„Każde królestwo, rozdarte wewnętrznie, pustoszeje, a skłócone domy upadają. Jeśli więc szatan sam w sobie jest rozdarty, jak się ostanie jego królestwo…?” (Łuk. 11:17,18). Powyższe słowa są tylko częścią nauki naszego Pana, którą wyprowadził w odpowiedzi na absurdalny zarzut faryzeuszów, że wygania demony mocą „Belzebuba, księcia diabelskiego”. Jak wielka nienawiść musiała wkraść się w ich serca, że posłużyli się tak nikczemnym argumentem, któremu nie tylko brakowało logiki, ale też który – czego nie zauważyli – uderzał wprost w nich samych? Tym zadufanym w sobie przywódcom narodu, nienawiść przesłoniła również jasność myślenia, tak że zaczęli zaprzeczać temu, czego sami nauczali, gwałcić sumienia, które Boski Zakon im regulował. To jeden z nich – Nikodem, kiedy przyszedł do Jezusa na nocną rozmowę, przyniósł aprobatę nauczonych w Piśmie dla Jego czynów: „Mistrzu! Wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel; nikt bowiem takich cudów czynić by nie mógł, jakie Ty czynisz, jeśliby Bóg z nim nie był” (Jana 3:2). W dalszej dyskusji, nasz Pan przywołał dodatkowo przykład ich własnych egzorcystów, których działalność była powszechnie akceptowana jako pochodząca od Boga. Tak więc kolejna próba zdyskredytowania naszego Pana nie powiodła się; faryzeusze zostali ponownie pokonani w dyskusji i odprawieni z zarzutem, że zgrzeszyli przeciwko duchowi świętemu. Czy z całej tej ...czytaj dalej

"NIE BÓJCIE SIĘ, BO OTO ZWIASTUJĘ WAM WIELKĄ RADOŚĆ…"   Łuk. 2:10,11   WIZJA ELIASZA   Prorok Eliasz, kierowany instrukcjami anioła Pańskiego, udał się w czterdziestodniową podróż do Bożej góry Horeb. Na tej górze Pan Bóg uczynił go obserwatorem trzech, kolejno po sobie następujących niszczycielskich żywiołów, a zaraz po nich kojącej ciszy. Gdy Eliasz stanął w rozpadlinie skalnej ujrzał, "a oto Pan [Bóg Jahwe] przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały [szła] przed Panem; ale Pan nie był w wichurze. A po wichurze – trzęsienie ziemi: Pan nie był w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu – szmer łagodnego powiewu" (1 Król. 19:11,12). W artykule pt. "Nadchodząca burza i jej chwalebny wynik" z czerwca 1915 roku (R-5695) brat Russell pisał: "Widok z rozpadliny skalnej. Gdy oczy naszego zrozumienia zostały otwarte, staraliśmy się, na ile to możliwe, przedstawić zarówno Kościołowi jak i światu Boski Plan Wieków – zdumiewający i piękny, przewyższający wszystko co ludzkie! Badacze Pisma Świętego na całym świecie odczytują Biblię i znaki czasów w nowym świetle: nadszedł bowiem Boski czas na uchylenie zasłony niewiedzy i ciemności, którą Szatan z Jego dozwolenia przez tak długi czas zasłaniał nasze oczy. Według naszego zrozumienia obecna wojna została wyobrażona w Biblii ...czytaj dalej

