"Któż jest tym wiernym i roztropnym szafarzem, którego ustanowił pan nad czeladzią swoją, aby im wydawał wyżywienie w czasie właściwym?" (Łuk. 12:42) Przekazując apostołom swoją naukę, Pan Jezus nieustannie dawał im do zrozumienia, że będą w Jego Królestwie szczególnie zaszczyceni. Gdy pewnego razu Piotr zapytał, co ich spotka za to, że wszystko zostawili i poszli za Nim, otrzymał zapewnienie, że oni, Jego naśladowcy, usiądą na dwunastu sędziowskich tronach (Mat.19:27,28). Podobna obietnica poprzedziła bezpośrednio przypowieść o sługach oczekujących powrotu pana: "Nie bój się malutka trzódko! Gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam Królestwo" (Łuk. 12:32). Gdy więc Pan rozwinął przed nimi kolejną przypowieść ilustrującą tę radosną perspektywę związaną z Jego powrotem, śmiały i impulsywny Piotr natychmiast zapytał, czy obietnica dotyczy ich samych, małej grupki apostołów, czy też szerszego grona wiernych. Mógł swym pytaniem wyrażać uczucia pozostałych jedenastu, bo przecież na krótko przed śmiercią Pana toczyli jeszcze spór o urzędy jakie wkrótce obejmą. Oczekiwali, że te wszystkie zaszczyty staną się ich udziałem jeszcze za życia, gdy tylko będą czuwać i usłyszą "pukanie pana wracającego z zaślubin". Pan Jezus nie korygował takich przypuszczeń perspektywą dwóch tysięcy lat oczekiwania, lecz podał, jako tłumaczenie przypowieści, okoliczności Jego drugiego przyjścia. Dał apostołom do zrozumienia, że obfitość stołu, ...czytaj dalej