TrzyBiada.pl
22
PAŹ
1
1232
Lubię to
Etykieta: Izarael
KOMENTARZ DO KSIĘGI ESTERY

 
Historia Estery powyżej streszczona,
Jest w całej swej treści fascynująca;
Jest ona prawdziwa – nie wymyślona –
Wiele też nauk w sobie mieszcząca.

Jej wydarzenia dawno przebrzmiały,
Bo przed naszą erą się dokonywały,
Po upadku państwa babilońskiego –
Za czasów królestwa Medo-Perskiego.

Dotyczy zaś Żydów, którzy nie wrócili –
Choć im na to Cyrus w edykcie pozwolił –
Z lat siedemdziesiąt trwającej niewoli
I na obczyźnie dalekiej wciąż żyli.

Historię, która nas tak fascynuje,
Wiek piąty przed naszą erą obejmuje.
A choć się ona już tak dawno stała
I dotyczyła ludu żydowskiego,
To rzeczy ważniejsze ukazać miała,
Tyczące Planu Boga Wszechmądrego.
Skoro to, co w Piśmie jest napisane –
Dla naszej nauki zostało podane,
To nie dziw, że w księdze tak bogatej treści,
Plan Jego w różnych zarysach się mieści.
 

Jezus ukazany w królu Aswerusie

 
Król Aswerus (Kserkses) – pewniśmy tego
Przedstawia Jezusa Chrystusa samego.
Jego nauk piękność, mądrość i siła
Ucztą obfitą i wystawną była
Dla wszystkich, którzy słów Jego słuchali –                            Jan 7:46
"Nikt jeszcze nie mówił tak jak On" – mawiali.

A Jego cuda i uzdrawianie,
A nawet martwych ludzi wzbudzanie,
Czy ludzi radością nie napawało
I ucztą korzystną się dla nich nie stało?
Czy picie wina – pokarmów jedzenie,
Mogło bardziej radować niż odpuszczenie
Grzechów rozlicznych ludziom cierpiącym
I obciążone sumienia mającym?

A złote naczynia coraz to zmieniane
Przy piciu wina, iście królewskiego,
Czy to nie słowa Boże wymawiane                                      5 Moj. 18:18
Ustami Jezusa, Pana naszego?                                              Jan 14:10
On wiele nauk miał zawsze do dania
Tym, którzy mieli uszy do słuchania.                                         Jan 13: 9
W nich się przednie wino nauk znajdowało,
Które słuchaczy tak pocieszało.

Na uczcie do picia gości nie zmuszano,
Bo takie prawo królewskie było.
W słowach Jezusa też się to ziściło,
Skoro w nich przymusu nie znajdowano;
On tych poszukiwał, co uszy mieli
I dobrowolnie słuchać Go chcieli.

Słuchając prawd Bożych odpoczywali –
Wiarą oczywiście – jak w dawnej przeszłości
Z łóż srebrnych i złotych wszyscy korzystali,
Które zgotował król dla swych gości.
A komfort i przepych wszędzie widziany
Przez gości w pałacu, to przewidziany
Stan przyszły tych, którzy słowu wierzyli
I Bożych obietnic świadomi byli.
Bo przez Ewangelię, bez wątpliwości,                                 2 Tym. 1:10
Pan mówił o życiu i nieśmiertelności.                                  Jan 5:25-29
Uczta królewska, choć wielu cieszyła,
Zaledwie obrazem na tę ucztę była...
 

Królowa Waszti obrazem narodu żydowskiego

 
Królowa Waszti na uczcie nie była
I własną w tym czasie ucztę wyprawiła.
Sproszone niewiasty na nią przybyły
I dobrze się pewnie z królową bawiły.

Lecz dnia siódmego król miał pragnienie,
Na uczcie ją widzieć, więc słał zaproszenie,
Przez sług swych dostojnych, jacy przy nim byli,
Aby niezwłocznie ją przyprowadzili
Przed jego oblicze, na biesiadną salę,
W królewskiej koronie, piękną niebywale.

Zapragnął bowiem, wobec wszystkich gości
Poszczycić się pięknem jej w serca szczerości...

Lecz króla spotkała odmowa niemiła,
Gdyż Waszti królowa przybyć nie raczyła,
Więc król tym afrontem swej wyniosłej żony
Przed wszystkimi gośćmi został znieważony...

Któż to byłby taki – zdziwieni pytamy –
Kto w perskiej królowej został ukazany?
Któż taką wzgardę dla Pana Jezusa,
Okazał jak Waszti dla Aswerusa?
Ci, którzy Pismo Święte czytają,
Bez chwili namysłu odpowiadają,
Że naród żydowski to jest z pewnością,
Co taką odpłacił się niewdzięcznością...

Został on narodem przez Boga wybranym,                            Amos 3:2
Spośród wszystkich innych, a nawet nazwany
Królestwem kapłańskim, narodem świętym,                      2 Moj.19:6
Po to do tak wielkiej łaski przyjętym,
Aby swego Boga, Pana nad Pany,
Imię ogłaszał między narodami.                                             Izaj. 43:10

Wielkie od Boga otrzymał on dary;
Wielki to naród był z każdej miary.                                         Rzym. 3:1,2
To każdy człek światły powiedzieć może,
Że im zwierzono wyroki Boże
Za pośrednictwem najwierniejszego                                    4 Moj. 12:7
Męża, Mojżesza, sługi Bożego.

Oni bogatsi nad innych byli –                               Łuk. 16:19; Rzym. 11: 9
Przy "stole" obfitym się zawsze raczyli...
Jak się na uczcie swej Waszti raczyła,
Gdy jeszcze żoną królewską była.

Lecz Waszti wezwanie zignorowała
I swą niewierność wielką pokazała.
Wszak stanowili z królem małżeństwo,
A zatem mu była winna posłuszeństwo,
Ona zaś biesiady swej nie opuściła
I na ucztę króla przybyć nie raczyła.

Gdy tego obrazu przyszło wypełnienie,
Nasz Pan podobne przeżył doświadczenie:

"Do swej własności przyszedł (czasu swego),                       Jan 1:11
Lecz nie przyjęli Go właśni Jego"...
Jak Waszti została kiedyś odrzucona
I swojej królewskiej chwały pozbawiona,
Podobnie odrzuceni też Żydzi zostali
I jako naród łaskę postradali...

W jednej z przypowieści naszego Pana
Rzecz ta dosadnie jest zilustrowana:

Słuchajcie innej już przypowieści                                      Mat. 21:33-46
(W niej też stosowna nauka się mieści –
Uważnie słuchać jej bym wam radził).
Pewien gospodarz winnicę zasadził;
Ogrodził ją płotem,
Wkopał w nią prasę, wieżę postawił,
Następnie winiarzom ją wydzierżawił.
To uczyniwszy, odjechał potem.
Gdy czas się nadarzył,
A przyszła pora już winobrania,
Posłał swe sługi do owych winiarzy,
Dla swych pożytków słusznego pobrania.

Ale winiarze niegodziwi byli,
Posłane sługi jego pojmali;
Zbili jednego, drugiego zabili,
A z nich trzeciego kamienowali.
Za czas niedługi,
Znów posłał do nich inne swe sługi,
I w większej liczbie niż czasu pierwszego,
Lecz oni podobnie im uczynili.
Na koniec posłał im syna swego,
Myśląc, że przed nim się będą wstydzili
I w większym szacunku będą go mieli.
Ale winiarze, gdy syna ujrzeli –
"Oto jest dziedzic" – do siebie mówili –
"Nuże, zabijmy dziedzica tego –
Wnet zagarniemy dziedzictwo jego".
Więc go chwycili –
Poza winnicę go wyrzucili
I tam zabili. (...)

Co byście myśleli?
Kiedy powróci pan owej winnicy,
Jak z winiarzami się wówczas policzy?
Odpowiedzieli: "Za wszystko odpłaci –
Winiarzy, jako złoczyńców wytraci;
Winnicy pozbawi,
A innym winiarzom ją wydzierżawi,
Którzy oddawać mu będą plony,
W czas ustalony".

Jezus powiedział: (Dobrze rzekliście)
Czy słów tych w Piśmie nie czytaliście:
"Ten kamień, który był odrzucony                                           Ps. 118:22
Przez budujących, stał się już onym
Kamieniem węgła. Pana to sprawa,
Co oczy nasze zdumieniem napawa?
Dlatego wam powiem (byście wiedzieli
I zrozumieli):
Królestwo Boże wam będzie zabrane,
A narodowi temu będzie dane,
Który jest godzien zaszczytu tego,
Gdyż będzie dawać owoce jego.
Kto padnie na kamień (tu wymieniony),                                lzaj.8:14,15
Rozbije się snadnie,
Ale na kogo ten kamień padnie,                                               Dan. 2:34
Będzie zmiażdżony! "

Faryzeusze i arcykapłani,
Kiedy podobieństw tych wysłuchali,
Aż nadto byli o tym przekonani
Że o nich mówił. Więc się starali
Pojmać Go wtedy, ale nie śmieli,
Bo za proroka Go wszyscy mieli.

Apostoł Paweł, "naczynie wybrane",                                 Rzym. 9:22-33
Naucza zgodnie z Chrystusem Panem:

"A jeśli Bóg (ów garncarz prawdziwy),
Chcąc gniew okazać swój (sprawiedliwy).
I swą potęgę objawić (ludzkości),
Znosił w ogromnej swej cierpliwości
Naczynia gniewu (hardością splamione),                           Dz.Ap. 7:51
Co na zagładę są przeznaczone,
A tak uczynił (ów Mistrz doskonały),
Aby objawić bogactwo swej chwały
W naczyniach miłosierdzia (zaplanowanych),
Ku chwale uprzednio przygotowanych,
A my naczyniami jesteśmy owymi,
(Tak bardzo przez Boga zaszczyconymi),
Które nie tylko On z żydowskiego
Narodu powołał, lecz i z pogańskiego...?
 

 

Taką też prawdę sam Pan ogłasza,
Przez usta proroka swego Ozeasza:

Nazwę "lud nie mój" – ludem moim (wreszcie)                     Oze. 2:23
I "nie miłowaną" – umiłowaną.
I stanie się: w miejscu, gdzie im powiedziano:
"Wy ludem moim (wcale) nie jesteście",                                 Oze. 1:10
Tam ich (odwrotnie do powyższego)
Zwać będą synami Boga żywego.

A prorok Izajasz (znany przez wielu)
Tak oto mówi o Izraelu:                                                           Izaj. 10:22,23

Choćby synów izraelskich liczba wielka była
Jak na brzegu morskim piasek (w czym tkwi wielka siła),
Pozostałość – reszta tylko, zostanie zbawiona
(Tak surowo próba będzie prowadzona).
Bo się stanie, że na ziemi Pan swe słowo (wieczne)
W krótkim czasie i bez zwłoki wypełni skutecznie.

A oto jak brzmi inna przepowiednia jego:                                 Izaj. 1:9

Gdyby nam Pan nie zostawił nasienia żadnego,
Jak Sodoma (mówmy szczerze) tak się stalibyśmy;
Podobni też do Gomory (martwej) bylibyśmy.

Cóż więc powiemy? (– to ważne pytanie!)
To, że nie zabiegający o prawość poganie
Osiągnęli sprawiedliwość (lecz szczególnej miary),
Usprawiedliwienie, które jest z wiary;
A Izrael usilnie do niej dążący –
Przez zakon sprawiedliwość osiągnąć pragnący,
Nie doszedł do celu upragnionego.
Pytanie: Dlaczego?
Bo zabiegając o prawość bez skazy
Sądził, że osiągnie ją nie wiary siłą,
Lecz z uczynków – jakby to możliwe było –
Potknęli się zatem o kamień obrazy,
Jak jest napisane dla pouczenia
(– Tekst z Izajasza tu cytowany
Jest w parafrazie i wierszem oddany –):

Oto kładę na Syjonie (niech kto chce docenia)                    Izaj. 28:16
Kamień obrażenia i skałę zgorszenia,
A kto z nim będzie przez wiarę spojony,
Ten nie zostanie nigdy zawstydzony!"

Naród żydowski (jesteśmy świadomi)
Od łaski szczególnej został odrzucony,
Gdy ukrzyżował Syna Bożego
W połowie "Tygodnia siedemdziesiątego".                      Dan. 9:24-27
Była to Pascha, rok trzydziestym trzeci –
W Piśmie ukazany czas Jezusa śmierci.
Rok dwudziesty dziewiąty, "tygodnia" początek,
Zbawienia główny rozpoczyna wątek,
Gdy za grzech ojca rodu ludzkiego                                         Jan 1: 29
Pan złożył ofiarę ze siebie samego.

Chrzest zapoczątkował Jego poświęcenie
Na woli Bożej do śmierci czynienie...                                Hebr. 10:5-9
Trzy i pół roku potrzeba było,
By poświęcenie to się ziściło
I próba narodu nawiedzonego
Przez Króla-Mesjasza im zesłanego.
Tak długo na Niego oczekiwali,
A kiedy przyszedł – nie rozpoznali...
Nie docenili... zignorowali...
Kłamliwie przed władzą obciążali winą.
Odpowiedzialność na siebie wzięli –
"Krew jego na nas i ród nasz!" – krzyczeli,
Aż się Jego śmierci stali przyczyną.
Jak winiarze uczynili z przypowieści owej,
Kiedyś powiedzianej im – Jezusowej...

Odtąd dla jednostek łaska jeszcze trwała
Aż do Korneliusza, rzymskiego setnika.
Po trzech i pół latach, jak z tego wynika
W trzydziestym szóstym łaska ta ustała.
 

 

Poganie dotąd ignorowani                                             Dz. Ap. 10:44-48
Łask Bożych się stali uczestnikami.
To zaś, że otrzymali Ducha Świętego
Wyraźnym dowodem było faktu tego!
W "siedemdziesiątego tygodnia" porze
Kres dla Żydów nastał owej łaski Bożej.

Nie tak, jak dotychczas już odtąd było;
To ich pierwszeństwo już się skończyło
Względem wyboru – niech każdy słucha –
Izraela, nie ciała, lecz według ducha!

Lecz Izraelici Panem wzgardzili,
Jako "budowniczy" Go odrzucili –
Ów Kamień węgielny, przepowiedziany,
Na klęskę – potknięcie przez Pana dany,
Lecz na Izraela, szczęście, Bożego,
Już nie cielesnego, ale duchowego...                              Rzym. 2:28,29

On to Mesjasza w Jezusie widzi
I chlubi się Nim, i się nie wstydzi
Przed ludźmi wyznać imienia Jego,
Albowiem jest Synem Boga samego.
Na Nim się w Kościół święty buduje,                               1 Piot. 2:3-10
Niczym na skale oparcie znajduje.                                   Mat. 16:15-18
Zna on moc Jego i opatrzność mnogą;
Wie, że go hadesu bramy nie przemogą!

Izrael cielesny zaś zbrodnią zbrukany
Na pastwę klęsk licznych został wydany.
Światynię, ich chlubę, w której czcili Boga,                        70 rok n.e.
Strawiła płomieni wojenna pożoga.
 
 
 

Ostatni, Bar Kochby bunt został zdławiony,                   lata 132-135
Gdy go otoczyły rzymskie legiony.
Cios wtedy Żydom śmiertelny zadały,
A Rzym ich rozproszył po świecie całym...

Tęsknić im od tej pozostało chwili,
Za wszystkim, co mieli i co utracili,
I smutnie przyznawać, że się to spełniło,
Co przez Mojżesza rzeczone było                               3 Moj. 26:14-39
I przez Jezusa miłującego –
Nad przyszłym losem ich płaczącego...                       Łuk.19:41-44

Sytuacja ich do tej stała się podobna,
W jakiej się znalazła i Waszti nadobna,
Którą król odrzucił dla jej wyniosłości,
Korony pozbawił i wszystkich godności...
 

Estera obrazem na kościół Chrystusa

 
Urocza Hadassa – Estera tą była,
Która oporną Waszti zastąpiła.
Lecz zanim się ona królową stała,
Konkurs piękności wygrać musiała.

Jak się przekłada ten obraz śliczny
Na czas dzisiejszy – wiek ewangeliczny?
W miarę gdy zborów Pańskich przybywało,
Wielu do "konkursu" wiernych się zgłaszało.
Były to "resztki", które pozostały,
Gdy cały naród został odrzucony.
Resztki te w Jezusa wiarę wyznawały –
Tego, który przez ogół został wzgardzony.
Stali się bliskimi uczniami Jego
I swemu Mistrzowi wciąż wierni byli.
Potem, po zesłaniu ducha świętego,
Tysiące przybyły tych, co uwierzyli,
Pod wpływem cudów i mów głoszonych                       Dz.Ap. 2:41; 4:4
Przez Apostołów duchem uzdolnionych.

Zaś w końcu "tygodnia" siedemdziesiątego,
Korneliusz i cała rodzina jego,
Duchem i wodą zostali ochrzczeni
I w poczet wyznawców wszyscy wliczeni.
A wiemy, że oni poganami byli,
Pierwszymi w historii, którzy przystąpili
Do zboru z Żydów utworzonego.

Usługa potężna Pawła świętego,
Która do pogan skierowana była,                                          Gal. 2:8,9
Wielu z nich uczni zborom przysporzyła.                             Dz.Ap. 9:15
Bo było to przecież "naczynie wybrane",                            Dz.Ap. 22:21
Szczególnie do pogan "dalekich" posłane.                  Efez. 2:13; 2:17
Wciąż nowi chętni wiarę wyznawali
I wiernych grono stale powiększali.
 

 

Gdy państwo żydowskie grzechami splamione,
Przez Rzymian doszczętnie zostało zniszczone,                   w 135 roku
Radosna Nowina czasu owego,
Zgodnie ze słowem zmartwychwstałego                           Mat. 28:18-20
Chrystusa Pana,
Na całym zaczęła być świecie kazana.
I chrzczono wyznawców z narodu każdego
W imię Ojca i Syna i ducha świętego;
Z nich ostatecznie być miała wybrana
Urocza małżonka Chrystusa Pana.

Oto jest jedna z Pańskich przypowieści;
W niej się stosowna nauka mieści:

"Królestwo Niebios (rzekł czasu tego)                             Mat. 22:2-14
Wielce jest podobne do króla pewnego
Który wesele sprawił swojemu
Synowi (miłemu).
Wysłał swe sługi, aby zwołali
Sproszonych na gody, lecz nie zdołali
Gości zgromadzić, bo choć ci słyszeli,
Co słudzy mówili, to przybyć nie chcieli.
Odmową taką nie zniechęcony,
Zapraszać na ucztę tę król nie przestał,
Lecz inne swe sługi znowu rozesłał,
Mówiąc: 'Powiedzcie znów zaproszonym:
Oto mą ucztę przygotowałem;
Woły i bydło tuczne kazałem
Pobić, i wszystko jest już gotowe –
Prosić się nie dajcie
I na wesele to przybywajcie!'
Lecz oni wszyscy zaproszenie owe
Zlekceważyli.
I poszli sobie, każdy gdzie woli,
Jeden do kupiectwa, inny do swej roli.
Lecz pozostali, sługi chwycili
I znieważywszy – pozabijali
(I tak wesele zignorowali...).

Król się rozgniewał na te wyczyny,
Więc postanowił rozprawić się z nimi;
Posłał swe wojska – te wytraciły
Owych morderców i gród ich spaliły.

Znów rzecze swoim sługom te słowa:
'Uczta weselna jest wprawdzie gotowa,
Lecz zapraszani aż do tej chwili,
Niegodni jej byli.
A przeto na drogi rozstajne iść macie,
A kogokolwiek na nich spotkacie,
Nie pomijajcie,
Lecz na wesele to zapraszajcie'.
Słudzy na drogi powychodzili
I sprowadzili
Złych oraz dobrych, których spotkali
I zapraszali.
A sala weselna (co pusta była)
Biesiadnikami się napełniła.
A kiedy król wszedł do sali owej,
Aby się przyjrzeć tym, którzy przybyli,
Ujrzał pewnego człowieka po chwili,
Co nie miał na sobie szaty godowej.
Więc rzekł do tego, co szaty nie miał:
'Oh, przyjacielu! – jak tu się dostałeś
Bez szaty weselnej (wszak wcześniej ją miałeś)?" –
A on oniemiał.
(Za okazanej łaski zbezczeszczenie)
Król sługom swym takie dał polecenie:
'(Niechże odpłata mu za to się stanie)
Nogi i ręce mu (bez litości)
Zwiążcie i wrzućcie w zewnętrzne ciemności!
Tam będzie płacz oraz zębów zgrzytanie'.
Albowiem wielu jest powołanych,
Lecz mało wybranych".

Za króla Kserksesa podobnie było:
Wiele się panien wówczas zgromadziło,
Lecz jedna Hadassa – Ester wspaniała,
Ten konkurs piękności, tak trudny, wygrała.

Powołanie, wielu pannom sposobność dało
Spojrzeć na siebie – na swoją urodę;
Z pewnością wszystkie były piękne – młode,
Każdej na urodzie wielce zależało.
Ta, co piękną Waszti zastąpić chciała –
Nie mniejszym się pięknem odznaczać musiała.

Król był wybredny – bez wątpliwości;
On sędzią w tym konkursie był ich piękności.
Wiele z tych niewiast przed królem stawało –
On je przyjmował, jak na króla przystało –
Lecz żadna z nich gustom jego nie sprostała,
Więc odejść do domu niewiast musiała.
Lecz gdy się przed nim Estera zjawiła,
Swym pięknem mu serce natychmiast podbiła! (...)

Lecz dla Jezusa Pana naszego,
Niczym są wdzięki ciała ludzkiego.
On pięknych też szuka (niech każdy słucha!),
Lecz nie według ciała ale według ducha!
Pan nasz gust posiada wyrafinowany,
Przy którym Aswerus niknie z tego znany,
Lecz Jego oczy wnętrze zgłębiają                                         1 Sam. 16:7
I co jest w sercu – to oceniają...
Stąd powołanie Jego dotyczy
Brzydkich i ładnych zewnątrz – bez różnicy...

Apostoł Paweł – pewniśmy tego,
Dobrze wykładał myśl Pana naszego:

"Przyjrzyjcie wezwaniu waszemu się bracia!                  1 Kor. 1:26-30
Niewielu tam mądrych jest z przyrodzenia,
Niewielu możnością się też odznacza,
Niewielu szlachetnych jest z urodzenia.

Bóg wybrał to, co jest u świata głupiego,
By mędrców zawstydzić;
Bóg wybrał to, co u świata jest mdłego,
By mocnych poniżyć.
Co rodu podłego jest i wielce wzgardzone,
To jest przez Boga wybrane – uczczone,
Owszem, i rzeczy, co nie są w cenie,
By rzeczy cenione szły na zniszczenie,
By każde ciało pokorne było
I wobec Boga się nie chełpiło.

Lecz z Niego jesteście (któż nie doceni?)
W Chrystusie Jezusie (ubogaceni).
Bo On wam stał się od Boga mądrością,
Niezasłużoną sprawiedliwością,
A potem z kolei też poświęceniem,
I na ostatek, oswobodzeniem,
Aby, jak pisze (Jeremiasz to mówi):
'W Panu się chlubił ten, kto się chlubi'".

Piękność wewnętrzna, bez porównania,
Bardziej jest cenna niż piękno ubrania;
Cnota wewnętrzna bardziej jest cenna,
Niż piękność oblicza dla oka przyjemna.
Rzecz tę weselny psalm konkluduje,
A Jan Kochanowski ją wierszem ujmuje:

"Perły i złoto, i drogie kamienie,                                               Ps. 45:14
Ubiór to zacnej panny i odzienie,
Ale przy twarzy gaśnie ubiór złoty,
A zaś urodę przeważają cnoty".

Lecz w duchu pięknych nie ma z urodzenia;
Trzeba się o to starać bez wątpienia.
Apostoł Paweł nauczał wciąż o tym,
Jak się wystrzegać wszelakiej brzydoty,
By z Pana brać przykład o każdej porze,
Co pięknym człowieka uczynić może.
On Synem jest Ojca umiłowanym –
On stał się wzorem dla nas świetlanym.

Oto są rady Pawła świętego,
Dla osiągnięcia piękna duchowego:

"To więc wam mówię (byście pamiętali!)                          Efez. 4:17-32
I w Panu zaklinam was (w serca szczerości),
Abyście przykładu z pogan nie brali,
Co żyją w umysłu swego próżności.
Umysłem w mroku są pogrążeni,
Od życia Bożego też oddaleni,
Na skutek tkwiącej w nich nieznajomości,
Na skutek serca zatwardziałości.

Oni stracili poczucie tego,
Co jest szlachetne (– jęli się złego!).
Oni w rozpuście się niskiej tarzają
I bez hamulców wciąż popełniają
Wszelkiego rodzaju grzechy nieczyste.

Lecz jest oczywiste,
Że wyście nie tak się nauczyli
Chrystusa (Jezusa, aż do tej chwili).
Już tyle o Nim usłyszeliście
I pouczeni też zostaliście
Zgodnie z tą prawdą (co stwierdzić muszę),
Która jest w Nim – to jest w Panu Jezusie,
Że trzeba z siebie zrzucić starego
Człowieka i dawny styl życia jego,
Którego do zguby doprowadzają
Zwodnicze żądze (które nim władają)
Oraz przyoblec człowieka nowego –                                      Efez. 6:15
(Powiedzieć możemy:) nowostworzonego                Nowe Stworzenie
Według (wzoru) Boga, w sprawiedliwości,
Oraz prawdziwej świątobliwości.

A przeto kłamstwo wstrętne złożywszy,
Li tylko prawdę mówcie wciąż wszyscy,
Gdy się zwracacie do bliźniego swego
(Bo to powinność jest z was każdego);
Bo jedni drugich (o czym już wiecie)
Członkami (jak w ciele) jesteście przecie!
Gniewać się możecie (bez wątpliwości),
Ale nie grzeszyć (brakiem miłości);
A jasne słońce niech nie zachodzi
Nad waszym gniewem (o to mi chodzi!).
Ani też diabłu miejsca nie dawajcie!
(W czujności trwajcie...)                                                     1 Piot. 4:8
Kto kradł, niech tego więcej nie czyni;
Niech raczej pracuje rękami swymi!
Uczciwie pracować przystoi takiemu,
By mógł udzielać potrzebującemu.
Nieprzyzwoita zaś żadna mowa
Z ust waszych (bracia) niech nie wychodzi,
Lecz tylko dobra, co może zbudować,
Gdy zajdzie potrzeba (o to mi chodzi!).
Błogosławieństwa niech raczej doznają
Ci, którzy słuchają.
A nie zasmucajcie bracia Bożego
Ducha świętego,
Którym jesteście (jak wiecie sami)
Na dzień wyzwolenia zapieczętowani.
A wszelka gorycz i zapalczywość,
Gniew, znieważanie i wszelka wrzaskliwość,
Niech będą usunięte wraz z wszelką złością
Spośród was, bracia (bo szkodzą z pewnością!).
Bądźcie dla siebie dobrotliwymi
I wielce dla drugich miłosiernymi,
Odpuszczając sobie (gdy zło zaistniało)
Tak, jak wam w Chrystusie Bóg odpuścił (niemało!)"

Ci, którzy rad Pisma Świętego słuchają,
Prawdziwej piękności wciąż nabywają.
A biorąc przykład z Pana swojego,
Upodabniają się stale do Niego.                                        Dz.Ap. 4:13

Estera musiała słynąć z urody
Skoro się wszystkim tak podobała,
Lecz inne też były ku temu powody –
Ona skromności cnotę posiadała.

Kiedy panienki wejść do króla miały,
Dodatkowo się jeszcze przyozdabiały
I brały ze sobą co tylko się dało,
Co by urodę ich podkreślało.
Ale Estera się od nich różniła;
Gdy w swej kolejności do króla wejść miała,
Nic dodatkowo ze sobą nie brała,
Lecz się w skromności zadowoliła
Tym, co otrzymała od pałacowego
Eunucha Hegaja, w kwestii tej biegłego.
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Izrael. Czy Żydzi są nadal narodem wybranym? (1)
"Tylko was poznałem [w sensie wybrania] ze wszystkich rodzajów ziemi". (Amos 3:2) Dla wielu powyższe oświadczenie Pisma ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Plagi egipskie - Dziewiąta i dziesiąta (6 z 6)
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball