"A Jan miał na sobie odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany wokół bioder swoich, i jadał szarańczę i miód leśny, a głosił, mówiąc: Idzie za mną mocniejszy niż ja, któremu nie jestem godzien, schyliwszy się, rozwiązać rzemyka u sandałów jego" (Mar. 1:6,7). Powyższe słowa są małym fragmentem z opisu działalności Jana Chrzciciela, człowieka, o którym Pan Jezus wypowiedział się, że był największym z synów ludzkich. Jego wielkość polegała na tym, że jako pierwszy wskazał na Jezusa z Nazaretu i ogłosił go Mesjaszem. Nawet dostąpił zaszczytu, aby go ochrzcić. Wypełniając proroctwo Malachiasza o posłańcu zwiastującym nadejście Zbawiciela, Jan Chrzciciel poświęcił wszystko, co miał najcenniejsze: przyszłą karierę kapłańską i związany z nią dobrobyt, szczęście rodzinne oraz życie. Strofując za niemoralność rodzinę królewską ściągnął na siebie jej gniew, a ta bezlitośnie go zamordowała. Wielkość Jana Chrzciciela polegała również i na tym, że jego postać uczynił Pan Bóg obrazem na dzieło ostatnich członków Kościoła Chrystusowego. Żyjąc podczas drugiej obecności naszego Pana, ogłaszają oni tę obecność jako fakt i wskazują na znaki świadczące o Jego działalności zmierzającej do ustanowienia Królestwa Bożego na ziemi. Tak jak pełne poświęcenia życie Jana zakończyło się poniżeniem i śmiercią, podobnie miała zakończyć się ziemska kariera ludu Bożego. Ich pobożne życie i ...czytaj dalej