W Edenie Adam i Ewa nie mieli dzieci. Po wypędzeniu z Raju, zanim urodził im się syn pierworodny, już dość długo pracowali w pocie czoła. Niewątpliwie zazdrość i nieszczęśliwe usposobienie odcisnęły się piętnem na jego urodzeniu. W tych, którzy pamiętali szczęśliwszy los w Edenie, ponoszony teraz znój sprzyjał rozdrażnieniu. Wzajemne obciążanie się winą, uraza do Stwórcy, niezadowolenie z losu, musiały odbić się na ich potomku – Kainie. Od tamtej pory świat znajduje się "pod panowaniem grzechu i śmierci". Narodziły im się również córki, a potem drugi syn, Abel, o bardzo odmiennym usposobieniu od ich pierworodnego. Życiowe doświadczenia musiały złagodzić ich serca. Pamiętali, że z ich wyrokiem wiązała się wzmianka niosąca nadzieję; a mianowicie, że nasienie niewiasty zetrze głowę węża. Usposobienie Abla wskazywało, że miał skruszone serce i pragnął podobać się Bogu. Gdyby rodzice zdawali sobie sprawę, do jakiego stopnia ich stan psychiczny wpływa na ich potomstwo, staraliby się wszyscy już przy narodzeniu obdarzać swe dzieci korzystnymi cechami. Mijały lata. Kain i Abel czerpali natchnienie z obietnicy dotyczącej nasienia niewiasty oraz nadziei powrotu dzięki Boskiej łasce do utraconych warunków. Przyszli do Pana z ofiarami, aby otrzymać błogosławieństwo. Bóg przyjął ofiarę ze zwierzęcia, złożoną przez Abla, ponieważ wskazywała ona na konieczność śmierci Jezusa jako ...czytaj dalej