„Oto nadchodzi dzień Pana, gdy będę dzielił w twoim gronie łupy odebrane tobie. I zbiorę wszystkie narody do walki z Jeruzalemem. Miasto będzie zajęte, domy splądrowane, kobiety zhańbione. Połowa miasta pójdzie w niewolę, lecz reszta ludności nie będzie usunięta z miasta. Potem wyruszy Pan i będzie walczył z tymi narodami, jak zwykł walczyć w dniu bitwy” (Zach. 14:1-3). W końcowej części proroctwa Zachariasza spotykamy dwa opisy wydarzeń, które miały bezpośrednio poprzedzać ostateczny powrót Izraela do łaski w akcie ich zbiorowego przyznania się do pozbawienia życia Jezusa z Nazaretu. Przyznania się do tego, że „nie poznali czasu swego nawiedzenia” (Łuk. 19:44) i ukrzyżowali Mesjasza, który przyszedł na świat, aby ratować ludzkość z niewoli grzechu i śmierci. Owe dwa opisy znajdują się w 12. i 14. rozdziale wspomnianego proroctwa. Choć różnią się ilością i rodzajem szczegółów składających się na proroczy przekaz, to jednak w każdym z tych opisów znajdujemy bardzo podobne do siebie wyrażenia, można nawet powiedzieć, że identyczne: – „W owym dniu będę dążył do tego, aby zniszczyć wszystkie narody, które wyruszyły przeciwko Jeruzalemowi” (Zach. 12: 9). – „I zbiorę wszystkie narody do walki z Jeruzalemem. (…) Potem wyruszy Pan i będzie walczył z tymi narodami, jak zwykł walczyć w dniu bitwy” (Zach.14: 3). Powyższe ...czytaj dalej