„Każde królestwo, rozdarte wewnętrznie, pustoszeje, a skłócone domy upadają. Jeśli więc szatan sam w sobie jest rozdarty, jak się ostanie jego królestwo…?” (Łuk. 11:17,18). Powyższe słowa są tylko częścią nauki naszego Pana, którą wyprowadził w odpowiedzi na absurdalny zarzut faryzeuszów, że wygania demony mocą „Belzebuba, księcia diabelskiego”. Jak wielka nienawiść musiała wkraść się w ich serca, że posłużyli się tak nikczemnym argumentem, któremu nie tylko brakowało logiki, ale też który – czego nie zauważyli – uderzał wprost w nich samych? Tym zadufanym w sobie przywódcom narodu, nienawiść przesłoniła również jasność myślenia, tak że zaczęli zaprzeczać temu, czego sami nauczali, gwałcić sumienia, które Boski Zakon im regulował. To jeden z nich – Nikodem, kiedy przyszedł do Jezusa na nocną rozmowę, przyniósł aprobatę nauczonych w Piśmie dla Jego czynów: „Mistrzu! Wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel; nikt bowiem takich cudów czynić by nie mógł, jakie Ty czynisz, jeśliby Bóg z nim nie był” (Jana 3:2). W dalszej dyskusji, nasz Pan przywołał dodatkowo przykład ich własnych egzorcystów, których działalność była powszechnie akceptowana jako pochodząca od Boga. Tak więc kolejna próba zdyskredytowania naszego Pana nie powiodła się; faryzeusze zostali ponownie pokonani w dyskusji i odprawieni z zarzutem, że zgrzeszyli przeciwko duchowi świętemu. Czy z całej tej ...czytaj dalej

"NIE BÓJCIE SIĘ, BO OTO ZWIASTUJĘ WAM WIELKĄ RADOŚĆ…"   Łuk. 2:10,11   WIZJA ELIASZA   Prorok Eliasz, kierowany instrukcjami anioła Pańskiego, udał się w czterdziestodniową podróż do Bożej góry Horeb. Na tej górze Pan Bóg uczynił go obserwatorem trzech, kolejno po sobie następujących niszczycielskich żywiołów, a zaraz po nich kojącej ciszy. Gdy Eliasz stanął w rozpadlinie skalnej ujrzał, "a oto Pan [Bóg Jahwe] przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały [szła] przed Panem; ale Pan nie był w wichurze. A po wichurze – trzęsienie ziemi: Pan nie był w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu – szmer łagodnego powiewu" (1 Król. 19:11,12). W artykule pt. "Nadchodząca burza i jej chwalebny wynik" z czerwca 1915 roku (R-5695) brat Russell pisał: "Widok z rozpadliny skalnej. Gdy oczy naszego zrozumienia zostały otwarte, staraliśmy się, na ile to możliwe, przedstawić zarówno Kościołowi jak i światu Boski Plan Wieków – zdumiewający i piękny, przewyższający wszystko co ludzkie! Badacze Pisma Świętego na całym świecie odczytują Biblię i znaki czasów w nowym świetle: nadszedł bowiem Boski czas na uchylenie zasłony niewiedzy i ciemności, którą Szatan z Jego dozwolenia przez tak długi czas zasłaniał nasze oczy. Według naszego zrozumienia obecna wojna została wyobrażona w Biblii ...czytaj dalej

"NIE BÓJCIE SIĘ, BO OTO ZWIASTUJĘ WAM WIELKĄ RADOŚĆ…"    Łuk. 2:10,11   Największy mędrzec starożytności, Salomon, napisał następujące słowa: "Występny ucieka, chociaż nikt go nie goni, lecz sprawiedliwy jest nieustraszony jak młody lew" (Przyp. Sal. 28:1). Jest to prawda, której uczy całe Pismo Święte. Od wejścia grzechu na świat, wszyscy ludzie, jedni bardziej, drudzy mniej, zaczęli zbaczać z drogi sprawiedliwości na manowce samolubstwa i wszelkiego występku. Ten nieszczęsny stan przedstawia prorok następująco: "Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas zboczył na swą drogę" (Izaj. 53:6). Owce, które straciły z oczu pasterza i nie słyszą jego głosu zaczynają bać się wszystkiego, z byle powodu wpadają w popłoch i panikę.     Spośród symbolicznego stada owiec rozproszonego przez grzech, tylko ci ludzie, którzy trzymali się na ile mogli prawej drogi i pilnie nasłuchiwali głosu Pasterza, nabywali lwiej odwagi. W imię sprawiedliwości szli bez bojaźni na rzymskie areny, gdzie ich rozdzierały dzikie zwierzęta, nie dali się też zastraszyć szatańskim okrucieństwem tzw. "Świętej Inkwizycji" i widmem stosu. Naśladowali w tym swojego wielkiego Przewodnika, który ze spokojem i bez bojaźni poddał się swoim prześladowcom "jak baranek na rzeź prowadzony i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust" (Izaj. 53:7). Sam Pan Bóg jest Najwyższym Pasterzem niezliczonych istot ...czytaj dalej

  „Ludzie będą drętwieć ze strachu w oczekiwaniu tego, co przyjdzie na cały świat” (Łuk. 21:26).   Cały kapitalistyczny świat nie posiadał się z radości, kiedy wydarzenia z lat 80. i 90. ubiegłego wieku przyniosły upadek komunizmu. Zaczęło się od Polski, gdzie w wyniku podpisania Porozumień sierpniowych w roku 1980, a następnie obrad Okrągłego Stołu i pierwszych wolnych wyborów (1989), komunistyczni przywódcy w pokojowy sposób oddali władzę społeczeństwu. Później był upadek Muru berlińskiego, rozwiązanie Układu Warszawskiego i RWPG, aż w końcu, w roku 1991 upadł sam Związek Radziecki. Świat pracy stracił swojego orędownika a kraje III Świata stróża, który chronił ich przed zakusami bezwzględnych koncernów patrzących łakomie na ich bogactwa naturalne. Ubył bezwzględny wojownik, który przez 70 lat wszelkimi dostępnymi metodami realizował idee społecznej rewolucji. Kapitaliści, którzy w obalenie komunizmu zainwestowali niemałe środki, mogli się cieszyć, że nadchodzi czas, kiedy ponownie, bez ograniczeń będą mogli eksploatować ludzi pracy. Robotnicy zza „Żelaznej kurtyny”, którzy przyczynili się do upadku komunizmu, wspierali transformację ustrojową z nadzieją, że nowa władza zapewni im materialny dostatek, porównywalny do tego na Zachodzie. Upadek komunizmu niezwykle ucieszył też kościoły chrześcijańskie, które przez te wszystkie lata musiały przeciwstawiać się ateizacji świata. Dotyczy to szczególnie Kościoła Rzymsko-katolickiego, którego przywódca – papież Jan Paweł II, ...czytaj dalej