Dodatkowy komentarz wstępny     Prorok Boży, Daniel, był naocznym świadkiem historycznej zmiany. W roku 606 p.n.e., wraz z upadkiem Królestwa Izraelskiego, rozpoczęło się siedem symbolicznych czasów karania tego narodu (7 x 360 = 2520). Ster rządów światowych objęli Poganie, a Babilonia była pierwszym z czterech państw uniwersalnych. Daniel, uprowadzony do Babilonu wraz z innymi jeńcami izraelskimi, przebywał tam do czasu dynastii perskiej. Gdy Persowie podbili Babilonię, Daniel zrozumiał, że przepowiedziane przez Jeremiasza siedemdziesiąt lat spustoszenia ziemi izraelskiej (25:12) należy liczyć od niemal doszczętnego jej wyludnienia po detronizacji Sedekiasza (od 606 roku p.n.e.; Dan. 9:2; 2 Kron. 36:21). Ten zacny prorok był wybitnie zainteresowany czasem. Trzy razy wchodził do swego pokoju z oknem w kierunku Jeruzalemu, padał na kolana i wyrażał przed Bogiem w żarliwej modlitwie swe pragnienie spełnienia Jego obietnic. Podobny duch jak Daniela ożywia z pewnością lud Boży żyjący przy końcu "siedmiu czasów karania" Izraela i "Czasów Pogan". Wspaniałości Królestwa Bożego zagwarantowane zaprzysiężoną treścią przymierza Boga z Abrahamem są tuż tuż. Przymierze to zawierało następującą obietnicę: "w tobie i w nasieniu twoim będą błogosławione wszystkie narody ziemi" oraz "rozmnożę tak licznie potomstwo twoje, jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza” (1 Moj. 12:3; 22:17,18). Mówi ono o dwóch rodzajach ...czytaj dalej