TrzyBiada.pl
30
MAR
2
1105
Lubię to
 

Uczniowie, jako wciąż cieleśni ludzie nie mogli zrozumieć rzeczy duchowych – aż do dnia Pięćdziesiątnicy. Było zatem konieczne, aby zmartwychwstanie Jezusa zostało im na ludzkie sposoby zademonstrowane. Jedynie wierzący mogli otrzymać oświecenie w dniu Pięćdziesiątnicy. Musieli oni uwierzyć i również wiedzieć o tym, że Jezus nie jest już człowiekiem, lecz znowu istotą duchową.

Trzeciego dnia po wydarzeniach na Kalwarii, kobiety, które przyniosły wonne maści, ujrzały pusty grób. Maria spotkała Jezusa, ale Go nie poznała, gdyż ukazał się jej jako ogrodnik. Pan Jezus dał się jej rozpoznać po swoim głosie. Powiedział: "Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca". Wieść się rozeszła. Święty Piotr i święty Jan byli zdumieni i obaj pobiegli do grobu. Nic nie zobaczyli oprócz pustego grobu i złożonych szat.

Później tego samego dnia dwaj inni uczniowie wędrowali do Emaus. Żywo ze sobą rozmawiali, gdy Jezus, w innej postaci, więc nie poznany, przyłączył się do nich. Spokojnie objaśniał im typy i proroctwa, które zapowiadały śmierć Jezusa jako odkupiciela, mówiąc: "Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć, by wejść do swojej chwały?" Opowiadając później o swoim doświadczeniu uczniowie ci mówili: "Czyż serce nasze nie pałało w nas, gdy mówił do nas w drodze i Pisma przed nami otwierał?" Podczas wieczornego posiłku Pan Jezus sam się objawił, po czym zniknął.

Tego samego wieczoru wielu z nich zgromadziło się w górnym pokoju, dyskutując o znamiennych wydarzeniach dnia. Drzwi były zamknięte, a nawet zaryglowane z obawy przed Żydami. Nagle, chociaż drzwi były nadal zamknięte, zjawił się Jezus wśród nich, znowu inaczej. Tym razem pojawił się w swej dawnej postaci. Nawet i to ich przeraziło, chociaż Pan powiedział im, że to, co widzą, jest ciałem i krwią, i udowodnił to spożywając posiłek. Nie był już cielesnym Jezusem; przy swym zmartwychwstaniu powrócił do duchowego stanu (1 Kor. 15:44). Miał jednak moc materializowania się, jak czynili to święci aniołowie (i On sam, zanim został uczyniony ciałem; Jan 1:14).
 





 
Dodatek współczesny:

 
Apostoł Jan ujrzał i uwierzył
(Jan 20:8)
 
 
"A potem prosił Piłata Józef z Arymatei (...) aby mógł zdjąć ciało Jezusa; i pozwolił Piłat. Podszedł więc i zdjął ciało jego. Przyszedł też Nikodem (...) niosąc około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu. Wzięli tedy ciało Jezusa i zawinęli je w prześcieradła z wonnościami (...) A na miejscu, gdzie go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grobowiec, w którym jeszcze nikt nie był złożony. Tam więc (...) położyli Jezusa".

Można sobie wyobrazić, że owinięcie umarłego prześcieradłami z pokryciem wonnościami o wadze ponad trzydziestu kilogramów, musiało utworzyć wokół jego ciała dość grubą i sztywną powłokę. W taki właśnie sposób został pochowany nasz Pan. Gdyby zaistniała potrzeba usunięcia tej powłoki, w grę wchodziłoby albo rozcięcie, albo też żmudne rozwijanie płócien nasyconych wonną żywicą i aloesem.

Oto komentarz brata Franka Shallieu do wersetu Jan 20:8 (Bible Study Library):

"Jan podążał za Piotrem do grobowca. Obaj zobaczyli lniane płótna, lecz tylko Jan zorientował się w sytuacji – dotarło do niego, co się wydarzyło. Być może Piotra zbyt przytłaczał niepokój, by mógł na chłodno wyciągnąć wniosek z faktu, że lniane grobowe płótna i leżąca oddzielnie chusta nie były wprawdzie naruszone, ale nic nie zawierały. Mógł być wciąż bardzo przybity ostatnimi wydarzeniami, a poza tym prawdopodobnie zmęczony biegiem, jako starszy wiekiem. Te czynniki mogły mieć wpływ na jego zdolność obserwacji i rozumowania.

Kształt uformowany z lnianych prześcieradeł, którymi owinięto ciało, był nietknięty, ale wewnątrz pusty. Płótna te były niczym kokon wokół tułowia, nóg i rąk. Jan ujrzał, że one nadal zachowywały swój kształt, ale ciała w środku nie było. Innymi słowy ciało zostało w sposób cudowny i natychmiastowy rozłożone w gazy i usunięte, pozostawiając podobne do kokonu płótna w ich pierwotnym położeniu".

"Jan ujrzał i uwierzył" – przekonał się, że ciało znikło w cudowny sposób.
 
 




 

W następną niedzielę Pan Jezus ukazał się znowu – w górnym pokoju – obecny był święty Tomasz. Ganił on swych braci za to, że tak łatwo dali się przekonać iż widzieli Jezusa. Zapowiedział, że nie uwierzy, dopóki nie dotknie śladów po gwoździach i rany po włóczni.

Pan Jezus ukazał się ponownie w takim ciele, jakie posiadał w stanie upokorzenia, ze znakami po włóczni i śladami po gwoździach. Zachęcił Tomasza, aby teraz dał się przekonać. Powiedział jednak o jeszcze większych błogosławieństwach tych, którzy bez takich dowodów byli w stanie w pełni uwierzyć (Jan 20:26-29).

Biblia podaje, że od swego zmartwychwstania Jezus nie jest już ciałem, lecz istotą duchową. Zaś święty Paweł oświadcza, że Kościół musi zostać zupełnie zmieniony, ponieważ "ciało i krew Królestwa Bożego nie odziedziczą". Wszyscy musimy się zmienić, abyśmy mogli być istotami duchowymi – jak On, co wyraźnie oznacza, że On nie jest ciałem. Święty Piotr pisze o Nim: "umartwiony będąc ciałem, ale ożywiony duchem" (1 Piot. 3:18).

Pan Jezus ukazał się swoim uczniom trzy razy w dniu swego zmartwychwstania i pięć razy w ciągu następnych trzydziestu dziewięciu dni – na krótko. Była to część wielkiego świadectwa, że Jezus nie jest dłużej umarły, nie jest dłużej ciałem – że jest "nader wywyższony" (Filip. 2:9; Jan 6:62).

Saul z Tarsu ujrzał w przelocie wywyższonego, uwielbionego Jezusa, nie osłoniętego ciałem, jaśniejącego bardziej niż światło słoneczne w południe, i to krótkie spojrzenie kosztowało go utratę wzroku. Gdyby Pan Jezus w podobny sposób ukazywał się uczniom w ciągu czterdziestu dni po swoim zmartwychwstaniu, byliby zatrwożeni, zdumieni i niezdolni do ogarnięcia tej sprawy. Święty Paweł, odnosząc się do tego mignięcia mu Pana Jezusa przed oczami, mówi: "ukazał się i mnie jako narodzonemu przed czasem". Słowa jego są wyjaśniane w ten sposób, że cały lud Boży, Kościół Pierworodnych ma narodzić się do warunków duchowych przez ich zmartwychwstanie. W taki sposób zmienieni ujrzą oni Mesjasza "takim, jakim jest", w Jego wielkiej chwale. Jednak Saul ujrzał Go jeszcze przed tym czasem (1 Jan 3:2).
 







 
 
 

Dzień Pięćdziesiątnicy, dzień pięćdziesiąty, był dniem jubileuszowym, tak jak rok pięćdziesiąty był rokiem jubileuszowym. Dzień pięćdziesiąty zamykał cykl dni sabatowych (7 x 7 = 49), tak jak rok jubileuszowy kończył cykl lat sabatowych (7 x 7 = 49). Jak antytyp roku jubileuszowego wprowadzi świat do chwalebnego odpoczynku w Królestwie Mesjasza i do społeczności z Bogiem pod Nowym Przymierzem, tak antytyp dnia jubileuszowego wprowadził wierzących w dzień Pięćdziesiątnicy do odpoczynku wiary. Dlatego święty Paweł wyjaśnia: "Wchodzimy bowiem do odpoczynku jako ci, którzy uwierzyli". Wszyscy, którzy prawdziwie należą do Chrystusa, uzyskali możliwość zachowywania sabatowego odpoczynku wiary i ufności przez cały czas, a nie tylko w siódmym lub pierwszym dniu. Dla nich każdy dzień jest odpoczynkiem przez wiarę w ofiarę Chrystusa – sabatem dla duszy – zapowiedzią niebiańskiego odpoczynku.

Nikt nie mógł wejść do prawdziwego sabatowego odpoczynku, zanim Jezus nie otworzył drogi. Jego śmierć była konieczna jako cena okupu za człowieka. Jego zmartwychwstanie było niezbędne, by umożliwić Mu zastosowanie tej ceny na naszą korzyść. Wstąpił On na wysokość, by ukazać się przed obliczem Boga jako Orędownik swoich uczniów. Przypisał im swoją zasługę, by przykryć ich niedoskonałości, i sprawić, by ich ofiara została przyjęta przez BogA, by mogli oni z Nim cierpieć i z Nim też zostać uwielbieni. Dla wiernych pozostaje zatem jeszcze doskonalszy odpoczynek, który stanie się ich udziałem w ''zmianie'' zmartwychwstania (Żyd. 4:3,9,11).

Pod kierownictwem Pana Jezusa, Apostołowie, Jego naśladowcy, nie mieli rozpoczynać działalności, dokąd nie otrzymają błogosławieństwa Pięćdziesiątnicy – ducha świętego – dowodu przyjęcia ich za synów Bożych. Jedyną rzeczą w tym czasie, którą uczynili, zanim jeszcze oni sami zostali przyjęci, był wybór następcy na miejsce Judasza. Najwidoczniej jednak Bóg nigdy nie uznał ich wyboru. W swoim własnym słusznym czasie, Bóg powołał świętego Pawła, by był dwunastym apostołem, jednym z dwunastu kamieni fundamentu Nowego Jeruzalemu (Obj. 21:14). Mniemanie, że biskupi kościoła mają prawo do sukcesji apostolskiej okazało się kosztownym błędem. Doprowadziło to do wielu innych poważnych błędów.
 
 



 
 
 
 

Tylko dwunastu uczniów zostało specjalnie ustanowionych w apostolstwie, aby byli rzecznikami Pana Jezusa do Kościoła. Ich decyzje miały wiązać na ziemi to, co zostało związane w niebie oraz rozwiązywać na ziemi to, co zostało rozwiązane w oczach Bożych. Nawet jednak i oni nie otrzymali upoważnienia od niebiańskiego Ojca aż do dnia Pięćdziesiątnicy, kiedy otrzymali ducha świętego. Według Pisma Świętego, nikt inny nie jest upoważniony do głoszenia lub nauczania, jeśli nie otrzymał ducha Bożego. Każdy zaś, kto tego ducha otrzymał, posiada Boski autorytet do głoszenia, całkowicie niezależnie od ziemskich wyświęceń (Izaj. 61:1).

Powiedziano nam, że takie jest właśnie znaczenie proroczych słów odnoszących się do Jezusa, Głowy, i Kościoła, Jego Ciała: "Duch Panującego Pana jest nade mną; przeto mię pomazał Pan, abym opowiadał Ewangelię cichym". Wszyscy, którzy otrzymali owo Boskie namaszczenie, posiadają upoważnienie do głoszenia dobrej nowiny. Ktokolwiek nie otrzymał tego niebiańskiego autorytetu, nie może być Boskim przedstawicielem.

Wypełniając słowa Pana Jezusa, "Tobie dam klucze królestwa niebieskiego", święty Piotr użył symbolicznie dwóch kluczy w związku z Ewangelią. Pierwszego klucza użył w dniu Pięćdziesiątnicy, aby otworzyć drzwi zaproszenia dla wszystkich Żydów, by stawali się członkami Ciała Chrystusowego, Kościoła, poprzez spłodzenie z ducha świętego. Trzy i pół roku później użył on drugiego klucza i otworzył szeroko drzwi dla pogan. Korneliusz był pierwszym poganinem, któremu zostało przyznane członkostwo w Chrystusie.

Tysiące najbardziej świątobliwych Żydów, posłusznych nakazowi Bożemu, przybywało corocznie do Jerozolimy, by obchodzić święto Pięćdziesiątnicy. W ten sposób tysiące zostały przyciągnięte do kazania w dniu Pięćdziesiątnicy, aby następnie ponieść swe błogosławieństwo i oświecenie na cały świat.

Będzie jeszcze drugie błogosławieństwo Pięćdziesiątnicy. W pierwszym błogosławieństwie udział mieli tylko specjalni słudzy i służebnice, i oni pierwsi otrzymali Królestwo. Pod panowaniem Mesjańskiego Królestwa Bożego duch będzie wylany na wszelkie ciało. Oni wszyscy ujrzą to, o czym prorokowali starożytni prorocy (Joel 2:28,29; Dz. Ap. 2:16-18).
 





 
 
 
 

O świętym Pawle Pan Jezus powiedział: "Ten jest moim naczyniem wybranym, aby zaniósł imię moje przed pogan" (Dz. Ap. 9:15).

Po raz pierwszy nasza uwaga została zwrócona na niego, jako jednego z tych, którzy zgodzili się na śmierć świętego Szczepana. Potem obchodził okolice "siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich" (Dz. Ap. 9:1).

Gdy widzimy moc Prawdy w jej przekształcającym wpływie na ludzki umysł, jesteśmy zdumieni. Powinniśmy jednak pamiętać, że Bóg nigdy nie zmusza wolnej woli. W "nawróceniu" świętego Pawła, Pan Jezus tylko pokazał uczciwemu człowiekowi w czym zawinił i jakie przywileje mógłby mieć, gdyby obrał kierunek wytyczony przez Boga.

Święty Paweł zajął miejsce Judasza. Miało być dwunastu apostołów Baranka – korona z dwunastu gwiazd na głowie Kościoła – oraz dwanaście fundamentów Nowego Jeruzalemu, z imionami dwunastu apostołów Baranka. Jesteśmy pewni, że imię świętego Pawła znajduje się wśród nich. Jest to zgodne z oświadczeniem, że nie był wcale gorszy od największych apostołów i miał obfitsze wizje i objawienia niż oni wszyscy. Maciej został wybrany przed Pięćdziesiątnicą i nigdy nie został uznany przez Boga.

Święty Paweł był najwybitniejszym pomiędzy Apostołami, choć wszyscy oni byli chwalebnymi charakterami, specjalnie wybranymi przez Boga do szczególnej służby. Podobnie jak inni apostołowie, również święty Paweł nie miał nic do powiedzenia odnośnie jakiejś wieczności tortur dla kogokolwiek. Oświadczył on, że ci, którzy zostaną ostatecznie uznani za niegodnych, zostaną ukarani "wiecznym zatraceniem".

To szczególnie święty Paweł przedstawiał, że Jezus musi przyjść po raz drugi, a wtedy musi królować, póki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod nogi Jego. Przez tego szlachetnego wyraziciela Pan Jezus posłał nam szczegóły nauk o zmartwychwstaniu sprawiedliwych i niesprawiedliwych, o "przemianie" Kościoła w przy drugim przyjściu Chrystusa, o charakterze Antychrysta itd. Gdyby listy świętego Pawła zostały pominięte, jakże wielka byłaby nasza nieznajomość w wielu tematach!
 
 

 

 



 
 
 
 



 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Syjonizm w proroctwie
Zaproszenie   [9 października 1910 roku pastor Russell otrzymał zaproszenie od Komitetu Organizacyjnego Walnego Zgromadzenia Żydów, by ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball