TrzyBiada.pl
28
CZE
0
1034
Lubię to
PRZYPOWIEŚĆ O BOGACZU I ŁAZARZU
Łuk. 16:19-30
 

(19) A był niektóry człowiek bogaty, który się obłóczył w szarłat i w bisior, i używał na każdy dzień hojnie. (20) Był też niektóry żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u wrót jego owrzodziały, (21) pragnąc być nasycony z odrobin, które padały z stołu bogaczowego; ale i psy przychodząc lizały wrzody jego. (22) I stało się, że umarł on żebrak, i odniesiony był od Aniołów na łono Abrahamowe; umarł też i bogacz, i pogrzebiony jest. (23) A będąc w piekle [hades], podniósłszy oczy swe, gdy był w mękach, ujrzał Abrahama z daleka, i Łazarza na łonie jego. (24) Tedy bogacz zawoławszy, rzekł: Ojcze Abrahamie! zmiłuj się nade mną, a poślij Łazarza, aby omoczył koniec palca swego w wodzie, a ochłodził język mój, bo męki cierpię w tym płomieniu. (25) I rzekł Abraham: Synu! wspomnij, żeś ty odebrał dobre rzeczy twoje za żywota twego, a Łazarz także złe; a teraz on ma pociechę, a ty męki cierpisz. (26) A nad to wszystko między nami i wami otchłań wielka jest utwierdzona, aby ci, którzy chcą stąd przyjść do was, nie mogli, ani owi stamtąd przyjść do nas. (27) A on rzekł: Proszę cię tedy, ojcze! abyś posłał do domu ojca mego: (28) Albowiem mam pięciu braci, aby im świadectwo wydał, żeby też i oni nie przyszli na to miejsce męki. (29) I rzekł mu Abraham: Mająć Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają. (30) A on rzekł: Nie, ojcze Abrahamie! ale gdyby kto z umarłych szedł do nich, będą pokutować. (31) I rzekł mu: Ponieważ Mojżesza i proroków nie słuchają, tedy, choćby też kto zmartwychwstał, nie uwierzą.
 
 

 

Komentarz według W.T. 1914 (ilustracje i zestawienia liczbowe dodane)
 

Bogaty do piekła – biedny do nieba
Łuk. 16:19-31
 
"Kto zatyka ucho na krzyk ubogiego, nie będzie wysłuchany, gdy sam wołać będzie" (Przyp. 21:13)
 

Czy nasz Pan miał to na myśli, że wszyscy bogaci mężczyźni i wszystkie bogate kobiety mają spędzić wieczność w udręce tylko dlatego, że bogato sobie żyli każdego dnia i nosili szaty z szkarłatu i bisioru? Czyż może być prawdą, że aby dostać się do nieba, musimy być biednymi żebrakami, pokrytymi wrzodami, które liżą psy, i czy musimy żywić się okruchami ze stołu bogaczy? Czy charakter nie ma nic wspólnego z przyszłymi nagrodami i karami? Co więcej, czy może być tak, że przez całą wieczność bogaci, męczeni w ogniu, oglądać będą biednych żyjących w szczęśliwości, natomiast zaszczyceni biedni widzieć będą wieczną niedolę bogaczy? Czyż takie może być postanowienie wszechmądrego i kochającego wszystkich Stworzyciela – Tego, który zna koniec na początku?

Przez wiele lat przypowieść ta była przyczyną udręki umysłu najbardziej świątobliwych spośród Bożego ludu; buntowały się zarówno rozum, jak i serce. Zapamiętaliśmy, że Abraham był bardzo bogaty, podobnie Izaak, Jakub, król Dawid, król Salomon itd. Zapamiętaliśmy, że sam Bóg jest bardzo bogaty. Potem sprawdziliśmy to zagadnienie w językach hebrajskim i greckim, i stwierdziliśmy, że Abraham nie poszedł do gehenny, beznadziejnego stanu, drugiej śmierci, tylko do szeolu, hadesu, grobu, mogiły, stanu śmierci, gdzie nie ma żadnego ognia.

