samuela.

Złe duchy mają sposób aby dużo dowiadywać się na temat przyszłości. Jednak w tamtych okolicznościach każdy mógł przewidzieć los, jaki czeka Saula i jego armię. Król sam wiedział, czego oczekiwać. Nękała go ta świadomość, więc pomimo Bożego rozkazu zdecydował się poszukać czarownicy. Jest rzeczą niemożliwą choć przez chwilę przypuścić, że Pan Bóg i Samuel, odmówiwszy porozumienia się z królem, zmienią zdanie i pozwolą czarownicy, potępionej przez Boskie prawo, wpływać na bieg wydarzeń (1 Kron. 10:13,14).
 







 
 
 

Jest jedna rzecz, która Biblię wyraźnie odróżnia od innych ksiąg – jej uczciwość. Chociaż Dawid był królem, a jego rodzina przez pokolenia dziedziczyła po nim, nic nie zapobiegło przedstawieniu pełni szczegółów o jego występku wobec Uriasza i jego żony. Zło zostało tak całkowicie objawionene, jak gdyby król był sługą z najniższej klasy.

Prorok Pański został na mocy Boskiego rozkazu posłany wprost do króla. Opowiedział przypowieść ilustrującą niesprawiedliwość i zapytał, jaka byłaby sprawiedliwa decyzja. Król Dawid rozgniewał się i spytał o imię tego niesprawiedliwego człowieka, aby mógł zostać ukarany. Prorok Pański oświadczył bez bojaźni: "Ty jesteś tym mężem!" Pokornie, król wyznał swój grzech przed Panem. Dostrzegł on już swoją straszną omyłkę, ale jej obrazowe przedstawienie przez proroka spotęgowało odczucie zła. Płakał więc i modlił się przed Panem w worze i popiele, prosząc o przebaczenie.

Pod tym względem Dawid był mężem według serca Bożego. Za każdym razem, gdy został zaskoczony przez błąd i usidlony przez własne słabości, wyznawał je, czynił reformę i szukał przebaczenia.

Bóg uznał skruchę króla Dawida i przywrócił go do swej łaski. Nie zapobiegło to jednak wymierzeniu mu kary za złe postępowanie. "Kogo Pan miłuje, tego karze" (Hiob 5:17; Przyp. 3:11,12; Żyd. 12:5,6).

Uczciwość Biblii zilustrowana jest zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Powiedziano nam o pomyłkach Abrahama – "przyjaciela Bożego". Powiedziano nam o wadach Apostołów. Szlachetny Piotr był tak opanowany strachem, że trzykrotnie z przysięgą zaparł się swojego Mistrza. Powiedziano nam o obłudzie świętego Piotra wobec Żydów i pogan. Powiedziano nam, że święty Paweł apostoł, który zajął miejsce Judasza, to okrutny niegdyś Saul z Tarsu, który zezwolił na ukamienowanie świętego Szczepana i który przyniósł wiele szkody pierwotnemu Kościołowi. O świętym Piotrze i świętym Janie czytamy: "Ludźmi byli nieuczonymi i prostymi". Żadna inna książka na świecie nie objawia tak wielkiej uczciwości lub zasługuje na takie samo zaufanie jak Biblia.
 







 
 
 

O ile król Dawid, który był mężem według serca Bożego, lojalnym wobec Niego, przedstawiał Kościół w jego ziemskich próbach, utrapieniach i zwycięstwach, to król Salomon reprezentował Kościół uwielbiony. Podczas gdy panowanie Dawida obfitowało w wojny, to król Salomon nie toczył żadnej. Był on nie tylko księciem pokoju, ale także mądrym, bogatym królem, który zbudował świątynię Jahwe (1 Król. 4:24; 6:1; 10:4,23,24).

Sława Salomona rozeszła się za granicę po całym ówczesnej cywilizowanej ziemi. Królowa z Saby, która przybyła osobiście, aby się o niej przekonać, oświadczyła, że ani połowy jej nie powiedziano. Pan Jezus nawiązał do wizyty królowej z Saby mówiąc, że przybyła z bardzo daleka, aby słuchać mądrości Salomona. W ten sposób zawstydził On lud Palestyny, który pogardził wielkim Nauczycielem, posiadającym nadzwyczajną mądrość, większą niż ta Salomona.

Najwyraźniej, nasza ocena wartości zależy w dużym stopniu od tego, co widzimy. Dlatego też oczy naszego zrozumienia muszą zostać otwarte, zanim będziemy w stanie prawdziwie ocenić wartości duchowe. Pan Jezus w taki sposób powiedział do swoich naśladowców: "Oczy wasze błogosławione, że widzą i uszy wasze, że słyszą" (Mat. 13:16).

Widzimy wiele nielogiczności z przeszłości. Dzisiaj arcybiskup Kościoła Rzymsko-katolickiego nie mógłby skazać na spalenie Johna Oldcastle z powodu różnic episkopalnych. Nasze oczy, zarówno katolików, jak i protestantów, zostały otwarte i nadal się otwierają. Czego najwyraźniej potrzebujemy, to jeszcze szerszego otwarcia oczu naszego zrozumienia, abyśmy mogli dostrzec długość, szerokość, wysokość i głębokość miłości Bożej. W obecnym czasie Bogu upodobało się otworzyć oczy tylko małej gromadki; klasy tych, którzy odwrócili się od grzechu i uczynili całkowite poświęcenie, aby iść śladami Jezusa. Ich oczy mają być otwarte, aby mogli ujrzeć Króla w Jego pięknie, nawet jeśli patrzą tylko oczyma wiary, spoglądając przez teleskop Bożego Słowa. "Patrząc jak w zwierciadle na chwałę Pana", naśladowcy Jezusa są "przemieniani z chwały w chwałę na ten obraz" (2 Kor. 3:18).
 







 
 
 

Zaznaczyliśmy już, że Przybytek wyobrażał tymczasowe miejsce pobytu Boga pośród Izraelitów. Później Przybytek został zastąpiony świątynią. W taki sposób Pan Bóg wskazał, że będzie kiedyś stale przebywał ze swym ludem.

Jak już widzieliśmy, król Dawid wyobrażał Chrystusa w ciągu obecnego Wieku Ewangelii. Zebrał on materiały na budowę Świątyni, ale nie dane mu było ją zbudować. Lekcja z tego jest taka, że dopełnienia Boskich zamiarów nie miał dokonać Chrystus w ciele, lecz Chrystus w chwale, ukazany w Salomonie.
.
Świątynia Salomona została zniszczona w roku 606 przed naszą erą, ale później król Herod, który nie był Żydem, lecz potomkiem Ezawa, okazał Żydom przychylność przez wystawienie wielkiej świątyni, której największa świetność przypadła na czasy Jezusa.

Świątynie te były jedynie symbolem większej świątyni, którą, jak oświadczyli święty Paweł i święty Piotr, jest Kościół. "Albowiem kościół Boży święty jest, którym wy jesteście"; "Na którym też i wy się wespół budujecie, abyście byli mieszkaniem Bożym w duchu świętym". Święty Piotr określa wszystkich wiernych świętych mianem Królewskiego Kapłaństwa, żywymi kamieniami w Świątyni Bożej, poprzez którą ostatecznie świat będzie miał przystęp do Boga.

Kamienie do świątyni Salomona były kształtowane w kamieniołomach, zanim przewieziono je tam, gdzie miała ona stanąć. Podobnie jej belki były przygotowywane naprzód. Robotnicy montowali świątynię bez dźwięku młota. Każdy element był tak dokładnie dopasowany, że użycie siły było zbyteczne.

Wyobrażało to budowę pozaobrazowej Świątyni, czyli przygotowywanie Kościoła w obecnym życiu oraz wzniesienie go niebawem jako duchowej Świątyni Boga przez moc zmartwychwstania. Takie znaczenie mają próby, ociosywanie i polerowanie, które przejść muszą wszyscy prawdziwi chrześcijanie. Przemiana przy zmartwychwstaniu połączy te wszystkie żywe kamienie bez użycia siły czy przymusu. Wówczas chwała Pańska napełni prawdziwą Świątynię i rozpocznie się Nowa Epoka.
 







 
 
 

Achab, król izraelski, zwiedziony przez królową Jezabelę doprowadził do zwyrodnienia religii w figuralnym Królestwie Bożym, Izraelu. Zarządzony sposób oddawania czci w świątyni zaniedbano i zaprowadzono czczenie obrazów. Wierny prorok Eliasz zestrofował króla Achaba i przez to został zmuszony przez bezbożną królową Jezabelę do ucieczki na puszczę, gdzie przez trzy i pół roku karmiły go kruki (1 Król. 17:5,6).

W końcu, pod kierunkiem Boga, Eliasz pojawił się znowu i wyzwał proroków Baala na publiczną próbę, która miała wykazać, który bóg odpowiada na modlitwy, Jahwe czy Baal. Bóg, który przyjmie złożoną ofiarę przez zesłanie ognia z nieba, by ją strawił, miał zostać uznany za prawdziwego boga. Izraelici widzieli słuszność tej propozycji, a prorocy Baala nie mogli tej kwestii uniknąć. Eliasz dał im pierwszeństwo. Przez cały dzień zadręczali się oni, raniąc się kamieniami i wołając do Baala, żeby przyjął ofiarę i bronił jego sprawy. Eliasz drwił z nich, mówiąc: "Wołajcie głośniej! Może Baal śpi albo udał się w jakąś podróż!"

Gdy przyszedł wieczór, Eliasz przystąpił do próby. Najpierw, przyniesioną wodą polał cały ołtarz i ofiarę, aby nie było żadnej pomyłki, i by nikt nie pomyślał o jakimś ukrytym ogniu. Wtedy Eliasz modlił się do Boga, aby stanął w obronie swej sprawy. Ogień zstąpił z nieba i strawił ofiarę, a jego języki wysuszyły nawet wodę w rowie. Gdy ujrzał to lud, wzniósł potężny okrzyk i zawołał: "Jahwe jest Bogiem!" (1 Król. 18:30-39).

