"Stanie się w ów dzień, iż Tyr pójdzie w zapomnienie na siedemdziesiąt lat, według miary dni jednego króla. Pod koniec siedemdziesięciu lat przydarzy się Tyrowi, jak nierządnicy z piosenki: 'Weźmij cytrę, obejdź miasto, nierządnico zapomniana! Zagraj dobrze, mnóż piosenki, ażebyś się przypomniała!'" (Izaj. 23:15,16) Proroctwo o siedemdziesięciu latach Tyru nie jest komentowane w literaturze C.T. Russella. Tak długi okres nie był wtedy brany pod rozwagę, przypuszczalnie dlatego, że wykraczał poza rok 1914. Otwarcie przez Baranka siódmej pieczęci (1967) umożliwiło zrozumienie księgi Objawienia, co w połączeniu z równoległościami chronologicznymi rzuciło światło na szczególne siedemdziesięciolecie, od roku 1914 do roku 1984, i wyczerpująco wyjaśniło znaczenie tego okresu, tak dla ludu Bożego, jak i całego chrześcijaństwa. Oczy wiary tych, którzy pomimo licznych zawodów zachowali przekonanie, że czas wtórej obecności Chrystusa został prawidłowo ustalony, są wielce błogosławione. Ci z kolei, którzy utracili wiarę w to, że świt tej obecności (1874) rozpoczął siódme tysiąclecie historii człowieka, wiek Mesjański, nie tylko sami popadli w zamieszanie, ale również swymi spekulacjami wiodą do "ciemności zewnętrznych" drugich. Obietnica Pisma Świętego, "Ścieżka prawych jest jak jasne światło, które świeci coraz jaśniej, aż nastanie pełny dzień" (Przyp. 4:18) ma szczególne zastosowanie do prowadzenia ludu Pańskiego zrozumieniem czasu w dniu drugiej obecności Chrystusa; od ...czytaj dalej

Lekcja z 4 Księgi Mojżeszowej 21:1-9 (artykuł z Watch Tower 1907 rok)     Złoty tekst: "Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny" (Jan 3:14,15). Około trzydzieści osiem lat upłynęło od wydarzeń opisanych w naszej poprzedniej lekcji do tych, które tutaj zamierzamy opisać. W tym czasie Izraelici wędrowali tu i tam po puszczy, utrzymując prawdopodobnie Kades Barne jako pewnego rodzaju centrum swego obozu, który, przy tak wielkiej liczbie ludzi, musiał rozciągać się na dość znaczny obszar kraju. W tym to czasie miał miejsce bunt Korego i jego grupy (4 Mojż. 16). Była to inna demonstracja tego samego braku wiary, która przeszkodził Izraelitom wejść do Kanaanu na początku. Gdyby Kore i jego zwolennicy uznawali Pana jako Rządcę narodu i jako głównego Nadzorcę jego spraw, zaakceptowaliby Mojżesza jako Jego przedstawiciela i nie pomyśleliby nawet o buntowaniu się przeciwko niemu i formalnemu kierownictwu, które ustanowił, wiedząc, że byłby to bunt przeciwko samemu Bogu. Nie mając jednak wiary w specjalne Boskie kierownictwo nad tym ruchem mieli oni wrażenie, że Bóg sprawuje tylko pewien ogólny nadzór, zaś Mojżesz, Aaron oraz ci, którzy z nimi przestają, uzurpują sobie autorytet. Przyjęli oni szerokie uzasadnienie, że Bóg ma ...czytaj dalej