Wtedy nasza większa wiedza tylko pogłębiła tajemnicę. Pismo Święte oznajmia bowiem, że szeol, hades, grób mają być zniszczone, że wszyscy mają być z niego wyprowadzeni w zmartwychwstaniu. Żaden inny werset Pisma Świętego nie wydawał się być zgodny z tą przypowieścią. Przypowieść ta jest klasą dla siebie, chyba że użylibyśmy dla jej poparcia jeden z wersetów Księgi Objawienia, który mówi o symbolicznej bestii i symbolicznym fałszywym proroku w męczarniach. Tak oto myślący ludzie Kościoła potykali się i popadali w zakłopotanie przez historię tej lekcji.
 

Teraz wszystko jest jasne i zrozumiałe
 
 
Teraz widzimy, że nasza lekcja jest przypowieścią. Nie można jej brać dosłownie. Nie bardziej jak inne przypowieści i zagadkowe wypowiedzi naszego Zbawiciela, takie jak: "Jeśli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego i pili krwi jego, nie będziecie mieli żywota w sobie" (Jan 6:53), lub znowu: "A jeśli cię oko twoje gorszy, wyłup je..."; "a jeśli cię gorszy ręka twoja, odetnij ją" (Mat. 18:9; Mar. 9:43). Rzeczywiście, przekonujemy się, że Jezus mówił do ludu tylko w przypowieściach (Mat. 13:34). Nikt nie był przygotowany na głębię Jego nauczania, aż dopiero w Pięćdziesiątnicę zrozumienie stało się to możliwe, odkąd duch święty zaczął udzielać odpowiednich kwalifikacji.

Jakże proste wydaje się teraz to wszystko! Jak piękne! Wielu spośród ludu Bożego raduje się z faktu, że w świetle obecnego zrozumienia Biblii Boski charakter jaśnieje, piękny w swej sprawiedliwości, mądrości, miłości i mocy.

Nie jest nam trudno zrozumieć, że nasza lekcja jest przypowieścią. Jak widzieliśmy, przyjmowanie jej w sposób dosłowny pociągałoby za sobą absurd przypuszczenia, że wszyscy żebracy idą do nieba, a wszyscy bogaci idą do piekła. Przypowieść bowiem nic nie mówi o charakterze – ani że żebrak był dobry, ani że bogacz był zły. Gdy historię tę postrzegamy jako przypowieść, widzimy, że to, co zostało powiedziane, nie jest tym, co to oznacza. W ten sposób, w innych przypowieściach pszenica i owce przedstawiają dzieci Boże, a kąkol i kozły reprezentują ludzi zdominowanych przez przeciwnika Bożego, boga tego świata.
 

Bogacz z przypowieści
 
 
W rozważanej przypowieści bogaty człowiek przedstawia jedną klasę, a biedny człowiek, Łazarz, inną. Zobaczmy: Bogacz to naród żydowski, który znajdował się w łasce u Boga przez ponad szesnaście wieków [pisane w 1914]. Żydom dawane były obietnice, prorocy, błogosławieństwa i przywileje Przymierza Zakonu. Były one przedstawione symbolicznie w owym szkarłacie, bisiorze i suto zastawionym stole. Bisior [cienkie, delikatne płótno lniane] symbolizował ich obrazowe usprawiedliwienie poprzez figuralne ofiary. Szkarłatne szaty symbolizowały stan królewski; byli oni bowiem figuralnym królestwem (2 Moj. 19:6). Ich wystawne pożywienie przedstawiało Boskie obietnice, jak sugerują to słowa świętego Pawła (Rzym. 11:9).

W dniach Jezusa łaska zaczęła się zmniejszać. W roku 70, jak przyznają wszyscy Żydzi, zostali od niej całkowicie odcięci. W owym okresie czterdziestu lat Bogacz, naród żydowski, chorował, aż umarł i został pogrzebany. Jako naród, poszli oni do hadesu, do grobu. Ich zmartwychwstanie [jako narodu] jeszcze się nie dokonało, chociaż syjonizm jest jego początkiem.
 

 
✽ ✽ ✽
 

 
 
Dodatek współczesny:

Przełomowym wydarzeniem powstania żydowskiego lat 66-73 przeciwko panowaniu rzymskiemu w Judei było oblężenie i zdobycie Jerozolimy. W roku 70 została ona zburzona, a świątynia spalona. Wraz z tym wydarzeniem powstanie praktycznie upadło.

Narodowy byt Żydów został jednak przypieczętowany dopiero kilkadziesiąt lat później, w latach 132-135, gdy klęską zakończyło się powstanie pod przywództwem Szymona Bar-Kochby. W roku 135 Jerozolima została znowu zdobyta. Na zaoranym Wzgórzu Świątynnym stanęła świątynia Jowisza i posąg Hadriana. Judea opustoszała. Żydzi przestali istnieć jako naród – Bogacz z przypowieści Pana umarł.
 
 
 
✽ ✽ ✽



✽ ✽ ✽
 
 
Chociaż jednak, jako naród umarli i zostali pogrzebani, to indywidualnie, Żydzi byli jak najbardziej żywi przez ostatnie dziewiętnaście stuleci. Przechodzili udrękę duszy, cierpiąc prześladowania – czasami, niestety!, od tych, którzy wyznają imię Jezusa, ale się Go zapierają poprzez swoje praktyki. Przez wszystkie te wieki Żydzi wołali do Boga, który w przypowieści przedstawiony jest jako Abraham, ojciec wierzących. Jedyną odpowiedzią, jaką słyszeli, było to, że między nimi a Bogiem istnieje przepaść separacji. Dzięki Bogu, taki stan nie może trwać dużo dłużej! Świta nowa epoka, w której Bogacz powróci z hadesu. Izrael zostanie narodowo przywrócony, a Boża łaska ponownie przyjdzie do tych z nich, którzy nauczą się potrzebnych lekcji [pisane w 1914].
 

Biedak z przypowieści
 
 
Biedak z przypowieści przedstawia klasę społecznych wyrzutków. Obejmuje to celników i grzeszników, którzy wyobcowali się od Bożej łaski. Obejmuje to również pogan, nad którymi Boża łaska nigdy się nie rozciągała – "dalekich od społeczności izraelskiej i obcych" (Efez. 2:12). Nie posiadali oni żadnego bisioru obrazowego usprawiedliwienia ani żadnego szkarłatu, reprezentującego udział w łasce Bożej jako części Jego królestwa. Nie należały do nich żadne obietnice. Wszystko, co oni mogliby mieć stanowiły okruszyny, jakie spadały ze stołu Bogacza.

Pismo Święte ilustruje dwa takie okruchy dane tej klasie przez Jezusa. Gdy uzdrowił On sługę rzymskiego setnika, było to ustępstwo na prośbę Żydów, którzy oświadczyli, że człowiek ten był przyjacielem i zrobił dla nich wiele dobrego, budując synagogę itd. Uzdrowienie sługi było taką okruszyną. Podobnie, również kobieta syrofenicka dostała taką okruszynę, gdy przyszła do Jezusa z błaganiem o uleczenie jej córki, opętanej przez demona. Mistrz odparł: "Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom i rzucać szczeniętom" (Mar. 7:27). Użył On tutaj tradycyjnej frazeologii żydowskiej odnośnie pogan – pogańskie psy. Kobieta syrofenicka nie była Żydówką i nie miała żadnych roszczeń do Bożej łaski, ale odrzekła: "Tak jest, Panie, wszakże i szczenięta jadają pod stołem z okruszyn dzieci". Jezus dostrzegł jej wiarę i dał jej okruszynę, której pragnęła.
 



✽ ✽ ✽
 
 
Tak jak Żydzi umarli dla swej łaski, podobnie wszystkie wyrzutki, celnicy, grzesznicy i poganie umarli dla stanu swojej niełaski. Tacy z nich, którzy pragnęli łask Bożych, łaknący i pragnący Jego Słowa obietnicy zostali przez Niego przyjęci. Wczesny Kościół składał się z klasy Łazarza, z ludzi odrzuconych przez faryzeuszy jako celnicy, grzesznicy i poganie. Nie pozostając już dalej w stanie wyobcowania od Boga, stali się oni Bożymi dziećmi i dziedzicami Jego obietnic. W przypowieści pokazani są oni jako dzieci Abrahama – w jego ramionach. W obrazie Izaak był ukochanym synem literalnego Abrahama. W antytypie Jezus i jego naśladowcy są duchowym nasieniem Abrahama, przyjętym na Boskie łono i do łaski. Tak pisze święty Paweł: "A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomstwem Abrahama, a według obietnicy dziedzicami" (Gal. 3:29).
 

"Utwierdzona wielka przepaść"
 
 
Wielka przepaść, jaka zaistniała między judaizmem a chrześcijaństwem utwierdziła się na przeszło osiemnaście wieków. Przez cały ten okres żaden Żyd nie miał pozwolenia, by zbliżyć się do Boga, a żaden poganin pozwolenia, aby zająć uprzednią pozycję Żyda lub w jakikolwiek inny sposób niż przez Chrystusa ubiegać się o łaskę. W Boskim planie owa przepaść została ustalona by nie ulegała zmianie. "Nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni" (Dzieje Ap. 4:12) – przez które możemy wejść w serdeczną społeczność z Bogiem. Przepaść ta datuje się od czasu, gdy przyszedł Chrystus, ofiarował się Izraelowi, a następnie został odrzucony i ukrzyżowany.

Dzięki Bogu, Jego Słowo wskazuje nam inną epokową zmianę podczas drugiego przyjścia Chrystusa! Wtedy klasa Łazarza, obecnie dzieci Boże przez wiarę, zostaną uczynieni Jego rzeczywistymi i chwalebnymi dziećmi za zasłoną [stan uwielbienia symbolizowany przez Świątnicę Najświętszą w Namiocie Zgromadzenia]. W połączeniu z Jezusem, swym Panem, obejmą oni kontrolę nad światem, gdyż będą Jego oblubienicą i dziedzicami w Królestwie. A co się wtedy stanie z Bogaczem? Oh, będzie on mieć zmartwychwstanie z hadesu!

Na duchowym poziomie Królestwo Boże, reprezentowane będzie przez klasę Łazarza, podczas gdy na ziemi będzie ono reprezentowane przez inną klasę, która będzie żydowska. Książętami po całej ziemi, w łączności z duchowym imperium Mesjasza nie zostaną jednak ci Żydzi, którzy ukrzyżowali Jezusa. Książętami będą ustanowieni tylko niektórzy z nich – klasa, którą oni zwykli nazywać ojcami (Ps. 45:17). W Piśmie Świętym znani są oni jako "Abraham, Izaak, Jakub i wszyscy prorocy" oraz wszyscy, którzy w epoce żydowskiej okazali się lojalni i wierni względem Boga, jak opisał to święty Paweł (Hebr. 11:32-40).

Święty Paweł nawiązuje do tego powrotu Żydów do łaski Bożej w swym liście do Rzymian (11:25-33). Wykazuje on tam, że tak jak my, którzy teraz jesteśmy ludem Bożym, nie zawsze nim byliśmy, ale zostaliśmy przyjęci do Boskiej łaski wtedy, kiedy Izrael od tej łaski został oderwany, podobnie we właściwym czasie ci odcięci od łaski Boga Izraelici otrzymają łaskę przez naszą łaskę. To oznacza, że kiedy Kościół, jako duchowy Izrael osiągnie nagrodę chwały, czci i nieśmiertelności, wówczas przepaść oddzielająca naturalny Izrael od Bożej łaski zaniknie. Wtedy łaska powróci do naturalnego Izraela. Przychodząc do nich poprzez duchowego Izraela, łaska ta podczas wieku Tysiąclecia rozszerzy się przez nich na wszystkie narody, ludy, plemiona i języki ludzkości.