Badacze Biblii uważają, że Eliasz wyobraża prawdziwy Kościół, królowa Jczabela – fałszywy system religijny, zaś Achab – rządy ziemskie. Czas prześladowania przez Jezabelę, kiedy Eliasz ukrywał się na puszczy, a deszcz nie padał przez 1260 dni, przedstawia 1260 lat duchowej suszy (od roku 539 do roku 1799). Odtąd prześladowcza władza pozafiguralnej Jezabeli ustała (Obj. 12:6,14; 13:5).

Elizeusz, następca Eliasza, przywrócił do życia syna Sunamitki.
 





 
 
Dodatek współczesny:
 
JEZABELA

 
Król Achab zapragnął mieć winnicę Nabota, która przylegała do jego posiadłości. Wystąpił więc z propozycją nabycia jej, lecz Nabot, powołując się na prawo Boże dotyczące dziedzictwa, odmówił (4 Moj. 36). Król nie mógł opanować swej chciwości. Smutny i gniewny położył się, odmawiając przyjmowania pokarmów. Widząc to, Jezabela, żona Achaba, postanowiła zająć się tą sprawą. Przejąwszy całkowicie inicjatywę, powzięła zamiar zabicia Nabota, aby w ten sposób zdobyć dla króla upragnioną winnicę. Królowa zdołała swój plan wykon ać, zachowując przy tym pozory sprawiedliwości. Pouczone przez nią władze miejskie postawiły fałszywych świadków, których zeznania przesądziły o ukamienowaniu Nabota. Zbrodnia nie uszła bezkarnie. Bóg, przez proroka Eliasza, zapowiedział wytracenie całej rodziny królewskiej. Kara ta nie przyszła od razu, lecz została wykonana przez powołanego przez Boga mściciela, Jehu (1 Król. 21; 2 Król. 9).

Jezabela przedstawia Kościół rzymski, który wraz z władzą świecką, ukazaną w Achabie, dokonywał w średniowieczu wielkich nieprawości. Kościół odstępczy, podobny w działaniu do Jezabeli (1 Król. 21:25), był głównym instygatorem sądów nad innowiercami, którzy pragnęli podobać się Bogu. Księga Objawienia poucza nas (2:20), że historia krwawych rządów Jezabeli w Izraelu jest obrazem na działalność papiestwa w czasie wieku Ewangelii. Instrumentem prześladowczym była specjalnie utworzona instytucja o nazwie "Święta Inkwizycja". Po osądzeniu heretyka oddawano go władzy świeckiej, która wykonywała na nim wyrok inkwizycji. Był to tak zwany "Akt wiary". B-388, 392

Oto wyjątki z książki ks. Mariana Kowalskiego, w której dość oględnie określa on ten iście szatański instrument powołany do prześladowanla tych, którzy sprzeciwiali się wprowadzonym do Kościoła błędom (Jan 16:2).
 
"Inkwizycja (od łac. inkwisitio – badanie) trybunał, do którego zadań należało wyszukiwanie heretyków i przeprowadzenie dowodu ich winy. Celem inkwizycji była ochrona czystości wiary. W sądach inkwizycyjnych dochodziło do nadużyć, gdyż wymuszano nieraz zeznania przy pomocy tortur (czym 'wsławiła się' szczególnie inkwizycja hiszpańska)".

"Auto-da-fe, nazwa portugalska znacząca tyle, co akt wiary. Tak nazywano w Portugalii i w Hiszpanii ogłoszenie i wykonanie wyroku wydanego przez Inkwizycję. Ogłoszenia wyroku dokonywano w kościele lub na placach publicznych, podczas głównego nabożeństwa po kazaniu. Po Mszy św. zaś tzw. Wielki Inkwizytor udzielał skazańcowi rozgrzeszenia i oddawał w ręce władzy świeckiej dla wykonania wyroku. Na miejsce stracenia prowadzono procesyjnie skazańca ubranego w żółtą tunikę, na której wymalowany był wizerunek szatana. Pierwsze auto-da-fe miało miejsce w Sewilli (Hiszpania) w roku 1481, ostatnie zaś w roku 1815 w Meksyku".
 
"Mały Słownik teologiczny" – ks. Marian Kowalski
księgarnia św. Wojciecha – rok wydania 1959
 


 
 
Trudno dostrzec w wywyższeniu kościoła katolickiego w obecnym wieku wypełnienia się Boskiej obietnicy dotyczącej uwielbienia prawdziwego Kościoła. Natomiast wszyscy zapoznani z prawdziwym duchem Chrystusowym, mogą zauważyć w jego wywyższeniu się, dawno temu zapowiedzianego "Człowieka Grzechu".
 
Wywyższenie tronu prawdziwego Kościoła nie ma być splamione krwią, ani skalane morderstwem, jak to od samego początku ma miejsce z tronem papieskim. Również prawdziwy Chrystus nie będzie potrzebował prosić królów ziemskich do utwierdzenia lub obrony Jego władzy. B-335
 

 
 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball