„Każde królestwo, rozdarte wewnętrznie, pustoszeje, a skłócone domy upadają. Jeśli więc szatan sam w sobie jest rozdarty, jak się ostanie jego królestwo…?” (Łuk. 11:17,18). Powyższe słowa są tylko częścią nauki naszego Pana, którą wyprowadził w odpowiedzi na absurdalny zarzut faryzeuszów, że wygania demony mocą „Belzebuba, księcia diabelskiego”. Jak wielka nienawiść musiała wkraść się w ich serca, że posłużyli się tak nikczemnym argumentem, któremu nie tylko brakowało logiki, ale też który – czego nie zauważyli – uderzał wprost w nich samych? Tym zadufanym w sobie przywódcom narodu, nienawiść przesłoniła również jasność myślenia, tak że zaczęli zaprzeczać temu, czego sami nauczali, gwałcić sumienia, które Boski Zakon im regulował. To jeden z nich – Nikodem, kiedy przyszedł do Jezusa na nocną rozmowę, przyniósł aprobatę nauczonych w Piśmie dla Jego czynów: „Mistrzu! Wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel; nikt bowiem takich cudów czynić by nie mógł, jakie Ty czynisz, jeśliby Bóg z nim nie był” (Jana 3:2). W dalszej dyskusji, nasz Pan przywołał dodatkowo przykład ich własnych egzorcystów, których działalność była powszechnie akceptowana jako pochodząca od Boga. Tak więc kolejna próba zdyskredytowania naszego Pana nie powiodła się; faryzeusze zostali ponownie pokonani w dyskusji i odprawieni z zarzutem, że zgrzeszyli przeciwko duchowi świętemu. Czy z całej tej ...czytaj dalej