"NIE BÓJCIE SIĘ, BO OTO ZWIASTUJĘ WAM WIELKĄ RADOŚĆ…"    Łuk. 2:10,11   Największy mędrzec starożytności, Salomon, napisał następujące słowa: "Występny ucieka, chociaż nikt go nie goni, lecz sprawiedliwy jest nieustraszony jak młody lew" (Przyp. Sal. 28:1). Jest to prawda, której uczy całe Pismo Święte. Od wejścia grzechu na świat, wszyscy ludzie, jedni bardziej, drudzy mniej, zaczęli zbaczać z drogi sprawiedliwości na manowce samolubstwa i wszelkiego występku. Ten nieszczęsny stan przedstawia prorok następująco: "Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas zboczył na swą drogę" (Izaj. 53:6). Owce, które straciły z oczu pasterza i nie słyszą jego głosu zaczynają bać się wszystkiego, z byle powodu wpadają w popłoch i panikę.     Spośród symbolicznego stada owiec rozproszonego przez grzech, tylko ci ludzie, którzy trzymali się na ile mogli prawej drogi i pilnie nasłuchiwali głosu Pasterza, nabywali lwiej odwagi. W imię sprawiedliwości szli bez bojaźni na rzymskie areny, gdzie ich rozdzierały dzikie zwierzęta, nie dali się też zastraszyć szatańskim okrucieństwem tzw. "Świętej Inkwizycji" i widmem stosu. Naśladowali w tym swojego wielkiego Przewodnika, który ze spokojem i bez bojaźni poddał się swoim prześladowcom "jak baranek na rzeź prowadzony i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust" (Izaj. 53:7). Sam Pan Bóg jest Najwyższym Pasterzem niezliczonych istot ...czytaj dalej

  „Ludzie będą drętwieć ze strachu w oczekiwaniu tego, co przyjdzie na cały świat” (Łuk. 21:26).   Cały kapitalistyczny świat nie posiadał się z radości, kiedy wydarzenia z lat 80. i 90. ubiegłego wieku przyniosły upadek komunizmu. Zaczęło się od Polski, gdzie w wyniku podpisania Porozumień sierpniowych w roku 1980, a następnie obrad Okrągłego Stołu i pierwszych wolnych wyborów (1989), komunistyczni przywódcy w pokojowy sposób oddali władzę społeczeństwu. Później był upadek Muru berlińskiego, rozwiązanie Układu Warszawskiego i RWPG, aż w końcu, w roku 1991 upadł sam Związek Radziecki. Świat pracy stracił swojego orędownika a kraje III Świata stróża, który chronił ich przed zakusami bezwzględnych koncernów patrzących łakomie na ich bogactwa naturalne. Ubył bezwzględny wojownik, który przez 70 lat wszelkimi dostępnymi metodami realizował idee społecznej rewolucji. Kapitaliści, którzy w obalenie komunizmu zainwestowali niemałe środki, mogli się cieszyć, że nadchodzi czas, kiedy ponownie, bez ograniczeń będą mogli eksploatować ludzi pracy. Robotnicy zza „Żelaznej kurtyny”, którzy przyczynili się do upadku komunizmu, wspierali transformację ustrojową z nadzieją, że nowa władza zapewni im materialny dostatek, porównywalny do tego na Zachodzie. Upadek komunizmu niezwykle ucieszył też kościoły chrześcijańskie, które przez te wszystkie lata musiały przeciwstawiać się ateizacji świata. Dotyczy to szczególnie Kościoła Rzymsko-katolickiego, którego przywódca – papież Jan Paweł II, ...czytaj dalej