Tak brzmi Boska obietnica: "W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi". Duchowe nasienie Abrahama, Kościół, otrzymuje pierwszy udział w tej obietnicy, zaś naturalne potomstwo Abrahama otrzymuje udział drugi, lecz one oba razem będą użyte przez Pana do usuwania przekleństwa i wylewania na ludzkość w jego miejsce łask i błogosławieństw, na każdego, który je przyjmie.
 

Pięciu braci Bogacza
 
 
Przypowieść przedstawia Bogacza jako modlącego się o kroplę wody dla ochłodzenia jego spieczonego języka. Symbolicznie, alegorycznie, przedstawia to lud żydowski w wielkim cierpieniu, proszący Boga, aby pozwolił chrześcijanom udzielić im jakiejś pomocy w uciskach. Czy Żydzi apelowali kiedykolwiek o pomoc do Boga? Czy modlili się o ulgę w prześladowaniach, które dotykały ich w przeszłości i które do pewnego stopnia nadal trwają w Rosji? Oczywiście, że tak! Co więcej, odwoływali się oni do przedstawicieli klasy Łazarza – przedstawicieli chrześcijaństwa – pragnąc, żeby za ich pośrednictwem przyszło ich uwolnienie i ulga.

Ilustrację takiej modlitwy o sprawienie ulgi dostarczył w naszych dniach apel Żydów do prezydenta Roosevelta, aby użył swego wpływu u rządu rosyjskiego w celu polepszenia losu prześladowanych Żydów. Czy otrzymali tę kroplę wody? Nie! Pan Roosevelt odpowiedział, że wzajemna kurtuazja narodów nie pozwala na tego rodzaju kontakty z zaprzyjaźnionym narodem [pisane w 1914].

Przypowieść idzie dalej i odsłania fakt, że Bogacz miał pięciu braci, którym groziło że dołączą do niego w nieszczęściu, które go spotkało. Kim było jego pięciu braci? Odpowiadamy, że w czasach Jezusa Żydzi w Palestynie reprezentowani byli głównie przez plemiona Judy i Benjamina, gdy zaś większość innych dziesięciu plemion rozproszona była za granicą w różnych krajach. Powstaje pytanie: Czy owe ciężkie doświadczenia dotykały jedynie Żydów w Palestynie, którzy cieszyli się większością Bożych łask, czy obejmowały również Żydów rozproszonych za granicą? Odpowiedź dana jest w przypowieści: "Mają Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają". Wynika z niej, że owo niebezpieczeństwo zagrażające pięciu braciom dotyczy też Żydów będących w rozproszeniu, i tylko Żydów, bo żadni poganie nie mieli Mojżesza i proroków. Liczba pięć również jest w pełnej zgodzie. Podczas gdy dwa plemiona, Juda i Benjamin, zostały przedstawione w jednym człowieku, Bogaczu, to proporcjonalnie, inne dziesięć plemion byłoby reprezentowanych przez pięciu braci.

I tak też było. Przesłanie Ewangelii, które zaczęło się od Żydów w Palestynie, rozszerzyło się do każdego kraju, a apostoł Paweł, udając się do różnych miast wśród pogan, najpierw głosił Żydom, mówiąc: "Wam to najpierw miało być opowiadane Słowo Boże, skoro jednak je odrzucacie i uważacie się za niegodnych życia wiecznego, przeto zwracamy się do pogan" (Dzieje Ap. 13:46-47). Innymi słowy, próba dla wszystkich Izraelitów była ta sama.

W ten sposób znajdujemy w naukach Pana Jezusa głębię mądrości ponad wszystko, o czym nawet moglibyśmy marzyć. Przekonujemy się także, że straszny koszmar doktryn Ciemnych Wieków zatruł nasze poglądy, skrzywił nasz duchowy wzrok i przeszkodził w zobaczeniu piękna Pańskiego Słowa. Dzięki niech będą Bogu za Nowy Dzień i światło, które on rzuca na Biblię!
 
W.T.1914 (R-5444)
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Syjonizm w proroctwie
Zaproszenie   [9 października 1910 roku pastor Russell otrzymał zaproszenie od Komitetu Organizacyjnego Walnego Zgromadzenia Żydów, by ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball