Dodatkowy komentarz wstępny do rozdziału 7      W jednej ze swoich wizji prorok Daniel został zapoznany z Boską oceną światowych rządów wypełniających okres tzw. Czasy Pogan (lata 606 p.n.e. do 1914 n.e). Prorok ujrzał cztery niesamowite bestie wyłaniające się z morza. Wszystkie budziły grozę, ale czwarta go wręcz przeraziła. Opisując trzy pierwsze bestie porównał je do dzikich zwierząt, lwa, niedźwiedzia i lamparta. Czwarta bestia zdała się mu być iście diabelskim tworem, ponieważ nie znalazł w niej podobieństwa do żadnego z Bożych stworzeń. Straszliwy był jej wygląd i straszliwa moc, z którą pożerała i miażdżyła wszystko dookoła. Po względnie umiarkowanych rządach Babilonii, Medo-Persji i Grecji nastało panowanie Rzymu. To uniwersalne imperium, wpierw pogańskie a później papieskie, prześcignęło w bestialskim okrucieństwie i długości trwania wszystkie poprzednie rządy. Do czasu przyjęcia chrześcijaństwa, tytuł Pontifex Maximus (najwyższy kapłan) przysługiwał cezarom. Mienili się być reprezentantami bogów i ich zastępcami na ziemi. Gdy papiestwo podporządkowało sobie władzę świecką, w rolę najwyższego kapłana zaczęli wpisywać się kolejni papieże (od V wieku). Na potrójnej koronie papieża, przechowywanej w muzeum watykańskim zauważono tytuł: VICARIVS FILII DEI (Namiestnik Syna Bożego). W swoim czasie Reformatorzy odczytali w tych słowach liczbę bestii, 666, o której mówi Apokalipsa (13:18). Władza świecka papieży datuje się od roku 539, ...czytaj dalej