"Biada Assurowi, rózdze gniewu mego, chociaż kij rozgniewania mego jest w ręku jego. Na naród obłudny poślę go, a o ludu zapalczywości mojej przykażę mu, aby brał łup i wydzierał korzyści a położył go na podeptanie jak błoto na ulicach. Lecz on nie tak będzie mniemał i serce jego nie tak będzie myślało, ponieważ w sercu swoim ułożył, aby wytracił i wykorzenił niemało narodów" (Izaj. 10:5-7; B.Gd.) O czym mówią powyższe słowa proroka Izajasza? Uczą nas rozumnego spojrzenia na sposób, w jaki Pan Bóg realizuje swoje plany, które zabezpieczyłyby nas przed krytyką Jego metod, a tym samym nie postawiły nas w opozycji do Niego. Pozwalają też odrzucić fałszywe oskarżenia różnych krytyków Słowa Bożego, którzy na Pana Boga składają winę za samowolę człowieka i jego rozliczne niegodziwości. Śledząc historie opisane w Starym Testamencie zauważamy jak bardzo radykalnym i pozbawionym sentymentu zdaje się być Pan Bóg w stosunku do narodu wybranego. Choć byli Jego wybranym narodem, to jednak gdy Go opuszczali i szli za pogańskimi Baalem i Asztartą, karanie przychodziło nieuchronnie. "Wtedy zapłonął gniew Pana na Izraela, wydał ich więc w ręce łupieżców, którzy ich łupili, i zaprzedał ich w ręce ich okolicznych wrogów i nie mogli się już ostać przed swoimi wrogami. Dokądkolwiek ...czytaj dalej