On widział wielu chorobą złożonych,      Ślepych i niemych, powietrzem ruszonych, Zgiętych, kulawych i co się źle mieli      I trędowatych. Ci wszyscy chcieli By ich uzdrowił, bo moc ma wielką      I leczyć może chorobę wswzelką, Bo On Mesjaszem jest przepowiedzianym,      Przez Izraela oczekiwanym. On syn Dawida wszystko mogący      Nad chorym ludem się litujący...     On widział także wielu zbłąkanych      Jak błędne owce, grzechem znękanych, Celników, grzeszników pokutujących,      Jak marnotrawnych, powracających Synów do Ojca – bo słowa Jego      Kruszyły serce grzesznika każdego, I zniewalały, by grzech porzucił,      I do Ojcowskiej znów łaski powrócił. Widział niewiasty, co w grzechu trwały;      Grzeszny proceder wciąż uprawiały, Lecz kiedy wzrokiem Pan spojrzał na nie,      Wnet dla czystości są pozyskane. Widział celników się kajających      W kruchcie stojących, w pierś się bijących... On dobrze wiedział, że grzechu brzemię      Gniecie wciąż ludzi – to utrapienie, Pod którym ludzkość wzdycha i jęczy      Jak ongiś Izrael w niewoli się męczył Pod mocą króla, tyrana strasznego      Co jest obrazem na diabła samego, Którego demoniczne siły ponure      Wciąż rozbudzają pokusy, które Biją człowieka, jak niegdyś Żyda      Bił Egipcjanin – co Mojżesz widział... Zabił go Mojżesz – w piasku zagrzebał,      By o tym czynie nikt się nie dowiedział... Jezus też zabił grzechu ciążenie,      Bo ...czytaj dalej