"A teraz wy, bogacze, płaczcie i narzekajcie nad nieszczęściami, jakie na was przyjdą. Bogactwo wasze zmarniało, a szaty wasze mole zjadły. Złoto wasze i srebro zaśniedziało, a śniedź ich świadczyć będzie przeciwko wam i strawi ciała wasze jak ogień. Nagromadziliście skarby wasze w dniach, które się mają ku końcowi. Oto zapłata, zatrzymana przez was robotnikom, którzy zżęli pola wasze, krzyczy, a wołania żeńców dotarły do uszu Pana Zastępów. Żyliście na ziemi w zbytku i w rozkoszach, utuczyliście serca wasze na dzień uboju. Wydaliście skazujący wyrok i zabiliście sprawiedliwego; nie opiera się wam. Przeto bądźcie cierpliwi, bracia, aż do przyjścia Pana" (Jak. 5:1-7). Czytając powyższe wersety zastanawiamy się nad tym, do kogo słowa apostoła Jakuba zostały skierowane? Cały porządek ówczesnego świata oparty był na niesprawiedliwości, wyzysku drugiego człowieka, a wszelkie próby uciemiężonych narodów i klas społecznych poprawienia swego losu topione były w morzu krwi. Święty Jakub wypowiedział swoje proroctwo w czasie, kiedy światem rządził Rzym – pogańska potęga, którą prorok Daniel przedstawił jako czwartą bestię. Była ona "straszna i sroga, i bardzo mocna, mająca zęby żelazne wielkie, która pożerała i kruszyła, a ostatek nogami swoimi deptała" (Dan. 7:7). Za przykład działania tej brutalnej, żelaznej siły, która kruszyła wszelki opór i przelewała krew ...czytaj dalej