Przez więcej niż szesnaście stuleci Izrael oczekiwał i modlił się o przyjście Królestwa Mesjasza, aby ich wywyższyło i błogosławiło świat. Głoszenie, że Królestwo jest blisko, było dobrą nowiną – czyli Ewangelią. Jednak niewielu Żydów posiadało właściwy stan serca, by być prawdziwymi Izraelitami, godnymi uczestniczyć z Jezusem w chwalebnej służbie Jego wielkiego, dawno obiecanego Królestwa. "Do swej własności [ludu] przyszedł, ale go właśni jego nie przyjęli" – ukrzyżowali Go. Lecz tym, którzy Go przyjęli [nieliczni], dał wolność, czyli przywilej, żeby się stali synami Bożymi, aby przeszli z domu sług, nad którym był Mojżesz, do domu synów, którego Głową jest Pan Jezus. Stało się to w dniu Pięćdziesiątnicy poprzez spłodzenie z ducha świętego (Jan 1:11-13: Żyd. 3:1-6). Ponieważ niewystarczająca liczba Żydów okazała się godna, oferta Królestwa została od nich zabrana i od dziewiętnastu stuleci Bóg zgromadza przewidzianą liczbę spośród świątobliwych pogan. Zewnętrzne znaki i proroctwa dowodzą, że Królestwo nie zostało wtedy ustanowione i nie zaczęło błogosławić świata. Zamiast tego, wszyscy nieprzygotowani spośród Izraela zostali na pewien czas odrzuceni od Boskiej łaski, podczas gdy powołanie do Królestwa zostało skierowane do pogan, aby spośród nich wybrać jednostki dopełniające ustaloną z góry liczbę Ciała Chrystusowego (Rzym. 11:1-7,11,12). Od dziewiętnastu stuleci spomiędzy każdego narodu wybierane były święte, świątobliwe charaktery, ...czytaj dalej