Z witryny "The Jerusalem Post" ( https://www.jpost.com/opinion/article-843744)     Bóg zmienia "a.m." [przed południem] na "p.m." [po południu], terroryści nie mogą wytłumaczyć boskiej interwencji — opinia —     Nie przewidzieli [oni] jednak Boskiej interwencji, która miała dowieść, że Bóg Gedeona jest nadal tym samym Bogiem, który nadal interweniuje dla naszego dobra!   Słowa w nagłówku nie są moje, ale Amjada Tahy, dziennikarza i stratega politycznego ze ZEA [Zjednoczonych Emiratów Arabskich], który komentował nieudany plan terrorystyczny mający na celu spowodowanie masowych ofiar w pięciu izraelskich autobusach w czwartek 20 lutego – w Bat Jam i Holon na południe od Tel Awiwu – po tym, jak najwyraźniej ustawiono timery, aby zdetonować je o 9 lub 10 wieczorem zamiast 12 godzin później rano. Bomby eksplodowały i zniszczyły trzy puste autobusy, a w pozostałych dwóch zostały znalezione i rozbrojone.   „Kiedy Bóg postanawia cię chronić, nagina sam czas, zmieniając a.m. na p.m." – napisał Taha na X/Twitter. "Czy to była boska interwencja, czy po prostu oślepienie ich? Palestyńscy terroryści islamscy z Zachodniego Brzegu podłożyli bombę na p.m. zamiast a.m., atak mający na celu wymordowanie izraelskich kobiet i dzieci w porannym szczycie, tylko po to, by zdetonować ją na pustym parkingu. Błąd czy cud?”   Ta obserwacja jest zdumiewająca, ale nie tak bardzo jak wtedy, gdy w ...czytaj dalej

Artykuł tłumaczony z Bible Student Archives https://www.biblestudentarchives.com/documents/IsraelTract.pdf     "I będę błogosławił tym, którzy tobie będą błogosławić; a tych, którzy przeklinają ciebie, będę przeklinać. W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi". 1 Mojżeszowa 12:3     "Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg. Przemawiajcie do serca Jeruzalemu, ogłaszajcie mu, że dopełnił się jego postanowiony czas, że jest odpuszczona jego nieprawość, bo otrzymał z ręki Pana w dwójnasób za wszystkie swoje grzechy". Izajasza 40:1,2 "Odwrócę niewolę mojego ludu, Izraela; odbudują miasta spustoszone i zamieszkają w nich; zasadzą też winnice i będą pić z nich wino; założą też sady i będą jedli ich owoce. Zasadzę ich w ich ziemi; i nigdy nie zostaną wykorzenieni ze swojej ziemi, którą im dałem, mówi Pan, twój Bóg". Amos 9:14, 15     POWIERZCHNIA IZRAELA = 21 596 km2 POWIERZCHNIA KRAJÓW ARABSKICH = 14 881 138 km2     Izrael (na mapie w kolorze niebieskim) jest demokratycznym krajem otoczonym przez 21 wrogich państw arabskich o powierzchni 640 razy większej i z populacją 60 razy większą. Co więcej, narody te posiadają CAŁE ZASOBY [do niedawna – przyp.] ropy naftowej na Bliskim Wschodzie.     Jak może Izrael, który zajmuje tylko 0,15% ziem zwanych arabskimi, być odpowiedzialny za niezadowolenie 21 krajów arabskich?     W przeciwieństwie do Koranu, który nakazuje muzułmanom zmusić całą planetę do podporządkowania się Islamowi, Żydowska Tora obiecuje Izraelczykom skromny i uzasadniony ...czytaj dalej

„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który siebie samego złożył jako OKUP za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie” (1 Tymot. 2:5,6). Weszliśmy w czas wielkanocny, więc nasze myśli w sposób szczególny skupiają się nad dziełem naszego Pana – Jezusa Chrystusa. To Jemu świat zawdzięcza, że ma zagwarantowany udział w powszechnym zmartwychwstaniu i procesie restytucji, która przywróci ludzkości doskonałość utraconą w Raju. Wierzący Wieku Ewangelii zawdzięczają Chrystusowi jeszcze więcej. Jest ich Orędownikiem na wąskiej drodze poświęcenia, na której zdarza się im popełniać błędy, a nawet grzechy. Dopuszczać się czynów samowolnych, które każdy, kto związał się z Panem Bogiem przymierzem ofiary obiecał ze swego życia wyrzucić. Boża sprawiedliwość tego wszystkiego nie toleruje - piętnuje je i karze, a najdotkliwszą z kar jest usunięcie z rodziny Bożej. Odebranie synostwa Bożego, którego dostąpiliśmy dzięki spłodzeniu z ducha świętego, to nic innego jak pogrążenie się w mroku beznadziei - drugiej śmierci; w przeciwieństwie do niebiańskiej chwały tych dzieci Bożych, które pozostaną wierne zawartemu przymierzu aż do śmierci. Pozostać wiernym Bogu aż do śmierci, nie jest sprawą łatwą. Wydaje się wręcz bardzo trudną jeśli zważymy, że „mamy ten skarb w naczyniach glinianych” (2 Kor. 4:7). Skarbem jest Nowe ...czytaj dalej

„Kiedy Pan miał unieść Eliasza wśród wichru do nieba, Eliasz wyruszył z Elizeuszem z Gilgal”. 2 Królewska 2:1     Wyjście Eliasza z Elizeuszem z Gilgal wyobraża to samo, co drugie wyjście wszystkich dziewic na spotkanie Oblubieńca. Wszystkie dziewice z przypowieści, mądre i głupie, zostały obudzone ze snu na punkcie czasu okrzykiem o północy. Wyszły na to spotkanie z pełnym przekonaniem, że tym razem nie doznają zawodu. To drugie wyjście zostało zilustrowane również przez wspólną podróż Eliasza i Elizeusza z Gilgal do Jordanu.       Treść zapisana w Objawieniu pod siódmą pieczęcią sugerowała fakt, że Pan objawi Kościołowi datę końca jego drogi. Wskazuje na to wizja dziesiątego rozdziału księgi Objawienia (10:5-7). Ukazany w niej chwalebny Anioł, nasz Pan, nie tylko podaje termin brzmienia siódmej trąby i rozpoczęcia walki Armageddonu, ale również zaświadcza ten termin uroczystą przysięgą. Chodzi tu o datę uwielbienia Malutkiego Stadka i początek Ucisku Wielkiego.   Gdzie to wszystko miało się wypełnić?   Wspomniana wizja wiele mówi, w jakim czasie i w jakiej części świata Boska opatrzność ukształtowała warunki polityczne końca Wieku Ewangelii. Anioł we wspomnianej wizji, z otwartą książeczką w ręku, stanął na morzu i na ziemi. Wszyscy, którzy pojmują symbolikę Biblii rozumieją, że ziemia przedstawia konserwatywną, religijną społeczność świata, natomiast morze – masy burzliwe, rewolucyjne, bezwyznaniowe. Tacy powinni też ...czytaj dalej

PRZYPOWIEŚĆ O DZIESIĘCIU PANNACH Mat. 25:1-13   Wypełnienie wstępne     W pierwszej połowie 19. wieku, blisko przełomu szóstego i siódmego tysiąclecia historii ludzkości, miało miejsce w protestantyzmie ożywienie religijne nazwane przebudzeniem adwentowym lub ruchem drugiego adwentu, gdyż jego istotą była wiara w rychłe powtórne przyjście Jezusa Chrystusa. Ruch ten rozwinął się głównie w Stanach Zjednoczonych, gdzie niejaki William Miller ogłosił publicznie swoje przekonanie (które, jak twierdził, uzyskał na podstawie Biblii), że w roku 1843 przyjdzie na ziemię Jezus Chrystus i zacznie się sąd ostateczny. Datę nieco przesunięto, na rok 1844, a wtedy sam lider ruchu oraz wszyscy jego zwolennicy wyszli na spotkanie wydarzeń pełni nadziei, że zostaną zabrani do nieba. Oczekiwania kompletnie zawiodły. Ruch poszedł w rozsypkę. Przy Bogu i przy Biblii pozostał sam przywódca i nieliczne szczere serca. W myśl Pisma Świętego ta malutka garstka wiernych stanowiła klasę oczyszczonej świątnicy (Dan. 8:14).   Powyższy ruch drugiego adwentu nie mógł skończyć inaczej, choćby z tego względu, że nie był oparty na biblijnym zrozumieniu celu, sposobu i czasu drugiego przyjścia Chrystusa.   Krótko po zawodzie millerowskim, z łaski Pana, wszystkie te trzy zagadnienia zrozumiał Charles Taze Russell. Wykazał jasno, że celem powrotu Pana jest najpierw zabranie z ziemi Kościoła, a następnie restytucja ludzkości (nie jej spalenie); że Chrystus nie ...czytaj dalej

Kłamstwa arabskie   Państwo Palestyńskie. Idea takiego państwa zrodziła się z mało nagłaśnianej doktryny, że „kiedy ziemia zostanie raz podbita przez islam, należy już na zawsze do islamu”. Świat arabski uważa zatem, że skoro islam zawładnął Ziemią Świętą już w VII wieku i panował (z małymi przerwami w erze krucjat) aż do początku XX wieku, to Żydzi powracający do niej są intruzami. Duchowni islamscy sfabrykowali kłamstwo, które głosiło, że to oni są dziedzicami obietnic danych Abrahamowi. Wprawdzie uznali oni Abrahama i starotestamentowych proroków, ale spreparowali kolejne kłamstwo, że Abraham złożył na ofiarę na górze Moria nie Izaaka lecz Izmaela. To Abraham wraz z Izmaelem, według tych baśni, odbudowali świątynię w Mekce – późniejszej stolicy muzułmanów. Pełnoprawni właściciele Ziemi Świętej pojawili się w końcu XIX wieku, a historycy są zgodni, że „Żydzi, w mniejszej lub większej liczbie, nieprzerwanie zamieszkiwali ten obszar przez ostatnie trzy tysiąclecia”. Tymczasem to Arabowie twierdzą, że mają historyczne związki i pełne prawo do tej ziemi, chociaż żadne wiarygodne badania naukowe tego nie potwierdzają. Palestyna pod panowaniem Arabów była zacofanym gospodarczo krajem koczowników, z ziemią nienawodnioną i jałową, bez żadnych nadziei na godne życie jej nielicznych mieszkańców. U schyłku XIX wieku było ich około 700 000, w tym 50 000 ...czytaj dalej

  „Oto uczynię Jerozolimę kielichem odurzenia dla wszystkich okolicznych narodów, gdy nastanie oblężenie przeciwko Judzie i przeciwko Jerozolimie” ( Zach. 12:2; UBG). Na naszych oczach, w Ziemi Świętej, zaczynają się wypełniać zdumiewające proroctwa, które czekały w Piśmie Świętym na swój czas przez kilkadziesiąt stuleci. Proroctwa o ostatnim ucisku Narodu Wybranego, czyli Izraela. Jego następstwa będą miały olbrzymie znaczenie dla postępu Boskiego Planu Wieków: - Pan Bóg pokona wszystkie siły starego porządku świata, które w swoim antysemityzmie „podążą na góry izraelskie”(Ezech.39:2), aby zniszczyć zalążek Królestwa Bożego na ziemi. Od momentu jak skończyły się czasy niełaski dla Żydów, jak przestali być karani za odrzucenie Jezusa Chrystusa i zaczęła się ich narodowa restytucja, stali się obiektem nieustannych ataków Szatana. To była jego reakcja na nauczanie Słowa Bożego, że Królestwo Boże stanie na gruzach jego królestwa. – Ostatni ucisk Izraela i cudowny ratunek jaki otrzymają od ich niewidzialnego Orędownika – Jezusa Chrystusa, przełoży się na ich wielkie błogosławieństwa. Nadprzyrodzone zjawiska, jakie zapewne będą towarzyszyć ich narodowemu ocaleniu, otworzą im duchowy wzrok i „poznają Tego, którego przebili” (Zach.12:10). Narodowa skrucha i żal z powodu ukrzyżowania Jezusa z Nazaretu, stanie się owym „ożywczym tchnieniem” (Ezech. 37:9), które przywróci do duchowego życia i społeczności z Bogiem martwy jak dotąd, Izrael. – Klęska ...czytaj dalej

WALKA  DAWIDA  Z  GOLIATEM   Jednym ze znaków czasów ostatecznych było wydarzenie na Bliskim Wschodzie w dniach od 5 do 10 czerwca 1967 roku. Była to wojna wywołana przez planowany napad krajów arabskich na państwo Izrael. Ta trwająca sześć dni wojna zakończyła się zwycięstwem Izraela. W wyniku tej wojny cała Jerozolima dostała się w ręce Izraelitów, jak również tereny położone po zachodniej stronie Jordanu. W równoległościach z życia Dawida, niezwykła bitwa między Izraelem i Arabami w 1967 roku, odpowiada walce Dawida z Goliatem. "Chronologia Biblijna" str. 104-106, 205 Równolegle z tym wydarzeniem rozległ się "okrzyk o północy" informujący o dacie połączenia Chrystusa z Kościołem i wydarzeniach końca wieku Ewangelii (Mateusza 25:6; Objawienie 8:1; 10:3).     *  *  * *  *  *   Od samego początku odradzający się Izrael spotkał się z wrogością otaczających go państw arabskich. Państwa te, wielokrotnie liczebniejsze i lepiej uzbrojone "urągały" mu przez groźby i ataki zbrojne, nie kryły zamiarów wymazania go z mapy świata.   Ta demonstracja siły była zadufaniem biblijnego Goliata, przed walką z młodziutkim Dawidem. Przebieg sześciodniowej bitwy między Izraelem i Arabami, był również wiernym wypełnieniem obrazu. Oto słowa dziennikarza francuskiego: "nikt nie zdawał sobie sprawy z rozmiarów porażki. Nawet my, dziennikarze, którzy znaleźliśmy się w tym dniu w Kairze, byliśmy przekonani, że radio Izrael ...czytaj dalej

POTWIERDZENIA LICZBOWE     W starożytności, liczbowanie biblijne określano słowami: Gematria lub izopsefia.   "W Biblii można również znaleźć kilka niewątpliwych przykładów gematrii. Liczba trzystu osiemnastu sług Abrahama (1 Moj. 14:44), odpowiada najprawdopodobniej liczbie imienia Eliezer, spadkobiercy Abrahama 1 + 30 + 10 + 70 + 7 + 200 = 318.   W rachunku trzy razy po czternaście pokoleń, tworzących rodowód Jezusa (Mat. 1:17), niektórzy dopatrują się gematrii imienia Dawida (DWD – 4 + 6 + 4 = 14) opartej na symbolicznym użyciu liczby siedem. Jezus uchodziłby w ten sposób za 'trzykrotnego Dawida' (w sposób szczególny przynależąc do dynastii Dawida i będąc równocześnie Mesjaszem). Nie ma natomiast żadnej wątpliwości, gdy chodzi o liczbę Bestii (666) w Obj. 13:18, nawet, jeżeli sama podstawa rachunku jest przedmiotem dyskusji".   "Słownik Teologii Biblijnej" ks. Kazimierz Romaniuk, Pallotinum 1973, str. 424   Komentarz do Obj. 13:18, znajdujący się w VII tomie Wykładów Pisma Świętego zawiera informację, że wartość liczbowa liter napisu na tiarze papieża "Vicarivs Filii Dei" (Namiestnik Syna Bożego) wynosi 666.     Dalsze obserwacje tekstu Biblijnego pozwoliły zauważyć, że liczbowanie nie tylko ma zastosowanie do identyfikacji bestii papieskiej, lecz jest kluczem do zrozumienia tajemnic Bożych w całym Piśmie Świętym. Tekst z Obj. 13:18 przypomina koniec kłębka nici. Pociągnięcie za ten koniec rozpoczęło rozwijanie się całej długości ...czytaj dalej