Panowanie człowieka nad ziemią – utracone i odzyskane   (Dodatkowy komentarz wstępny)   W czwartym rozdziale proroctwa Daniela przedstawiony został jeszcze inny obraz Czasów Pogan. Jego treścią jest sen Nabuchodonozora o drzewie. Prorok Boży wytłumaczył królowi jego sen, a wypełnienie zastosował do niego osobiście. Jednak niezwykła obrazowość i szczegółowość tego snu każe upatrywać w nim proroczą głębię dotyczącą losów całej ludzkości. Sen ukazuje pierwotne panowanie człowieka nad całą ziemią, utratę władzy, i wreszcie zapewnienie przywrócenia jej z końcem Czasów Pogan. Nabuchodonozor widział w swoim śnie olbrzymie wspaniałe drzewo w środku ziemi. Dostarczało ono dla wszystkich stworzeń obfitego pokarmu, a rozłożyste gałęzie zapewniały ptactwu mieszkanie oraz cień zwierzętom polnym. Z rozkazu posłańców nieba drzewo zostało ścięte, wraz z gałęziami porąbane, liście otłuczone, a owoc rozrzucony tak, aby ptactwo uleciało a zwierzęta się rozpierzchły. Jednak pień korzenia, skrępowany łańcuchem żelaznym i miedzianym, miał pozostać nienaruszony. Dalsza część snu kontynuuje myśl o postępującej degradacji, ale obraz drzewa zmienia na obraz człowieka, którego ludzkie serce zostało na siedem lat zastąpione zwierzęcym, czyniąc jego bytowanie podobnym do egzystencji zwierząt. Koniec snu informuje, jaki jest cel takiego poniżenia: "Aby wszyscy żyjący wiedzieli, ze Najwyższy jest władcą nad królestwem ludzkim. Może je dać komu zechce, może ustanowić nad nim najniższego z ludzi". To ...czytaj dalej