TrzyBiada.pl
21
GRU
0
1753
Lubię to
Potop, zagłada Sodomy i Gomory, upadek starożytnego Babilonu są biblijnymi obrazami zniszczenia porządku starego świata. Ma to związek z Planem Bożym przewidującym przywrócenie człowiekowi utraconego królestwa. To wszystko, co Szatan zbudował od wejścia grzechu na świat, czyli wszystkie systemy utrwalające jego panowanie, niesprawiedliwe i despotyczne, musi być z ziemi usunięte. Dokonuje tego Jezus Chrystus podczas swojej drugiej niewidzialnej obecności – paruzji. Paruzja naszego Pana, przez sto lat postrzegana tylko przez ludzi wiary, doprowadziła już do krytycznej fazy – epifanii paruzji (1980/81). Od tego momentu wypadki nabrały gwałtownego przyśpieszenia. Główną przeszkodą do ustanowienia Królestwa Bożego jest system, który od kilkunastu stuleci fałszywe naśladuje oraz uzurpuje sobie władzę Chrystusa i prawdziwego Kościoła. Tym systemem jest "człowiek grzechu", "Antychryst", czyli Kościół Rzymsko-katolicki. W myśl zapowiedzi apostoła Pawła, Antychryst miał być "zabijany" stopniowo przez światło obecności Chrystusa, ale ostatecznie unicestwiony w epifanii Jego paruzji (2 Tes. 2:8). Upaść mają też wszystkie inne kościoły uwikłane we współpracę z rządami tego świata i stanowiące razem Babilon mistyczny.

Na siedem lat przed Epifanią, wydana została książka "Chronologia Biblijna" zawierająca prorocze zapowiedzi upadku Chrześcijaństwa w latach 1980/81-1984. Wydarzenia potwierdziły, że prorocze światło pochodziło od Boga, ponieważ w tych latach faktycznie wydarzyło się coś, co wytrąciło świat z równowagi. Rozpadł się sojusz ateistycznej komunistycznej władzy i Kościoła Rzymsko-katolickiego, a tym samym nie powiodła się ostatnia próba ratowania świata przed anarchią. Niewielu przyjęło z wiarą Boski punkt widzenia na upadek tej władzy, ukazany jako zdruzgotanie nóg posągu ze snu Nabuchodonozora. W roku 1984, gdy formalne zaczęła się nowa era rządów "Cyrusa", Chrystusa, nie było to jeszcze wyraźne. Siłą bezwładu wypadki szły jakiś czas swoim torem, tak jak wysadzona w powietrze budowla przez mgnienie zdaje się być nienaruszona. Teraz jednak widać wyraźnie szybkie słabnięcie wszelkich władz, rozprzęganie się porządku społecznego oraz wzmaganie wichru anarchii.

Nasz Pan, zapowiadając czas ucisku wielkiego, zilustrował go zagładą Sodomy i Gomory. Ważnym elementem tego obrazu jest Abraham, który wstawszy rano, ujrzał nad zniszczonymi miastami słup gęstego dymu. Epizod ten jest wskazówką na czas zmartwychwstania Świętych Starego Testamentu. Abraham jest ich reprezentantem. W końcowej fazie ucisku wielkiego mają ci święci obudzić się ze snu śmierci w tzw. "lepszym zmartwychwstaniu" (Żyd. 11:35). "Pierwsze zmartwychwstanie" do życia duchowego w niebie dotyczy wyłącznie "nasienia Abrahama", czyli Kościoła Chrystusa (Obj. 20:5). Po wyborze i uwielbieniu tej klasy nastaje era zmartwychstania ludzkości. Święci Starożytności będą pierwsi. Ich zmartwychwstanie nazwane jest lepszym, ponieważ w nagrodę za swą wierność od razu otrzymają życie w doskonałym wymiarze. Cała ludzkość znajdująca się pod wyrokiem śmierci, a więc zarówno ta jej część, która przeżyje anarchię, jak i ta, która zostanie wzbudzona, również otrzyma życie wieczne i podobną doskonałość, lecz musi wpierw udowodnić, że na to zasługuje. Przeznaczony jest na to cały tysiącletni okres Restytucji.

Powstanie tych świętych przepowiedział nasz Pan, mówiąc: "Ujrzycie Abrahama, Izaaka, Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym (...) I przyjdą drudzy od wschodu i od zachodu, i od północy, i od południa, a zasiądą za stołem w królestwie Bożym" (Łuk. 13:28,29).

Święci Starego Testamentu będą w Izraelu gospodarzami przy symbolicznym stole Nowego Przymierza (Jer. 31:31; Żyd. 8:8-12). Kim będą uczestnicy tego stołu? Słowa naszego Pana sugerują, że będą to ochotnicy, zachęceni "pokarmem stołu" Nowego Przymierza – obietnicą wiecznego życia na ziemi. Najbliżej z pewnością będą sami Żydzi. Cudownie ocaleni od hord Goga i Magoga zrozumieją, że ratunek zawdzięczają Synowi Bożemu, którego ich przodkowie "przebili" (Zach. 12:10). Przy stole tym z pewnością znajdą się wszyscy szczerze wierzący w Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela, którzy jednak nie poświęcili się Bogu, lub nie zakwalifikowali się do Kościoła Pierworodnych. Blisko, niejako na miejscu, będą narody arabskie, również naturalne dzieci Abrahama, lecz z innej jego żony, Hagar.

Wśród Arabów, zbliżą się stopniowo do stołu Nowego Przymierza nieszczęśni Palestyńczy, którzy wciąż z maniakalnym uporem usiłują wykorzenić z Ziemi Świętej jej prawowitego właściciela – potomków Abrahama z żony Sary. Niedawno amerykański dyplomata nazwał ich "wymyślonym narodem". I takim są istotnie, bo przecież niewiele ponad sto lat temu przybyli do Ziemi Świętej z krajów arabskich jako siła robocza w organizującym się państwie żydowskim. Podjudzani przez fałszywe ambicje i uroszczenia toczą desperacką walkę, która kosztowała wiele isnień ludzkich, zarówno Arabów, jak i Izraelitów. Stworzyło to problem również dla całego świata, który niczym ciężki głaz próbują przywódcy usunąć z drogi (Zach. 12:2,3). Gdy cały świat poniesie konsekwencje swego wrogiego i pełnego hipokryzji stanowiska wobec Izraela, przegrani będą również Arabowie zwani Palestyńczykami.

Tak się jednak dobrze składa, że już wkrótce zarówno Abraham, jak i jego naturalne potomstwo ujrzą się wzajemnie. Dopiero wtedy problem konfliktu izraelsko-palestyńskiego przestanie być "ciężkim głazem". Ten sławny Patriarcha, "dziedzic świata" (Rzym. 4:13) natychmiast rozwiąże problemy swoich dzieci, dwóch dostojnych starożytnych narodów, Izraelczyków i Arabów. Przypomni potomstwu z Hagar, że Ziemię Świętą, Kanaan, przeznaczył Pan Bóg wyłącznie dla Izaaka. Ręszta jego potomstwa została jeszcze "za żywota Izaaka wyprawiona na wschód" (1 Moj. 25:6). Należy tu podkreślić, jak bardzo Pan Bóg zadbał i o te dzieci Abrahama. Wysłane na wschód przez swego ojca zaludniły bezkresne obszary bajeczne bogate w zasoby ropy naftowej.

Kamień, który uderzył w stopy posągu i skruszył go, stał się wielką górą i napełnił całą ziemię (Dan. 2:25). Oznacza to, że Królestwo Chrystusa, ze stolicą świata w Jeruzalemie (Jer. 3:17), od Ziemi Świętej poczynając, dotrze stopniowo do każdego zakątka naszego globu. Ono o nikim nie zapomni i każde dziecko praojca Adama przyprowadzi do stołu Nowego Przymierza, aby mogło skorzystać z jego błogosławieństw.

Liczbowanie biblijne – część IV
 
 
PROROCTWA
 

Przykład 41

"Wtedy Babilon, ozdoba królestw, piękno dumy Chaldejczyków, stanie się jak Sodoma i Gomora, gdy je Bóg wywrócił" (Izaj. 13:19; Jer. 50:40).
 
 

 

Przykład 42
 


 
 
 
 
Grzech był przyczyną zniszczenia Sodomy i Gomory (1 Moj. 18:20), zatem ilość lat ukazaną w liczbie "6111" należy liczyć od pierwszego grzechu (jesień 4127 roku p.n.e.) do ostatecznego zniszczenia, jakiemu ulegnie stary świat w wielkim ucisku (1984).
 
 
4127  +  1984  =  6111

 
Przykład 43
 
 

 
 
Przykład 44
 
 
 
 
 
 
Przykład 45

Przez potop oraz zniszczenie Sodomy i Gomory, nasz Pan zilustrował "wielki ucisk", jakim zakończy się ten wiek zły. W sprawozdaniu 1 Księgi Mojżeszowej z obu tych wydarzeń możemy dopatrzyć się początku Królestwa Bożego, które nastąpi po zakończeniu się "teraźniejszego wieku złego". Polecenie Boże dane Noemu, aby wyszedł z korabia z całą rodziną i zwierzętami wskazuje na Chrystusa i moc, która rozmnoży i ustanowi nowe społeczeństwo. (Patrz komentarz do 1 Moj. 6:19; 7:7).

Gdy Sodoma i Gomora zostały zniszczone, Abraham, który wstał rano, ujrzał dymiące jeszcze zgliszcza. Jest to ilustracja na powstanie z grobu Abrahama zaraz po wielkim ucisku. Od powstania Starożytnych Świętych w poranku zmartwychwstania rozpocznie się ziemska faza restytucji.
 
Opisy obu tych ilustracji dostarczają w swych wartościach liczbowych cennych informacji odnośnie czasu tego bardzo ważnego wydarzenia oraz potwierdzają ostatnio zauważone zarysy chronologii dotyczące przyszłości.
 


 
 
Przykład 46
 


 
 
Przykład 47
 


 
 
Przykład 48
 


 
Przykład 49
 


 
 
Liczba "3595" określa ilość lat, od roku 1615 p.n.e., gdy miała miejsce ostatnia plaga egipska i "przejście" pierworodnych przez próbę życia i śmierci (2 Moj. 12:29), do Dnia pomsty Pańskiej (rok 1980 n.e.).
 
 
1615  +  1980  =  3595

 
Przykład 50
 
Oto dalsze określenia "Dnia Pańskiego" (Joel 2:2), złączone ze słowem "Parousia" (Tom IV, str. 31; Jak. 5:1-8; Amos 5:20):
 


 
 
Przykład 51

"Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemności, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej" (1 Tes. 5:4).

Oto znamienne oświadczenie apostoła Pawła (1 Tes. 5:2) według rękopisu "A" (aleksandryjskiego):
 


 
 
Przykład 52
 
"Oto przychodzę [gr. erchomai] jak złodziej"; "oto przychodzę [grec. erchomai] wkrótce"; "zaiste przyjdę [grec. erchomai] wkrótce" (Obj. 16:15; 22:7, 12, 20; Tom II str. 21-23, 179-181).
 

 
 
Przykład 53

"Albowiem, ilekroć ten chleb jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie" (1 Kor. 11:26).

Pisząc te słowa apostoł Paweł miał z pewnością na myśli Epifaneię i Apokalupsis, objawiające Pańską obecność w wielkim ucisku. Ucisk ten będzie ową zapowiedzianą przez Pana "nocą, kiedy nikt nie będzie mógł działać" (Tom III, str. 252).

Oto słowa naszego Pana, na podstawie których apostoł Paweł wypowiedział cytowane wyżej zdanie (wersety 24, 25; poprawny tekst grecki), oraz Jego słowa przytoczone z Ewangelii według św. Jana 9:4:
 


 
 
Przykład 54

Powyższe przykłady pozwalają zauważyć, że objawienie Pańskiej obecności (1980,25) będzie miało miejsce po 1948 latach od słów naszego Pana wypowiedzianych na wiosnę 33 roku (32,25).
 


 
 
Przykład 55
 


 
 
W liczbie "3896" nie będzie nam trudno znaleźć okres oczekiwania na objawienie, apokalipsę Pańskiej obecności. Okres ten, trwający od wiosny 33 roku (32,25) do wiosny 1981 roku (1980,25), wynosi 1948 lat i ukazany jest w skali 2:1:
 
 
3896  :  2  =  1948
 
 
Czas wyboru Kościoła mieści się w uzyskanej liczbie dwukrotnie. Jest to jakby powtórzenie proroczej zapowiedzi, potęgujące pewność wypełnienia – podobnie jak w słowach Pana: "Zaprawdę, zaprawdę" (grec. Amen, Amen).
 
 
Przykład 56

 
"Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata [aionos]" (Mat. 28:18-20).

"Który wydał samego siebie za grzechy nasze, aby nas wyzwolić z teraźniejszego wieku [aionos] złego..." (Gal. 1:4).

Pielgrzymujący na ziemi Kościół miał być przedmiotem szczególnej opieki Pańskiej. Pan miał towarzyszyć Kościołowi swoją wspierającą mocą aż do zakończenia się "teraźniejszego wieku złego", którego koniec pokazany został przez czasy Noego i Lota (Łuk. 17:26-29).
 


 
 
Przykład 57

"Potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem" (1 Tes. 4:17).
 


 
 
Przykład 58
 
 
"Przyjdzie pan sługi owego"
Mat. 24:50-51
 
 
"Chociaż nie jest on obłudnikiem, lecz prawdziwym sługą, to z powodu swojej niewierności i nadużyć będzie miał swoją część razem z obłudnikami w zamieszaniu i ucisku przychodzącym na Babilon. 'Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów'". (Tom II, str. 181)

Czas objawienia Pańskiej obecności w wielkim ucisku, jest przepowiedzianym Armagedonem (Obj. 16:16). (Tom IV, str. III)
 


 
 
Przykład 59

"A wam, uciskanym, dać odpocznienie wespół z nami podczas objawienia się [apokalupsei] Pana Jezusa z nieba z aniołami mocy Jego, w ogniu płomienistym, gdy będzie wymierzał karę!" (2 Tes. 1:7, 8).

"A wtedy zostanie objawiony [apokaluftesetai] ów niegodziwiec, którego Pan Jezus zabije duchem ust swoich i zniweczy blaskiem [epifaneia] przyjścia [parousias] swego" (2 Tes. 2:8).

Z przytoczonych wyżej wersetów wynika, że "wielki ucisk" będzie epifanią i apokalupsis Pańskiej paruzji.

Będzie to ucisk "jakiego nie było od początku świata" (Mat. 24:21) "odkąd istnieją narody" (Dan. 12:1).

Ze słów tych można wywnioskować, że takiego ucisku jaki będzie nie było od stworzenia człowieka.

Do obliczenia użyjemy słowa z proroctwa Daniela 12:1 w takim zakresie, w jakim zacytował je nasz Pan.
 


 
 
Przykład 60
 
 
 
 
 








 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
TRZY WIZYTACJE KRÓLA
Pierwsze wydanie drugiego tomu Wykładów Pisma Świętego pt. "Nadszedł czas" ukazało się w 1889 roku. ...dalej
Izrael. Od Abrahama do Chrystusa (3)
W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu patriarchy Abrahama do ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Dzień Sądu
W kwestii dzieła sądu w przyszłym wieku wielu ludzi posiada bardzo pomieszane pojęcia. Popularny pogląd ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball